menu

Paul Simon - Hearts and Bones (1983)

mijn stem
3,60 (97)
97 stemmen

Verenigde Staten
Pop
Label: Warner Bros.

  1. Allergies (4:39)
  2. Hearts and Bones (5:38)
  3. When Numbers Get Serious (3:26)
  4. Think Too Much (B) (2:45)
  5. Song About the Moon (4:08)
  6. Think Too Much (A) (3:05)
  7. Train in the Distance (5:12)
  8. Rene and Georgette Magritte with Their Dog After the War (3:45)
  9. Cars Are Cars (3:15)
  10. The Late Great Johnny Ace (4:45)
  11. Shelter of Your Arms * (3:11)
  12. Train in the Distance [Demo] * (3:13)
  13. Rene and Georgette Margritte with Their Dog After the War [Demo] * (3:47)
  14. The Late Great Johnny Ace [Demo] * (3:22)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 40:38 (54:11)
zoeken in:
Hoe kan iemand "The Late Great Johnny Ace" nu niet geweldig vinden? Dat nummer alleen al maakt het album meer dan de moeite waard, en de rest stelt ook zeker niet teleur!

avatar van bawimeko
4,5
Persoonlijk vind ik dit het beste Paul Simon-album. Oorspronkelijk was dit gepland als comebeack-album van Simon & Garfunkel, maar er brak ruzie uit. Het is een erg gevarieerd album met zachte, akoestische klanken (Hearts and Bones), rock (Allergies) en zelfs disco (Cars are Cars). The Late Great Johnny Ace is een pikzwart einde van dit album, mede dankzij een strijkers-arrangement van Philip Glass.

5,0
Voor veel Paul-Simonliefhebbers behoort dit album tot hun favorieten. Voor mij ook, dus. Vanwege de titeltrack en "Train in the distance". Het nummer "Hearts and bones" behoort zelfs tot mijn top 3 van favoriete PS-songs ooit, zowel vanwege de muziek (akoestisch met net dat mooie Latino-tintje) als de tekst met z'n mooie boogstructuren (direct al in "Mountain passes, slipping into stones").

De up-tempo-nummers 1, 3, 6 ern 9 zijn leuk, maar niet de hoofdmoot. "Allergies" gaat over een werkelijk medisch probleem dat Simon had aan z'n hand, en dat hem bemoeilijkte om gitaar te blijven spelen op het (hoge) niveau van tevoren (hij is echt een heel goede gitarist, luister de eerdere platen er maar eens op na). Als we hem de jaren-tachtig-productie vergeven (Simon was destijds z'n populariteit kwijt, de platenmaatschappij stond op een commerciele sound voor dit album), dan nog springen de nummers er uit vanwege hun teksten ("Cars are cars") ("When numbers get serious").

"Song about the moon" gaat over een werkelijk writer's block dat Simon had ten tijde van dit album. Als er geen inspiratie over je nederdaalt, wat moet je dan als songschrijven? Eenvoudig: gebruik elke aanleiding, hoe nonsensikaal ook, om de inkt in je pen (en je gedachten) te laten vloeien. De maan, een plaatje, een wandeling - doe het! Presto! Van het een komt het ander - durf daar op te vertrouwen.

De twee "companion songs" onder de titel "Think too much" (zoals het album aanvankelijk zou gaan heten toen het nog een S&G-album zou worden) gaan over Pauls scheiding van (Star Wars-ster) prinses Leia (ik bedoel Carrie Fisher). Vandaar ook de "one and one half wandering Jew"). Het is opvallend hoe verschillende 'companions' (ik bedoel de songs) zijn, en ze illustreren Simons veelzijdigheid.

Tot slot: de meest ambitieuze songs hier gaan over twee beroemdheden (Rene Magritte en John Lennon). Ze kapitaliseren niet op die beroemdheid, maar bieden muzikaal gezien interessnte waar. Let op de arrangementen, hoe simpel, hoe ingenieus. Let er op hoe de melodie contrapunteert met de begeleiding, let op de wals in "Rene and Georgette", die illustreert hoe het koppel zich samen een weg danste door hun wedervaren, let op de drie Johns (Ace, Kennedy, Lennon) die samenvloeien tot een tragisch akkoord.

