Rod Stewart - Never a Dull Moment (1972)

Nog één van die vroege formidabele platen van Rodje. Toen maakte hij plaat na plaat toppertjes; Zeer integer, zeer bezield.
You Wear it Well (!!) I'd Rather Go Blind, Angel... machtig !

****

Jij slaat precies de spijker op zijn kop.
Volgens mij is 'I'd rather go blind' nog nooit opgenomen door Stevie Wonder. Die versie van Chicken Shack is ook onwijs goed.

schitterende plaat van rod the mod

Ik wou nog even kwijft voor de jonkies van vandaag, die Rodje enkel kennen als een overjaarse, krampachtig vasthoudend aan zijn eeuwig imago van eeuwige jongeling en vrouwenversierder en hem enkel kennende als verwaterde zanger met een stem die zijn beste tijd gehad heeft en die niets relevants meer weet uit te brengen, en die de ene slappe hap na de andere zonder enige vorm van schaamte op de mensheid loslaat.....

ooit een gewèldige zanger was met een KLOK van een rauwe stem, die ontzettend urgente platen maakte, en dat dit hier één van de sterkste platen ever is die de man maakte;
3.55 gemiddeld is dan ook belachelijk laag, geloof me vrij.

Ik vind toch dat het niveau hier langzaamaan al wat begint te dalen t.o.v. van zijn voorgaande werk. Misschien een gebrek aan nieuwe impulsen?

Verder is het wel een vertrouwde, prima Stewart plaat. 'Angel' had 'ie alleen wel achterwege mogen laten.

Prachtige plaat echt een van stewarts beter werk. 4 lp/cd's maken en alle 4 zijn ze in mijn ogen klassiekers. Met mamma you been on my mind en i'd rather go blind als mijn persoonlijke pareltjes. Alleen twisting hoeft voor mij niet. Maar deze man is in deze periode van zijn loopbaan gewoon een icoon gebleken. Hoewel dat waarschijnlijk niet in verkoop cijfers zal zijn gebleken. The mod zat op zijn absolute hoogtepunt. Alleen who the hell zou nu al die idiote hoezen van hem bedacht hebben. Maar goed dat doet gelukkig geen afbreuk aan zijn muziek. Gewoon prachtige nummers mooi gespeeld en heerlijk gezongen. Beter kun je ze niet van the mod krijgen

Ik sluit me bij je aan. Ik dacht nog even, 4,5***** is wellicht wat aan de hoge kant. Maar ik geloof na een volgende beluistering dat het cijfer toch wel terecht is.

Hij wordt hier iets minder "ruw" in de benadering en iets meer AOR, waar Stijn het ook over heeft. Het album ligt daarmee wat mij betreft rechtstreeks in het verlengde van Every Picture tells a story.

En ik vind goede AOR helemaal niet erg, zeker niet als het de ideale "groove" heeft waar Rod Stewart op het moment van Never a dull moment mee komt. Dat betekent: goede nummers, geen skipmomenten, lekker in het gehoor liggend.

Daar zou Rod later meer moeite mee krijgen, vandaar dat de prestaties dan ook wat wisselvalliger gaat worden. Maar hier is de koers die nog wordt aangehoden meer dan betrouwbaar.

Never a Dull Moment vind ik eveneens een sterk album met als enig kritiekpunt dat het wat teveel in het verlengde ligt van zijn voorganger (You Wear It Well bv. heeft veel weg van Maggie May). Maar de passie is er nog steeds, het songmateriaal is meer dan behoorlijk en de covers zijn goed gekozen. Twistin' the Night Away lijkt mij een (gepast) eerbetoon aan zijn idool Sam Cooke.

Weet je waar muziek in grote lijnen voor bedoeld is.. worden meegesleurd door liedjes die je pakken.. en je in het onderbewuste nooit meer los laten..laat dit album een schoolvoorbeeld hiervan zijn

De laatste 3 liedjes van dit album zijn nummers die tijdens zijn 2 laatste Ziggo concerten een prominente plaats innamen, waarbij het kaal/sober aangeklede I'd rather Go Blind toch absoluut de show stal. Nagenieten kan soms een spontane lach opleveren die nog lang blijft hangen.

Het laatste echte rock album van Rod Stewart. Hierna werd het meer pop dan rock en daardoor ook minder mijn ding. Een van de eerste albums door mij geleend van de platenbieb en tot voor een paar jaar had ik de cassette opname nog steeds. Door spotify heb ik de cassettes inmiddels vaarwel gezegd.
Ook het laatste album van Rod Stewart dat van mij 4* krijgt. Behalve Interludings geeft elke track mij een positief en prettig gevoel Echte favorieten aanwijzen is daarom lastig..
Op 40 in de 100 Greatest Albums of 1972 en momenteel op een wat povere 117e plaats in de best ever albums charet over dat jaar

Begrijp je gevoel, je algemene beeld wel Jorro, toch nodig ik je uit om nog eens te luisteren naar Foot Loose and Fancy Free, die heeft inderdaad ook popelementen, maar staat ook bol van rockmomenten, opwindend, gedreven en bijzonder fraai van aard.