Paul Simon - Hearts and Bones (1983)
mijn stem
146 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Warner Bros.
-
Allergies (4:39)
-
Hearts and Bones (5:38)
-
When Numbers Get Serious (3:26)
-
Think Too Much (B) (2:45)
-
Song About the Moon (4:08)
-
Think Too Much (A) (3:05)
-
Train in the Distance (5:12)
-
Rene and Georgette Magritte with Their Dog After the War (3:45)
-
Cars Are Cars (3:15)
-
The Late Great Johnny Ace (4:45)
-
Shelter of Your Arms * (3:11)
-
Train in the Distance [Demo] * (3:13)
-
Rene and Georgette Margritte with Their Dog After the War [Demo] * (3:47)
-
The Late Great Johnny Ace [Demo] * (3:22)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur:
40:38
(54:11)
1
geplaatst: 18 januari 2011, 13:57 uur
PAUL SIMON - HEARTS & BONES 1983
In de jaren 70 nam de solo carrière van Paul Simon
aanvankelijk een hoge vlucht. Hij bleef trouw aan zijn producer
en label en besloot in 1975 met een rustige plaat met jazz invloeden.
Still Crazy after All These Years ...
In 1980 schreef Paul muziek bij het verhaal over een rockartiest
op zijn retour. Hij speelde zelf de hoofdrol in One Trick Pony. De film
flopte ironisch genoeg en Paul belde Art voor een concert in Central Park.
Simon & Garfunkel - The Concert in Central Park (1982)
Zouden beide heren samen nog eens een plaat overwegen?
Er waren geruchten, maar nog voor die geruchten vaste vorm kregen
vernietigde Paul de tapes met alle (backing) vocalen van Garfunkel.
Oude onenigheden staken weer de kop op. Art die honingzoet
maar hardleers tegen Pauls nieuwe, muzikale koers bleef inzingen.
Allergies (1983) ging de geschiedenis in als de Simon & Garfunkel
comeback plaat die er nooit kwam. En volgens mij lijdt het album onterecht
aan die beladen erfenis. Ze wordt beschouwd als een langspeler waarop Paul
naarstig zoekt naar nieuwe wegen, maar niet tot één afgewerkt geheel komt.
Als je de hoesnotities goed leest, merk je dat de songs tot stand kwamen
over een periode van twee jaar (van 1981 tot 1983). We kunnen veronderstellen
dat de oudste songs nog met Garfunkel in gedachten tot stand zijn gekomen.
De single Allergies doet nog terugdenken aan de muziek op One Trick Pony.
Met beide voeten in de Amerikaanse roots wortelende jazzrock. Potente muziek
met heerlijk solerend gitaarwerk en een bjizonder catchy melodie. Weer een flop.
Die in commercieel opzicht valse start werd niet goed gemaakt
met de single release van Think Too Much (A). Erg radiovriendelijke pop
die echt zijn best deed om 80s te klinken. De ballad variant Think Too Much (B)
laat Paul Simon meer van zijn traditionele kant horen. De twijfel is ingezet.
When Numbers Get Serious en Cars Are Cars kijken de jaren 80 tegemoet.
Vlotte songs die Pauls kwaliteitsstempel dragen. Cars Are Cars valt op omdat het
een eerste blauwdruk lijkt van You Can Call Me Al. Paul verkent de Afrikaanse ritmiek.
Train in the Distance en Song about the Moon zijn verborgen parels,
liedjes die zonder meer muzikaal verwijzen naar de hoogtij dagen met Garfunkel.
Weinig poëten weten het relationele kluwen tussen man en vrouw zo mooi
in metaforen te stoppen als Paul Simon. Ere wie ere toekomt.
Prijsnummer van het album in dat opzicht is ongetwijfeld de titelsong.
Hearts and Bones lijkt een relaas dat wat doet terugdenken aan The Boxer.
Een semi-biografisch levensverhaal van een ondertussen gerijpt man.
De titelsong van Graceland is het vervolg van dit tweeluik.
The Late Great Johnny Ace ontstond na het nieuws over de moord op John Lennon.
Paul mijmert na over de muzikale legenden die onder andere hemzelf hebben beïnvloed.
Voor het orkestrale arrangement tekende niemand minder dan Philip Glass.
Paul dankt hem later door zijn bijdrage op Philip Glass - Songs from Liquid Days (1986)
Simon was in 1983 ook terug te horen in duet met Randy Newman
op diens vaak op de radio gedraaide single The Blues.
Randy Newman - Trouble in Paradise (1983)
Eindigen doe ik met het werkelijk prachtige
Rene and Georgette Magritte with Their Dog after the War.
Bijna a capella ingezongen met een weemoed die doet teruggrijpen
naar oude, vergeelde zwart wit foto's uit de jeugd van mijn ouders.
Wie van Paul Simon houdt, moet zich deze plaat niet ontzeggen.