5,0
Een werkelijk geniale gitaarsolo in het nummer Allergies. Toch wel mijn favoriete nummer van de plaat. Ook heart and Bones is heel mooi en de marimba's in Think too Much. Kortom ik denk toch wel mijn favoriete Simon Plaat.

avatar van dazzler
4,0
PAUL SIMON - HEARTS & BONES 1983

In de jaren 70 nam de solo carrière van Paul Simon
aanvankelijk een hoge vlucht. Hij bleef trouw aan zijn producer
en label en besloot in 1975 met een rustige plaat met jazz invloeden.
Still Crazy after All These Years ...

In 1980 schreef Paul muziek bij het verhaal over een rockartiest
op zijn retour. Hij speelde zelf de hoofdrol in One Trick Pony. De film
flopte ironisch genoeg en Paul belde Art voor een concert in Central Park.

Simon & Garfunkel - The Concert in Central Park (1982)

Zouden beide heren samen nog eens een plaat overwegen?
Er waren geruchten, maar nog voor die geruchten vaste vorm kregen
vernietigde Paul de tapes met alle (backing) vocalen van Garfunkel.

Oude onenigheden staken weer de kop op. Art die honingzoet
maar hardleers tegen Pauls nieuwe, muzikale koers bleef inzingen.

Allergies (1983) ging de geschiedenis in als de Simon & Garfunkel
comeback plaat die er nooit kwam. En volgens mij lijdt het album onterecht
aan die beladen erfenis. Ze wordt beschouwd als een langspeler waarop Paul
naarstig zoekt naar nieuwe wegen, maar niet tot één afgewerkt geheel komt.

Als je de hoesnotities goed leest, merk je dat de songs tot stand kwamen
over een periode van twee jaar (van 1981 tot 1983). We kunnen veronderstellen
dat de oudste songs nog met Garfunkel in gedachten tot stand zijn gekomen.

De single Allergies doet nog terugdenken aan de muziek op One Trick Pony.
Met beide voeten in de Amerikaanse roots wortelende jazzrock. Potente muziek
met heerlijk solerend gitaarwerk en een bjizonder catchy melodie. Weer een flop.

Die in commercieel opzicht valse start werd niet goed gemaakt
met de single release van Think Too Much (A). Erg radiovriendelijke pop
die echt zijn best deed om 80s te klinken. De ballad variant Think Too Much (B)
laat Paul Simon meer van zijn traditionele kant horen. De twijfel is ingezet.

When Numbers Get Serious en Cars Are Cars kijken de jaren 80 tegemoet.
Vlotte songs die Pauls kwaliteitsstempel dragen. Cars Are Cars valt op omdat het
een eerste blauwdruk lijkt van You Can Call Me Al. Paul verkent de Afrikaanse ritmiek.

Train in the Distance en Song about the Moon zijn verborgen parels,
liedjes die zonder meer muzikaal verwijzen naar de hoogtij dagen met Garfunkel.
Weinig poëten weten het relationele kluwen tussen man en vrouw zo mooi
in metaforen te stoppen als Paul Simon. Ere wie ere toekomt.

Prijsnummer van het album in dat opzicht is ongetwijfeld de titelsong.
Hearts and Bones lijkt een relaas dat wat doet terugdenken aan The Boxer.
Een semi-biografisch levensverhaal van een ondertussen gerijpt man.
De titelsong van Graceland is het vervolg van dit tweeluik.

The Late Great Johnny Ace ontstond na het nieuws over de moord op John Lennon.
Paul mijmert na over de muzikale legenden die onder andere hemzelf hebben beïnvloed.
Voor het orkestrale arrangement tekende niemand minder dan Philip Glass.
Paul dankt hem later door zijn bijdrage op Philip Glass - Songs from Liquid Days (1986)

Simon was in 1983 ook terug te horen in duet met Randy Newman
op diens vaak op de radio gedraaide single The Blues.
Randy Newman - Trouble in Paradise (1983)

Eindigen doe ik met het werkelijk prachtige
Rene and Georgette Magritte with Their Dog after the War.
Bijna a capella ingezongen met een weemoed die doet teruggrijpen
naar oude, vergeelde zwart wit foto's uit de jeugd van mijn ouders.

