Paul Simon - Hearts and Bones (1983)

Dit album vond ik al bovengemiddeld goed, maar bij het doornemen van hitparades in 1983 viel mij het nummer Allergies op. Hoewel ik het toen al een goed nummer vond, zou ik het nu bij de 25 beste singles van 1983 scharen. Ik snap ook best dat er ook mensen zijn die het niks vinden, het is namelijk behoorlijk ingewikkeld. Het wordt hier:

Reflecting On Paul Simon’s Masterpiece Album: Hearts and Bones - ClassicRockHistory.com

heel mooi beschreven (in het Engels), vrij en kort vertaald zegt men: hoewel het Catchy is, is het wellicht te jazzy voor de mainstream radio, en ook de toevoeging van electronische drums, synthesizers en de "lightning fast, precisely picked guitar solo" van Al di Meola zal menig Paul Simon fan hebben afgeschrikt. Bovendien draait het couplet om een zgn. tritonus, zeg maar een nogal ongebruikelijke akkoordenovergang. Voor mij is dit het prijsnummer van de plaat.

Alleen al door de top solo van Al di Meola op het eerste nummer is de aanschaf waard

Hearts and Bones, de beoogde opvolger van Bridge over troubled water van Simon & Garfunkel. Het had hun eerste studio plaat in 13 jaar moeten worden. De comeback moest groot zijn.
Na de succesvolle reunie tour, volgend op hun 1981 concert in central park New York en de million seller LP live in central park doken ze de studio weer in. Waar de irritaties die er ooit waren weer de kop op staken. Met een beetje fantastie hoor je dat Allergies is geschreven voor de stem van Art, er is ook een bootleg waarop hij het nummer zingt. Zo schijnen er nog een aantal nummers te zijn die Art in heeft gezongen. Uiteindelijk bleek Paul gewoon compleet zijn eigen gang te gaan en werkte aan Hearts and Bones alsof het een solo plaat was zonder Art ergens in te betrekken.
Uiteindelijk leidde dat gedrag van Paul wederom tot een breuk.
Uiteindelijk flopte heart and bones commercieel, terwijl het een million seller was geworden als dit een S&G reunie plaat was geworden.
Al die ego's toch.

Voor mij klopt dit bericht helemaal. Ik vond Paul Simon geweldig, maar was nooit meer echt toegekomen aan Hearts and Bones. Tot deze vakantie, ik heb hem elke dag beluisterd en kom tot de conclusie dat Paul S. en Paul M. de beste popsong-schrijvers ter wereld zijn. Schitterend gecomponeerde werkjes, mooie verfijnde arrangementen en de plastic 80-er jaren sound is gelukkig beperkt gebleven. Enige luxe-probleem is dat Paul Simon zo veelzijdig is, dat de plaat een beetje een verzameling kunstwerkjes is geworden waarin de samenhang ontbreekt. Hearts And Bones meteen na Allergies, brrr dat vloekt gewoon. En Cars are Cars na Magritte... Ik ga eens kijken of ik zelf een logischer volgorde van deze songs kan bedenken.

Een ijzersterke plaat die hier te laag gewaardeerd wordt... Zeker eens een kans geven als je plaat nog niet kent.

Ben het volledig met Tek Stiel eens. Ik was altijd grote fan van Paul Simon, maar vond dit album tientallen jaren (!) een van de mindere. Pas de laatste 5 jaar ben ik tot een ander inzicht gekomen.
Zo zie je maar dat de wijsheid toeneemt met het klimmen der jaren

Ik draai dit album vrij regelmatig. Onlangs ook weer. Even kijken of er nog wat gepost of gestemd is. Wat blijkt: niets, de laatste post is van 3 jaar geleden en zelfs van mijzelf.

Zonde dat er zo weinig aandacht is voor dit soort kwaliteitsmuziek. Want dat is het: net zoals goede wijn moet goede muziek ook vaak wat langer rijpen voordat het zijn geheimen prijsgeeft.

Ik weet verder niet zoveel te schrijven over deze prachtige cd, maar ik durf te wedden dat-ie door mij de afgelopen jaren zeker 2 of 3 keer per maand beluisterd is. Dus: de aandacht is er wel, maar niet zichtbaar op MusicMeter.

Dankzij de documentaire Greatest Night in pop op Netflix, over de totstandkoming van We are the world (leuke docu, mooi tijdsdocument, gewoon een keer kijken), waar Paul natuurlijk ook een aandeel in had, weer wat platen van de man opgezet. Waaronder ook Hearts and bones. Het materiaal is en blijft geweldig. De prijs die ik een paar jaar terug betaalde voor deze lp (ik meen 2 of 3 euro, bizar) geeft precies aan waar het in de berichten hierboven ook al over ging. Paul was even flink uit de mode, en Graceland zat nog in de pijplijn. Een haast vergeten plaat dit. Althans, voor een groot deel van het grote publiek dan toch. En is dat dan erg? Kweenie. Ook wel leuk hoor, om zulke prachtige muziek nog te kunnen ontdekken, zonder dat de rest van de wereld er al laaiend enthousiast mee aan de haal is gegaan.

Ik ontdekte dit album pas enkele jaren later omdat het prachtige titelnummer op de B-kant van de single The boy in the bubble stond. Daarvoor had ik ook al de single Allergies gekocht. Allebei uitstekende nummers, maar toch duurde het tot eind jaren 80 voordat ik deze plaat daadwerkelijk aanschafte. Oorspronkelijk bedoeld als een album van Simon & Garfunkel, aanhakend op het succes van The concert in Central Park. Maar ik kan me niet goed voorstellen dat het merendeel van de nummers hier geschreven is met de zangstem van Art Garfunkel in het achterhoofd. Ik vermoed dat Paul er naderhand nog flink aan gesleuteld heeft, zodat het uiteindelijk een echte soloplaat is geworden.