Laat de kritieken voor wat ze zijn en geniet van één van de grootste
muzikale dichters die we uit de Verenigde Staten leerden kennen.
In de jaren 70 nam de solo carrière van Paul Simon
aanvankelijk een hoge vlucht. Hij bleef trouw aan zijn producer
en label en besloot in 1975 met een rustige plaat met jazz invloeden.
Still Crazy after All These Years ...
In 1980 schreef Paul muziek bij het verhaal over een rockartiest
op zijn retour. Hij speelde zelf de hoofdrol in One Trick Pony. De film
flopte ironisch genoeg en Paul belde Art voor een concert in Central Park.
Simon & Garfunkel - The Concert in Central Park (1982)
Zouden beide heren samen nog eens een plaat overwegen?
Er waren geruchten, maar nog voor die geruchten vaste vorm kregen
vernietigde Paul de tapes met alle (backing) vocalen van Garfunkel.
Oude onenigheden staken weer de kop op. Art die honingzoet
maar hardleers tegen Pauls nieuwe, muzikale koers bleef inzingen.
Allergies (1983) ging de geschiedenis in als de Simon & Garfunkel
comeback plaat die er nooit kwam. En volgens mij lijdt het album onterecht
aan die beladen erfenis. Ze wordt beschouwd als een langspeler waarop Paul
naarstig zoekt naar nieuwe wegen, maar niet tot één afgewerkt geheel komt.
Als je de hoesnotities goed leest, merk je dat de songs tot stand kwamen
over een periode van twee jaar (van 1981 tot 1983). We kunnen veronderstellen
dat de oudste songs nog met Garfunkel in gedachten tot stand zijn gekomen.
De single Allergies doet nog terugdenken aan de muziek op One Trick Pony.
Met beide voeten in de Amerikaanse roots wortelende jazzrock. Potente muziek
met heerlijk solerend gitaarwerk en een bjizonder catchy melodie. Weer een flop.
Die in commercieel opzicht valse start werd niet goed gemaakt
met de single release van Think Too Much (A). Erg radiovriendelijke pop
die echt zijn best deed om 80s te klinken. De ballad variant Think Too Much (B)
laat Paul Simon meer van zijn traditionele kant horen. De twijfel is ingezet.
When Numbers Get Serious en Cars Are Cars kijken de jaren 80 tegemoet.
Vlotte songs die Pauls kwaliteitsstempel dragen. Cars Are Cars valt op omdat het
een eerste blauwdruk lijkt van You Can Call Me Al. Paul verkent de Afrikaanse ritmiek.
Train in the Distance en Song about the Moon zijn verborgen parels,
liedjes die zonder meer muzikaal verwijzen naar de hoogtij dagen met Garfunkel.
Weinig poëten weten het relationele kluwen tussen man en vrouw zo mooi
in metaforen te stoppen als Paul Simon. Ere wie ere toekomt.
Prijsnummer van het album in dat opzicht is ongetwijfeld de titelsong.
Hearts and Bones lijkt een relaas dat wat doet terugdenken aan The Boxer.
Een semi-biografisch levensverhaal van een ondertussen gerijpt man.
De titelsong van Graceland is het vervolg van dit tweeluik.
The Late Great Johnny Ace ontstond na het nieuws over de moord op John Lennon.
Paul mijmert na over de muzikale legenden die onder andere hemzelf hebben beïnvloed.
Voor het orkestrale arrangement tekende niemand minder dan Philip Glass.
Paul dankt hem later door zijn bijdrage op Philip Glass - Songs from Liquid Days (1986)
Simon was in 1983 ook terug te horen in duet met Randy Newman
op diens vaak op de radio gedraaide single The Blues.
Randy Newman - Trouble in Paradise (1983)
Eindigen doe ik met het werkelijk prachtige
Rene and Georgette Magritte with Their Dog after the War.
Bijna a capella ingezongen met een weemoed die doet teruggrijpen
naar oude, vergeelde zwart wit foto's uit de jeugd van mijn ouders.
Wie van Paul Simon houdt, moet zich deze plaat niet ontzeggen.
Laat de kritieken voor wat ze zijn en geniet van één van de grootste
muzikale dichters die we uit de Verenigde Staten leerden kennen.
0
geplaatst: 24 augustus 2015, 14:33 uur
Ik vind 'Allergies' toch echt een legendarisch slecht nummer hoor. Eigenlijk vind ik alleen Hearts and Bones, Train in the Distance en The Late Great Johnny Ace écht goede nummers. Verder mogen René Magritte (met vrouw Georgette en hun hond) en Think Too Much (a) er ook wel zijn voor mij.
Over het algemeen vind ik dat sommige dingen gewoon niet best zijn uitgewerkt, zoals 'Song About the Moon'. Het begint wel aardig, maar door te lang door te gaan met dezelfde techniek en met dezelfde metafoor als basis vermoordt hij zijn eigen lied mijn inziens.