Wie van Paul Simon houdt, moet zich deze plaat niet ontzeggen.
Laat de kritieken voor wat ze zijn en geniet van één van de grootste
muzikale dichters die we uit de Verenigde Staten leerden kennen.

avatar van musician
4,5
Ik dacht dat dit een moeilijk te krijgen cd was, alleen tegen vele tientallen euro's, maar gisteren ben ik er opeens tegen aangebotst voor € 6,95, de Japanse minisleeve versie.

Een aantal nummers waren voor mij al bekend, met name van de verzamelaar Negotiations and love songs, waarop maar liefst drie tracks van Hearts and bones: de titelsong, Train in the distance en Rene and Bernadette Magritte with their dog after the war.

Maar niet de eerste en 'gangbare' single die van dit album is getrokken, Allergies. Sterker nog, Allergies is bij de mij bekende verzamelalbums van Simon nog nooit gekozen en dat is op z'n zachtst gezegd typisch.

Allergies werd ook geen hit, maar dat geldt ook voor die andere drie nummers. Dat Allergies geen succes opleverde was jammer omdat een goedlopende single, zoals Late in the evening een paar jaar eerder voor One trick pony, ook direct z'n weerslag heeft op de verkoopcijfers van het album.

Toch is Allergies geen slecht nummer en Hearts and bones geen slecht album. Het heeft een groot aantal sterke ballads, waaronder de eerder genoemde tracks. Daar ligt toch wel de kracht van Paul Simon. In tegenstelling tot bijvoorbeeld het wat onwennig klinkende Cars are cars, dat voor mij gelijk één van de mindere nummers van de cd is.

Maar desalniettemin blij met deze aanschaf.

5,0
Ik blijf tot op de dag vandaag dit de meest onderschatte CD, (LP) van Simon vinden.

avatar van musician
4,5
Ja, en misschien heeft dat niet te maken met het album maar wel met de tijdgeest. In 1983 begon de belangstelling van met name de platenkopende jeugd voor een man als Paul Simon wel wat in te zakken.

Ik denk dat Paul Simon toch even uit de mode was en dat pas een album als Graceland, gecombineerd met een weer veranderde tijdgeest, opnieuw een succes kon worden. Maar ik vind Graceland juist erg overschat, ook als je het afzet tegen Hearts and Bones.

5,0
Helemaal met je eens, Hans . GRTZ!

avatar van dazzler
4,0
Pas gekocht in de 2011 heruitgave van de remaster uit 2004.
Samen met One Trick Pony ... binnenkort ook Graceland en The Saints.

avatar van robbrouwer58
2,0
Een album in een slappe overgangsfase, op zoek naar een ander en fris geluid.

avatar van bawimeko
4,5
robbrouwer58 schreef:
Een album in een slappe overgangsfase, op zoek naar een ander en fris geluid.


Meer mensen zien dit zo, en een overgangsfase is het zeker. Simon's solo-carriere nam in betekenis af en de reunie met meneer Garfunkel bleek ineens niet tijdsbestendig. Dit album was bedoelt als de Wederopstanding van Simon en Garfunkel, maar werd uiteindelijk dus een opvallend somber en reflectief album.
Toch vind ik dit één van Simon's mooiste albums; Train in the Distance en Hearts and Bones zijn klassieke Simon-tracks en ik vind de instrumentatie lekker afwisselend (alhoewel; de tracks met het Chic-duo Rodgers/Edwards klinken geforceerd: Paul Simon swingt totaal niet).

avatar van dazzler
4,0
Ik treed bawimenko bij.

Paul probeert hier de meubelen te redden en slaagt daar toch behoorlijk in.
Als je de hoesnotities aandachtig leest, merk je dat de songs tot stand kwamen
in een periode van twee jaar (tussen 1981 en 1983). Er is het bekende verhaal
van de backing vocals van Art Garfunkel die door Simon gewist werden.

Een comeback verhaal (broodje aap of niet?) dat na het reünieconcert een stille dood stierf.
Er is inderdaad het flirten met nieuwe muziekstijlen (inclusief de synthesizer), het zoeken naar
(en dat zegt robbrouwer58 correct) een ander fris geluid. Cars Are Cars kondigt Graceland al aan.

