Paul Simon - One-Trick Pony (1980)

Een beetje off-topic, waarvoor excuses. Ik kocht onlangs voor een habbekrats (4 euro of zo) de dvd "Live at Tower Theatre, october 7, 1980". Op de hoes stond o.a. "... one of the highlights of the tour...".
Nou was ik altijd een behoorlijke Paul Simon-fan maar deze dvd heeft hem wel enigszins in mijn achting doen dalen.
Ik kan een artiest op het podium veel vergeven: hij mag af en toe zijn tekst kwijt zijn, op gitaar een miskleun maken, per ongeluk even vals zingen, dat vind ik helemaal niet zo'n ramp. Paul doet dit soort dingen allemaal niet. Hij doet iets veel ergers: hij speelt zo slaapverwekkend saai. Zo slap, zo uitdrukkingsloos. Zijn medemuzikanten staan er ook bij alsof ze op een begrafenis spelen. Drummer Steve Gadd straalt een peilloze verveling en vermoeidheid uit. Waarom brengen ze nu juist deze man constant in beeld? En waarom wordt de geweldige bassist Tony Levin consequent buiten beeld gehouden? Paul speelt o.a. 4 nummers van One Trick Pony (1-3-6-8) maar die vallen ook op geen enkele manier op. Je zou verwachten dat 'nieuwere' songs nog enigszins fris en enthousiast gespeeld zouden worden maar niks hoor. Niemand op het podium lijkt zich in te willen spannen. Als dit "... one of the highlights of the tour..." was, dan vrees ik het ergste voor de rest!

Mijn favoriete Paul Simon album. Destijds afgekraakt in de recensies en dat is vaak een goede aanbeveling. Late in the Evening sla ik altijd over, vandaar net geen 5 stars. De kwaliteit van de bijbehorende film doet niet ter zake. Nobody, Jonah en Long, Long Day zijn Paul Simon op zijn best. En inderdaad allemaal erg soft; het is Paul Simon, geen Metallica.

Fijn dat RobbertDG weer eens wat aandacht schenkt aan dit album. Ik vind het zeker niet zijn beste album, maar ga ook niet mee met de redelijk algemeen opinie dat dit een van Simon's minste werken zou zijn.

Ik heb alleen wat moeite met de twee live-nummers. Als song is het titelnummer best prima, maar Ace in the Hole vind ik niet best. Maar vooral het duidelijke live-karakter van die nummers (o.a. het irritante meeklappen) maakt het een onevenwichtig album.

Maar het bevat wel een flink aantal prima songs. En vooral How the Heart Approaches What It Yearns vind ik een van zijn beste songs. En Paul vindt dat zelf ook, zodat hij deze song heeft uitgekozen als 1 van de 10 songs die hem het meest dierbaar zijn, en daarom in een herbewerkte versie op In The Blue Light uit 2018 is terecht gekomen.

Tenslotte nog iets over de bonus nummers die op de re-release uit 2004 zijn gezet. In het algemeen heb ik best een hekel aan bonusnummers, die meestal alleen worden toegevoegd om een aantal nóg een keer te verkopen. Maar ik moet zeggen: deze 4 songs zijn zeker geen afdankertjes.