Paul Simon - There Goes Rhymin' Simon (1973)

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973. En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

Hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

Dit tweede solo-album van Paul is even fraai als zijn vorige. Ook nu weer een hit met Kodachrome. En met American Tune heeft hij vele Amerikanen zo in de ziel geraakt dat ze het als hun tweede volkslied beschouwen. Tenderness geeft met zijn titel de aard van de song uitstekend weer. En Paul was zelf zo tevreden met One Man's Ceiling Is Another Man's Floor, dat hij dit nummer in een herbewerking heeft uitverkoren voor zijn laatste studio-album In the Blue Light.

Recent was een tweedelige Paul Simon docu op tv over de opnames van zijn laatste album en een stuk geschiedenis vanaf de jaren 50. Opnieuw werd voor mij duidelijk waarom ik altijd worstel met de muziek van de man. Als ik de zeer goed in het gehoor liggende hits en zeker de duo hits, even apart zet, dan hoor ik nummers die moeilijk in het gehoor, maar razendknap gemaakt zijn. Toch nam ik mij voor, dat als ik weer eens een platenzaak in loop, gebeurt minder vaak tegenwoordig moet ik toegeven, ik eens in de tweedehandsbakken zou kijken onder de S.

Gelukkig keek ik eerder in mijn platenkast, want deze wilde ik eerst aanschaffen en bleek hem al tweedehands gekocht te hebben. Meteen opgezet en ja. hij bevalt heel goed, maar mijn tweestrijd is niet veranderd. Wellicht mijn welwilligheid om er serieus naar te luisteren wel.

De hit single is 'Kodachrome'. Die staat al 50 plus jaar in mijn singlesbak. Eigenlijk een raar nummer, maar zo aanstekelijk. Het valt mij op dat er in het ritme een paar keer een heel rare hik zit. Kan iemand dat uitleggen? Ik heb geen idee hoe ik dat na zou moeten spelen. (Niet dat dat aan de orde is.) Verder valt me op hoe ontzettend mooi 'American Tune' is. Daar vallen die twee werelden in Paul Simons muziek ineens samen voor me. De tweede single 'Love Me Like A Rock' springt er als laatste volkomen uit. Ook door de achtergrondkoortjes. Paul knoopt hier succesvol muzikale werelden aan elkaar, iets wat hij eigenlijk zijn hele muzikale carrière is blijven doen.

Uitslag. Mooie soms heel knappe plaat, maar moeizaam voor mij om naar te luisteren.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: Paul Simon - There Goes Rhymin' Simon (1973) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: Paul Simon - There Goes Rhymin' Simon (1973)
Paul Simon begon na het einde van zijn samenwerking met Art Garfunkel aan een solocarrière, die tot op de dag van vandaag duurt en die met There Goes Rhymin' Simon uit 1973 wat mij betreft zijn beste album opleverde

Een hernieuwde kennismaking met de single Kodachrome zette me deze week op het spoor van There Goes Rhymin' Simon van Paul Simon. Ik had niet zo heel veel met de muziek van de Amerikaanse muzikant, maar was ook niet bekend met de albums die hij in de eerste helft van de jaren 70 maakte. Die albums heb ik nu wel op het netvlies en ik heb het meest met There Goes Rhymin' Simon uit 1973. Het is een tijdloos jaren 70 singer-songwriter album, maar het is ook een album met geweldige songs, een album dat is volgespeeld door topmuzikanten en topvocalisten en een album waarop Paul Simon excelleert als zanger. Voor mij in ieder geval een prachtige ontdekking.

Op Instagram post de bekende Britse muziekjournalist David Hepworth met enige regelmaat interessante filmpjes, waarin hij stil staat bij albums uit een ver verleden of bij opvallende ontwikkelingen in de popmuziek. Deze week kwam een filmpje voorbij waarin hij stil stond bij de song Kodachrome, een ode aan het vastleggen van belangrijke gebeurtenissen in het leven in het algemeen en aan een legendarisch filmrolletje in het bijzonder en bovendien een song met een merknaam in de titel, wat uiteindelijk niet heel handig bleek.

Het is een song die ik me herinner uit mijn vroege jeugd, maar ik heb nooit geweten wie de muzikant achter Kodachrome was. Dat is best bijzonder, want Paul Simon is een van de grootheden uit de geschiedenis van de popmuziek. Nu heb ik nooit wat gehad met de muziek van Simon & Garfunkel ook Paul Simon’s soloalbum Graceland heeft me nooit echt kunnen boeien.

De enige albums van Paul Simon die ik goed ken zijn Surprise uit 2006, So Beautiful Or So What uit 2011 en Stranger To Stranger uit 2016. Het is het latere werk van de Amerikaanse muzikant, die ik op de krenten uit de pop overigens wel talloze keren noem als belangrijke inspiratiebron.

Dankzij het filmpje van David Hepworth kwam niet alleen Kodachrome terug in mijn leven, maar heb ik ook kennis gemaakt met het album waarvan de song afkomstig is. Het betreft het album There Goes Rhymin' Simon uit 1973, het tweede soloalbum dat Paul Simon maakte na zijn breuk met Art Garfunkel.

Ik heb een enorm zwak voor de singer-songwriter albums uit de vroege jaren 70 en dan met name voor de albums van de grootheden uit de popmuziek van het decennium. There Goes Rhymin' Simon van Paul Simon past prima tussen deze albums. Het is een album dat is voorzien van een typisch jaren 70 geluid, maar het is wel een opvallend veelkleurig jaren 70 geluid.

Paul Simon sluit in een aantal songs op het album aan bij de grote singer-songwriters uit het decennium, maar ook invloeden uit een aantal andere genres hebben een plek gekregen op het album, dat ook uitstapjes bevat richting jazz en gospel. There Goes Rhymin' Simon is voorzien van een vol en warm geluid waarin piano, orgels, blazers en strijkers domineren.

Het is een album dat ik alsnog toevoeg aan mijn lijstje met de te koesteren singer-songwriter albums uit de jaren 70. There Goes Rhymin' Simon klinkt immers niet alleen bijzonder lekker, maar laat ook horen dat Paul Simon een groot songwriter is. ik ben geen slechte song tegen gekomen op het album, dat in de originele versie 35 minuten uitstekende muziek bevat.

Ondanks het feit dat ik niet zo veel heb met het grootste deel van het oeuvre van Paul Simon heb ik hem wel altijd een prima zanger gevonden. Dat is hij ook op There Goes Rhymin' Simon, dat qua zang misschien nog wel meer indruk maakt dan met de muziek en de songs.

Het album werd in 1975 gevolgd door het bekendere en succesvollere Still Crazy After All These Years, maar ik sla There Goes Rhymin' Simon net wat hoger aan. Ik twijfel vaak aan het nut van sociale media als Instagram, maar het is grappig hoe een kort filmpje van een Britse muziekjournalist me op het spoor heeft gezet van een album dat me in korte tijd dierbaar is geworden. Erwin Zijleman