Cars Are Cars had iemand gewoon stiekem op het laatste moment zoek moeten laten raken - al is het alleen maar om de verschrikkelijke overgang met The Late Great J.A.!
Over het algemeen vind ik dat sommige dingen gewoon niet best zijn uitgewerkt, zoals 'Song About the Moon'. Het begint wel aardig, maar door te lang door te gaan met dezelfde techniek en met dezelfde metafoor als basis vermoordt hij zijn eigen lied mijn inziens.
Cars Are Cars had iemand gewoon stiekem op het laatste moment zoek moeten laten raken - al is het alleen maar om de verschrikkelijke overgang met The Late Great J.A.!
1
geplaatst: 15 juni 2025, 11:53 uur
Kees Bos schreef:
Het is maar een tip. In de podcast Rock en Rafelranden wordt ruim een half uur aandacht besteed aan dit album van Paul Simon, De moeite van het beluisteren meer dan waard,
Het is maar een tip. In de podcast Rock en Rafelranden wordt ruim een half uur aandacht besteed aan dit album van Paul Simon, De moeite van het beluisteren meer dan waard,
Inderdaad een aanrader
Hierbij de links naar de aflevering:https://open.spotify.com/episode/0W6grAzs04vF7joEza7gjp?si=ASZ81TZhRImO_lN9a6UBTQ
Afl. 38 De net niet Simon & Ga... - Rock 'n Rafelranden - Apple Podcasts - podcasts.apple.com
3
geplaatst: 19 september 2025, 01:20 uur
"Hearts and Bones" is het zoveelste bewijs van Paul Simon's buitengewone songwriters kwaliteiten of zeg maar een "master class song writing".
Paul Simon tovert op dit album weer de ene na de andere prachtmelodie uit zijn hoed, waar hier op MuMe over de muziek en teksten al genoeg over gezegd is en mij graag aansluit bij de merendeels positieve berichten.
vandaar dat ik het hou bij de waardering van de nummers:
"Hearts and Bones", "Think Too Much (B)" 5
"Allergies", "Song About the Moon", "Train In the Distance", "Rene and Georgette Magritte etc", "The Late Great Johnny Ace" 4,5
"When Numbers Get Serious" 4
"Think Too Much (A)", Cars Are Cars" 3,5
een schitterend "laid back" album in de positieve zin van het woord. de 2011 reissue op cd (Sony Music) klinkt als een klok met los van de fraaie uitvoeringen van de liedjes alle ruimte voor de geweldige lead zang van Paul Simon en de door hemzelf ingezongen backing vocals.
de 4 bonus tracks (all previously unissued) zijn zeer de moeite waard. 3 wonderschone "less is more" akoestische demo's (12 t/m 14) plus het ingetogen, spaarzaam geinstrumenteerde "Shelter of Your Arms". een nummer dat veel meer bij de sfeer van dit album past dan "Think Too Much (A)"of "Cars Are Cars".
Paul Simon tovert op dit album weer de ene na de andere prachtmelodie uit zijn hoed, waar hier op MuMe over de muziek en teksten al genoeg over gezegd is en mij graag aansluit bij de merendeels positieve berichten.
vandaar dat ik het hou bij de waardering van de nummers:
"Hearts and Bones", "Think Too Much (B)" 5
"Allergies", "Song About the Moon", "Train In the Distance", "Rene and Georgette Magritte etc", "The Late Great Johnny Ace" 4,5
"When Numbers Get Serious" 4
"Think Too Much (A)", Cars Are Cars" 3,5
een schitterend "laid back" album in de positieve zin van het woord. de 2011 reissue op cd (Sony Music) klinkt als een klok met los van de fraaie uitvoeringen van de liedjes alle ruimte voor de geweldige lead zang van Paul Simon en de door hemzelf ingezongen backing vocals.
de 4 bonus tracks (all previously unissued) zijn zeer de moeite waard. 3 wonderschone "less is more" akoestische demo's (12 t/m 14) plus het ingetogen, spaarzaam geinstrumenteerde "Shelter of Your Arms". een nummer dat veel meer bij de sfeer van dit album past dan "Think Too Much (A)"of "Cars Are Cars".
1
geplaatst: 26 september 2025, 10:06 uur
Wat fijn dat er de laatste maanden hier weer wat meer aandacht voor dit prachtalbum is. Enkele gebruikers geven aan dat ze pas na herhaaldelijk luisteren de kracht van de muziek gaan horen.
En dat wordt bevestigd in de grafiek bij Statistiek. Bij de meeste albums is er eerst een snelle piek, die in de loop der jaren steeds iets meer afvlakt. Zo niet bij dit album: een constant stijgende lijn. Need I Say More?
En dat wordt bevestigd in de grafiek bij Statistiek. Bij de meeste albums is er eerst een snelle piek, die in de loop der jaren steeds iets meer afvlakt. Zo niet bij dit album: een constant stijgende lijn. Need I Say More?
* denotes required fields.