Auburn Lull - Begin Civil Twilight (2008)

Als in de stijl van hun vorige platen. Ik weet niet hoe ze het flikken, maar iedere keer is het weer supermooi om te horen. Hemels zweverige rock/ambient nummertjes. Iets waar ik direct 4 sterren op plak (met doorgroei mogelijkheden) en een rotsvaste top10 notatie voor 08. Helden.

Hij spreekt me minder aan dan de vorige albums, maar toch zeker weer erg mooi.
Zeker nog veel potentie om te groeien.

Mooi plaatje weer inderdaad. Vooral de tweede helft vind ik sterk. Weliswaar iets minder dan Alone I Admire, maar ik ga toch ook hier voor de 4*.

Oef, dit is super. Hier hou ik van. Ik ben het aan het luisteren op myspace.com en dit is heerlijk. Trage hypnotiserende klanken die wanneer ze worden overgenomen door andere nog even lekker doorgaan en langzaam wegebben. Repeterende psychedelische tonenreeksen, gelegd in een wereld van galm. Vocalen in de stijl van Low maar dan ingebed in een laag electronics waar je u tegen zegt. Het geeft mij een gevoel van euforie. Zwevend leg ik mijn gemoederen gerust neer in de vertrouwde veilige omgeving van deze heerlijke schijf.

Over de snelweg door een regenachtige flevopolder met uitgestrekte landerijen rijd ik met mijn broer van het hoge Noorden naar Amsterdam. We rijden 100, Mercedessen en BMW's schieten ons als kometen links voorbij. Waar zouden die naar luisteren? In het onverwoestbare Starletje met perfecte geluidsinstallatie hebben we deze Auburn Lull-cd opgezet. Zowel mijn broer als ik houden van bands als Hammock, Slowdive, de 'oude' Verve en dergelijke, dus ook van Auburn Lull zullen we beide wel optimaal kunnen genieten. Sterker nog, tijdens het vierde nummer (Grange Arcade) worden we beide als het ware geëlektrocuteerd. Het nummer komt aanvankelijk nogal gezapig op gang, maar dan bij twee minuten komen er klanken tevoorschijn die uit werelden nog voorbij de hemel lijken te komen. Niet direct alle emoties bloot willen leggen, terwijl ik naar de beweging van ruitenwissers kijk, en het gevoel alsof we over heilige dingen gaan praten, zeg ik voorzichtig tegen m'n broer: 'Ik heb altijd kippenvel bij dit stuk!' M'n broer kijkt me aan, en stroopt zijn linkermouw op. Ik zie een veld met hoog haar waarvan de wortels er bijna uit schieten. We luisteren het nummer op zijn verzoek nog een keer, en blijken behalve dezelfde vader en moeder nog iets gemeenschappelijks te hebben: kippenvelstoten op rug, hoofd, benen. Ik vraag me hardop af: "is dit omdat we dezelfde genen hebben? Of is het gewoon de euforische trilling van de muziek?"

Bij het volgende nummer (Civil Twilight) is het in de eerste minuut al raak. Een tikkeltje onbestemd dissonant gitaargepingel waar het nummer mee begint, doet al vermoeden dat er iets moois op komst is. Dynamiek en contrast maken de mooie kanten nog mooier, vandaar dat heilspellende gepingel natuurlijk. Wie haarfijn luistert merkt dat de opeenvolgende klanken die volgen (bij zo'n 45 seconden) er een beetje stotterend inkomen, het blijken weer energieboosts van hetzelfde euforische soort te zijn, die even de tijd nodig hebben om zich volledig te kunnen manifesteren. Hier zat dus meteen ook al de climax van het nummer.

Een andere hoogtepunt is de samenwerking met Ullrich Schnauss (op het nummer Coasts), onbetwiste koning van zwaartekracht ontberende synthesizergeluiden. Deze 'stem' van Schnauss is een heuse aanvulling op de muziek van Auburn Lull, waarvan de intro (eerste twee minuten) het beste bewijs is..

Als deze je al goed bevalt zou je de twee eerdere albums eens moeten proberen. Vooral het debuut is echt zo intens mooi.

Mooi stukje Brother John.