a-ha - Stay on These Roads (1988)

Titeltrack blijf ik een van de mooiste tracks vinden van deze heren. De rest van dit album is ver onder de maat en zoals SirNoodle al zegt, de commercie wint het overduidelijk van de muziek. Touchy is echt te slecht voor woorden en met The Living Daylights heb ik ook nooit wat gehad. Track 2 gaat nog wel, maar ze hebben zoveel beters uitgebracht.

In 1987 was A-ha niet meer die frisse elektroband uit Noorwegen.
Ze waren internationale supersterren, tieneridolen en multimiljonairs.
En wat doe je dan? Dan maak je de tietelsong van de nieuwe James Bond. En vervolgens zit je op een dood spoor.

The Living Daylights was het meteen het laatste echte hoogtepunt. Album Stay On These Roads haalt het gewoon niet bij de eerste platen, en ook niet bij deze laatste hitsingle.

The Living Daylights werd voor de albumrealease opgepoetst en voor de aardigheid van een nieuwe slotscène voorzien. Overbodig, want de singleversie is zo veel beter. A-ha had goed geluisterd naar Duran Duran bij de vorige 007. The Living Daylights teert op dezelfde spannende synthrocktrucjes als A View To A Kill. Al had huiscomponist John Barry natuurlijk ook een vinger in de pap.

Het album volgde enkele maanden later, ditmaal met titelsong Stay On These Roads als visitekaartje. Deze stroperige ballade is een glazuren aanval op je trommelvliezen. Een nieuwe superhit, dat wel.

Met maar liefst 4 singles (5 als je The Living Daylights meetelt) is dit de meest uitgemolken A-ha plaat. Maar het waren geen topsingles. The Blood That Moves The Body klinkt als de minder bedeelde tweelingbroer van The Living Daylights en Touchy! en You Are The One neigen, ondanks de aardige melodietjes, te veel naar de ingeblikte seriesound uit de Stock, Aitken en Waterman fabriek.

Dat herfstkleuren die Scoundrel Days zo weemoedig maakten, horen we hier voorzichtig terug bij het sfeervolle This Alone Is Love, There's Never A Forever Thing en het met veel drama opgesmukte sluitstuk You'll End Up Crying.

Maar het wordt nooit echt meer dan een zacht briesje.
En zo waait Stay On These Roads vrij geruisloos voorbij.

Toch vreemd hoe een mens vaak een eigen mening of visie wil toetsen aan die van anderen en daarom op sites als deze belandt. Soms en vaak ongemerkt beïnvloedt het toch je mening, denk ik.
Durft iemand deze plaat nog even goed vinden als Scoundrel Days bv, na al deze commentaren ?
Nu ja, ze is ook niet zo goed, maar toch.......

Ik herinner me niet dat ik deze plaat als tiener minder goed vond dan de twee vorige van A-Ha. Ik weet wel dat ik toen al de singleversie van The Living Daylights beter vond dan de albumversie, maar de overige songs vond ik geweldig.
Maar sinds ik gelezen heb dat A-Ha - ik geloof dat het Magne was- zelf vond dat de productie de in se wel goeie songs van Stay On These Roads heeft verknoeid, kijk ik toch met andere ogen naar deze plaat.
De Duits geörienteerde productie stoort me nu meer, maar nog niet genoeg om niet met veel plezier deze plaat op te leggen.
Een van hun mindere misschien, maar nog altijd heel goed.
Mijn favorieten: Stay on these Roads, The Blood....., Hurry Home en This Alone is Love.

Wisselende plaat deze 3de. Het titelnummer is sterk en de bond song is in zijn originele versie werkelijk prachtig (check ook de soundtrack daarvan, prachtige plaat). Helaas staan er ook twee draken op, you are the one en touchy, die veel afbreuk deden aan hun status. Dit was commerciële en matige reutelmuziek, doodzonde. Toch is de rest van het album zeker genietbaar en bewijzen ze wederom mooie popsongs te kunnen maken vooral theres never a forever thing is zon prachtige parel. 3 sterren, mede door de wat matige productie van dit album.