Ik vind Allergies een onderschatte single. Daar wordt graag lacherig over gedaan
en je vindt hem zelden of nooit terug op verzamelaars. Maar hij swingt echt de pan uit.
Een song die laveert tussen podiumvrees en writersblock ... slimme teksten schrijft Simon.

Song about the Moon (en ik vul bawimenko even aan) is op en top old school Simon.
Rene and Georgette Magritte is gewoon een juweeltje (bijna acapella ... link met Graceland).
Zelfs When Numbers Get Serious, dat klinkt als een niemendalletje, wordt een fraaie meezinger.

En het feit dat hij Think Too Much in twee totaal verschillende arrangement brengt
legt de vinger mooi op de wonde. Versie (A), de singleversie klinkt bijna als 80s synthpop
(en dat doet Simon inderdaad beter niet). Versie (B) klinkt als een waterig gospel koortje
(trucje dat hij in de jaren 70 al toepaste en opnieuw voorzichtig richting Graceland wijst).

Ja, een overgangsplaat, maar Simons songwriters kwaliteiten blijven voelbaar aanwezig.

avatar van Rogyros
Dazzler, jij schrijft mooie stukjes over dit album. En ook bij andere albums. Ik lees ze graag!

avatar van dazzler
4,0
Waarvoor dank. Zo'n compliment zet aan tot meer schrijfsels.

avatar van LucM
4,5
Een Paul Simon-album die nog ontbrak in mijn collectie maar toevallig heb ik het kunnen vinden. Waarom dit album destijds door pers en publiek matig werd ontvangen begrijp ik niet, want het is een sterk en tijdloos album waarin de vakmanschap van Paul Simon wederom te horen is. Dit klinkt fris en tijdloos en bevat louter sterke en afwisselende songs met vaak avontuurlijke arrangementen. Allergies is een prima single dat slechts een klein hitje werd maar Rene and Georgette Magritte with Their Dog After the War (wat een leuke titel!) en The Late Great Johnny Ace zijn parels op dit album alsook Think Too Much (B) vanwege de prachtige arrangementen en melodie. De flirts met ska (When Numbers Get Serious) en disco (Think Too Much (A)) vind ik ook niet onaardig. Het lijkt de opmaat naar zijn meesterwerk Graceland.

avatar van JJ&Joan
4,0
'The Late great Johnny Ace ' zou in geen enkele tijdloze top mogen ontbreken!

Heart & Bones is dan weer een typische S&G-track.
'Train in the distance' en 'Magritte' zijn ook heel goed.

De rest behoort niet tot mijn persoonlijke voorkeur, maar toch gaat Paul hier alweer lopen met 4 sterren.

5,0
robbrouwer58 schreef:
Een album in een slappe overgangsfase, op zoek naar een ander en fris geluid.


'Slap' louter en alleen in de verkoopcijfers misschien. maar niet in kwaliteit. Zoals je uit de andere reviews kunt opmaken.

avatar van Rogyros
Alsof reviews bepalend zijn voor iemands mening over een album...

WPE
Dit vind ik toch wel een prima album van Paul Simon. Op het eerste nummer speelt zelfs Al di Meola mee, een vrij unieke combinatie die wonderwel erg goed werkt.
Maar de rest mag er ook zijn, sfeervolle nummers die je in je hart sluit. Opmerkelijk vind ik ook "the late great Johhny Ace (wie dat dan ook mag zijn..): hier komt Philip Glass aan te pas.
Puik album

Fedde
Inderdaad, een puik album. Stuk voor stuk sterke songs met als mijn favoriet: Allergies. Het beste dat dhr. Simon in de jaren '80 uitbracht. En daarmee zeg ik dan meteen maar dat ik minder enthousiast ben over Graceland.

