The Beatles - Past Masters Volume Two (1988)

Eindelijk eens een Beatles verzameling die wat toevoegt in plaats van louter een manier te zijn om fans nog meer geld afhandig te maken. Deel 1 heb ik bewust laten liggen. De oudere Beatles zijn niet echt mijn ding. De eerste drie tracks van deel 2 harken nog wat terug naar de oudere sound maar zijn niet onaardig.

Het begint dus pas echt bij Rain. Samen met the Inner Light een wat oosters/psychedelisch aandoende track en beide oneindig veel interessanter dan dat wat saaiige stuk op Sgt Pepper. Lady Madonna is Paul McCartney in topvorm. Lekker kort, opbeurend en niet lullig. Hey Jude was vroeger mijn favoriete Beatles nummer maar het lange einde begint me steeds meer op de zenuwen te werken. Het basisgedeelte blijft echter prachtig.

Revolution is een geweldige Lennon rocker en samen met Hey Jude bijna de beste A/A of A/B kant combo in de geschiedenis. Alleen the Byrds Eight Miles High / Why en the Beatles zelf met Strawberry Fields / Penny Lane deden dat beter.

De rest is over het algemeen degelijk. Uitschieters Let it Be, Old Brown Shoe en (vooruit) the Ballad of John and Yoko. Across the Universe is één van hun beste nummers maar dan wel in de Let It Be uitvoering. Deze kan daar niet aan tippen. Get Back is wel aardig, Don't Let Me Down niet zo en You Know My Name is leuk voor een keertje maar niet te vaak.

Als je van de latere periode van The Beatles houdt dan is dit de ideale aanvulling op de studio albums vanaf Revolver. Meer heb je niet nodig.

Na de release van alle geremasterde platen van The Beatles kwamen de oude cd's in de aanbieding en met een beetje geluk kon je dan een ontbrekend pareltje nog aan je collectie toevoegen. Dat is mij overkomen met dit album.

Over dit album: Fantastisch initiatief natuurlijk dat alle diehard fans hun collectie nu eindelijk compleet kunnen krijgen met alle B-kantjes en rare opnames die je, althans dat is het idee, nog nooit gehoord zou hebben! Nu is dat in de moderne tijd en met de komst van de pindakaas natuurlijk ondenkbaar, maar dat neemt niets af aan de kracht van dit album.

Dit album laat zien dat, vergelijkbaar met de Bootleg Series van Dylan, de Beatles in staat waren om zelfs met hun B-kantjes mensenoren te imponeren met Goddelijke tonen. Natuurlijk is het in principe niets nieuws onder de zon, alle nummers zijn ook al dubbel en dwars verschenen op #1's of het Love album of aanverwanten, maar toch is dit een meer dan leuke collectie nummers die ieder Beatlesfanaat in de kast moet hebben staan.

Nu Volume I nog..

5.0* natuurlijk voor dit Beatlesgeweld.

Deel twee van de verzameling officieel uitgebrachte Beatlenummers die niet terug te vinden zijn op de regulier lp's.

1. Day Tripper / 2. We Can Work It Out
Sublieme single, afkomstig uit de Rubber Soul-periode. We Can Work It Out zou de a-kant worden, maar volgens het verhaal wilde Lennon persé niet dat zijn nummer Day Tripper een b-kantje zou worden. Dit zou leiden tot de uitvinding van de 'dubbele a-kant', waardoor iedereen tevreden was. Eigenlijk vind ik Day Tripper voor de Beatles toch een beetje een herhaling van zetten. We Can Work It Out, daarentegen, is een favoriet van mij, en ook een prachtig voorbeeld van de samenwerking tussen Lennon en McCartney (hoewel die laatste hier dominant is).

3. Paperback Writer / 4. Rain
Hier is het omgekeerde aan de hand, en is de b-kant van Lennon volgens mij veel leuker en origineler dan de a-kant van McCartney. Beide nummers komen uit de Revolver-periode, waarin de Beatles een stuk avontuurlijker werden. Paperback Writer heeft een paar leuke vondsten (het outro), maar Rain, met zijn omgedraaide gitaarlijntjes en donderende drums, is het echte meesterwerk hier, en heeft inmiddels een terecht plaatsje verworven in de eregalerie der Beatlesnummers.

5. Lady Madonna / 6. The Inner Light
Opnames afkomstig uit de tijd dat de Beatles naar India zouden vertrekken. Lady Madonna is McCarney spelend met thema's uit de Boogiewoogiemuziek. Leuke hitje, hoewel naar Beatles-maatstaven niet groots. De jengelende oosterse klanken van The Inner Light werden geschreven door George Harrison. Het nummer is (tekstueel) een soort bewerking van de Tao Tse Tsing. In de toegenomen waardering voor Harrisons werk die vooral na zijn dood is ontstaan, wordt dit nummer vaak genoemd als een favoriet en een klassieker van de Beatles. Persoonlijk heb ik er niet zo veel mee.

7. Hey Jude / 8. Revolution
Drie akkoorden en het ultieme Beatles-cliché. Daarom vaak afgedaan als sentimenteel gezwam, maar volgens mij één van de beste nummers van de band. Hoe dan ook, iedereen kent het nummer en kan zijn of haar eigen oordeel vellen. Revolution van Lennon is de b-kant, in de versie met de lawaaierige gitaren. De zachtere versie op het witte dubbelalbum vind ik vele malen beter. Meer ruzie over b-kantjes: Lennon wilde graag Revolution als single uitbrengen, en was jaren later nog steeds kwaad omdat hij zijn zin niet had gekregen. Toch moest hij toegeven dat Hey Jude de a-kant wel verdiende. Bovendien is Revolution een prima nummer van Lennon, maar wel redelijk voorspelbaar en doordrenkt van een politieke lading die niet echt goed bij hem past, vind ik.

9. Get Back / 10. Don't Let Me Down
Alternatieve mix van het nummer dat ook verscheen op Let It Be, en een nummer van Lennon uit diezelfde sessies. McCartney gooit al zijn soul in de strijd op Get Back, en Don't Let Me Down is één van Lennons meest emotionele nummers. Erg lekker.

11. The Ballad of John and Yoko / 12. Old Brown Shoe
'John and Yoko' werd opgenomen met McCartney als enige andere aanwezige Beatle, hij is degene die hier drums speelt. Dit is Lennon op zijn meest narcistisch, en je kunt je bijna niet voorstellen dat McCartney dat niet ook vond, maar toch is zijn drumwerk energiek en prima bedacht. Wie voorbij Lennons zelfmedelijden kijkt, hoort toch wel een prima nummer met een lekker refrein. Old Brown Shoe, de b-kant, is een van de betere nummers die Harrison schreef voor de band, maar zijn wat vlakke stem vind ik niet echt goed passen bij de energieke melodie.

13. Across the Universe
Rare versie met dierengeluiden van het nummer dat later op Let It Be zou verschijnen. Lennon klaagde later dat McCartney het nummer niet serieus nam, misschien doelde hij hierop? Curiosum.

14. Let It Be / 15. You Know My Name (Look Up the Number)
Singleversie van de bekende ballad van McCartney, verschilt van de albumversie vooral in de gitaarsolo's en het gebrek aan geluidsmuur dat Phil Spector er later aan toe zou voegen. Let It Be moet je ding zijn, ikzelf kan McCartney in deze bui, mits gedoseerd, goed hebben. De b-kant is een studiololletje dat al sinds 1967 op de plank lag voordat het werd afgemaakt. Stones-gitarist Brian Jones speelt saxofoon.

Favoriete track: Hey Jude.