Destijds een regelrechte flop, maar ik heb de indruk – en dat leid ik ook af uit de reacties hier op Musicmeter – dat deze plaat met het verstrijken van de jaren met terugwerkende kracht meer en meer gewaardeerd wordt. En dat is alleen maar terecht.

Al Di Meola, Steve Gadd, Eric Gale, Richard Tee, Steve Porcaro, Marcus Miller, Nile Rodgers.....Zomaar wat namen van muzikanten die aan dit album hebben meegewerkt. Dan kan het nooit een minder, laat staan een slecht album worden.
Hearts and Bones blijft, zelfs nadat je het al heel vaak hebt gehoord, prachtig!
Meer dan veertig jaar oude, tijdloze muziek.

Als ik de discografie van Paul Simon chronologisch doorneem is dit het eerste album dat me echt iets doet. Op deze plaat heeft hij het geluid gevonden dat mij als luisteraar ook enorm aanspreekt. Van dit album kende ik eigenlijk alleen maar de titelsong en Rene and Georgette Margritte With Their Dog After The War maar het hele album is van een constante kwaliteit. Op alle voorgangers vond ik de singles erbovenuit steken maar hier is het niveau meer constant. Een onterecht onderschatte plaat.

Het is maar een tip. In de podcast Rock en Rafelranden wordt ruim een half uur aandacht besteed aan dit album van Paul Simon, De moeite van het beluisteren meer dan waard,

Inderdaad een aanrader Hierbij de links naar de aflevering:
https://open.spotify.com/episode/0W6grAzs04vF7joEza7gjp?si=ASZ81TZhRImO_lN9a6UBTQ

Afl. 38 De net niet Simon & Ga... - Rock 'n Rafelranden - Apple Podcasts - podcasts.apple.com

"Hearts and Bones" is het zoveelste bewijs van Paul Simon's buitengewone songwriters kwaliteiten of zeg maar een "master class song writing".

Paul Simon tovert op dit album weer de ene na de andere prachtmelodie uit zijn hoed, waar hier op MuMe over de muziek en teksten al genoeg over gezegd is en mij graag aansluit bij de merendeels positieve berichten.

vandaar dat ik het hou bij de waardering van de nummers:

"Hearts and Bones", "Think Too Much (B)" 5
"Allergies", "Song About the Moon", "Train In the Distance", "Rene and Georgette Magritte etc", "The Late Great Johnny Ace" 4,5
"When Numbers Get Serious" 4
"Think Too Much (A)", Cars Are Cars" 3,5

een schitterend "laid back" album in de positieve zin van het woord. de 2011 reissue op cd (Sony Music) klinkt als een klok met los van de fraaie uitvoeringen van de liedjes alle ruimte voor de geweldige lead zang van Paul Simon en de door hemzelf ingezongen backing vocals.

de 4 bonus tracks (all previously unissued) zijn zeer de moeite waard. 3 wonderschone "less is more" akoestische demo's (12 t/m 14) plus het ingetogen, spaarzaam geinstrumenteerde "Shelter of Your Arms". een nummer dat veel meer bij de sfeer van dit album past dan "Think Too Much (A)"of "Cars Are Cars".

Alleen al voor de solo van Al di Meola is het een album die meer dan het beluisteren waard is

Wat fijn dat er de laatste maanden hier weer wat meer aandacht voor dit prachtalbum is. Enkele gebruikers geven aan dat ze pas na herhaaldelijk luisteren de kracht van de muziek gaan horen.

En dat wordt bevestigd in de grafiek bij Statistiek. Bij de meeste albums is er eerst een snelle piek, die in de loop der jaren steeds iets meer afvlakt. Zo niet bij dit album: een constant stijgende lijn. Need I Say More?

Ja, dit is kennelijk zo'n album dat past in het rijtje Exile on Main Street, Tusk en McCartney II. Rond de tijd van verschijnen aanvankelijk verguisd, maar in de loop der jaren gegroeid in waardering en statuur. En in sommige gevallen gezien als één van de betere albums in het oeuvre van de betreffende artiest. In dit geval zeer terecht - en ook bij de Stones en Fleetwood Mac trouwens. Alleen voor McCartney II ben ik persoonlijk nog niet 'om'.

Al denk ik ook dat het in al die gevallen mede komt doordat er in de loop der jaren meer duidelijkheid is gekomen over het verhaal achter de totstandkoming van zo'n album. Vaak zit er een interessant verhaal achter, dat de reikwijdte van zo'n album binnen het oeuvre van zo'n artiest verbreedt. Dat is ook bij Hearts and Bones het geval - aanvankelijk bedoeld als 'de nieuwe' Simon & Garfunkel, maar uiteindelijk als solo-album op de markt verschijnend.
Het leverde nauwelijks hits op, in tegenstelling tot voorgaande Simon-albums. Allergies haalde een zeer bescheiden notering, waarschijnlijk ook omdat het per saldo een vrij complex nummer is. Dat scheelde in die dagen ook aanmerkelijk in de verkoop. Een hit zuigt het album al snel mee in de verkoopcijfers. Daarnaast zijn het redelijk bezonken nummers, die meerdere luisterbeurten vergen.