Ik heb dit album een tijd niet gedraaid, maar er staat mij iets van bij dat ene Al di Meola op dit album met zijn soli van de partij is. Klopt dat?

avatar van heartofsoul
Ik heb het album niet bij de hand, maar mij staat dat ook bij. Zal het weer eens beluisteren, want ik heb er goede herinneringen aan.

even op Wikipedia gekeken en inderdaad......top gitarist Al di Meola ( herkenbare sound uit duizenden) is van de partij

avatar van RoyDeSmet
2,0
Ik vind 'Allergies' toch echt een legendarisch slecht nummer hoor. Eigenlijk vind ik alleen Hearts and Bones, Train in the Distance en The Late Great Johnny Ace écht goede nummers. Verder mogen René Magritte (met vrouw Georgette en hun hond) en Think Too Much (a) er ook wel zijn voor mij.

Over het algemeen vind ik dat sommige dingen gewoon niet best zijn uitgewerkt, zoals 'Song About the Moon'. Het begint wel aardig, maar door te lang door te gaan met dezelfde techniek en met dezelfde metafoor als basis vermoordt hij zijn eigen lied mijn inziens.
Cars Are Cars had iemand gewoon stiekem op het laatste moment zoek moeten laten raken - al is het alleen maar om de verschrikkelijke overgang met The Late Great J.A.!

avatar van Twinpeaks
4,0
Deze eindelijk gevonden op de Koningsmarkt voor een halve euro. In topconditie. De man die hem verkocht vertelde dat hij hem 1 x gedraaid had en bestempelde hem als zijn grootste miskoop ooit.Ik ben er blij mee . Het is inderdaad een overgangsplaat ,maar wat een prachtige liedjes staan hier op. Ook muzikaal mooi ingekleurd door topmuzikanten . Simons teksten zijn weer van de buitencategorie .Favorieten zijn Allergies en de titeltrack . De rest scoort ook ruim voldoende . Langzaam aan raakt de collectie compleet . Voor deze 4 sterren.

avatar van bawimeko
4,5
Twinpeaks schreef:
Deze eindelijk gevonden op de Koningsmarkt voor een halve euro. In topconditie. De man die hem verkocht vertelde dat hij hem 1 x gedraaid had en bestempelde hem als zijn grootste miskoop ooit.Ik ben er blij mee . Het is inderdaad een overgangsplaat ,maar wat een prachtige liedjes staan hier op. Ook muzikaal mooi ingekleurd door topmuzikanten . Simons teksten zijn weer van de buitencategorie .Favorieten zijn Allergies en de titeltrack . De rest scoort ook ruim voldoende . Langzaam aan raakt de collectie compleet . Voor deze 4 sterren.

Goeie 'vangst'! Ik ben het gaan beschouwen als Paul Simon's beste album. Het is niet meer het gelikte singer-songwriter-werk (de twijfels zitten dieper en de neuroses zijn meer aanwezig) en er zijn wat meer gedurfde tracks zoals met het Chic-ritmetandem en een pittige gitaarsolo van Al di Meola op "Allergies"...

avatar van bikkel2
Paul Simon is toch wel een soort van held.
Afgezien van Graceland en het volgens mij even briliante Songs From The Capeman ( 1997), heb ik alleen een compilatie in bezit.
Door de lovende woorden recentelijk, ga ik maar eens werk maken van deze en wellicht voorgaand werk.

avatar van musician
4,5
Het is eigenlijk een heel mooi Simon album vind ik, een beetje ondergewaardeerd in de loop van de tijd.
Maar het zijn stuk voor stuk sterke songs van een man die songwriting tot in de puntjes beheerst.

Nog ontdaan van "wereldelementen", niet iets waar ik sowieso warm voor loop bij Paul Simon.
Ondergewaardeerd, in vergelijking met Graceland, oud Simon & Garfunkel werk en de bijbehorende verkoopcijfers had Hearts and Bones wel iets hoger mogen staan in het oordeel.

Ik ga eens een punt omhoog.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Destijds gescoord bij de DiscoStars (Amsterdam) voor 2 gulden in de dumpbakken, was licht teleurgesteld over het album en slechts een paar keer beluisterd. Maar in de afgelopen jaren nog wel eens opgezet en is ook de waardering gegroeid.

Favorieten: het titeltrack, Train in the Distance en vooral de afsluiter The Late Great Johnny Ace

Gast
geplaatst: vandaag om 15:01 uur

geplaatst: vandaag om 15:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.