Gonzales - Soft Power (2008)

Hier ben ik nu heel benieuwd naar. Zo beveelt de platenmij deze plaat aan,
"Gonzales (zijn echte naam is Jason Beck) is een ultigetalenteerde muzikant en producer. Hij werd bekend als MC met zijn electro albums (The Entertainist, Presedential Suite) en zijn comische live shows. Hij speelt piano, gitaar, bas, drums en verschillende blaasinstrumenten. Hij werkte samen en produceerde albums voor o.a. Jamie Lidell, Mocky en Feist. In 2005 verraste hij iedereen met zijn prachtige album Solo Piano, wat men deed denken aan werk van Erik Satie en Maurice Ravel. In april verschijnt zijn nieuwe album: Soft Power. Dit album is Gonzales zijn eerbetoon aan de soft rock albums van de jaren zeventig en tachtig. Alles komt voorbij van fijne discosongs tot zeer gevoelige ballads."

Ik ben hier ook wel een beetje benieuwd naar. Zijn vorige platen konden mij op zijn tijd namelijk wel bekoren. Maar als ik vervolgens Working Together hoor, dan valt mijn nieuwsgierigheid naar deze plaat meteen weg. Wat een vreselijk nummer! Het gaat helemaal nergens over; een flauw gospel-achtige feel, die bij meerdere keren luisteren al helemaal mijn keelgaten uitspuit. Dit is niet wat ik verwacht van een nieuwe Gonzales plaat. Geef mij dan gewoon de ietwat nuchtere hip-hop van Gonzales Uber Alles of de prachtige piano nummers op Solo Piano. Hopelijk gaat deze cd verder dan het afschuwelijke openingsnummer.

Ik vond zijn vorige plaat wel aardig alleen iets te vrijblijvend. Als het deze kant uitgaat hoeft het van mij helemaal niet meer, denk ik.

Welnu, die releasedatum is raar, want hij is dus nu inmiddels uit en het is, helaas, geen geweldige plaat, wel leuk, daar niet van, maar goed, 3 sterren is meer dan genoeg.

Disco, gospel, ABBA? Gonzales zit ons te stangen!

Oei, dit is een erg slechte plaat geworden. Al eerder spuwde ik gal over Working Together en had ik al vage vermoedens dat Working Together een goede weergave ging vormen van het album. En het is waar. Slow Down, bijvoorbeeld, is een flauw piano nummer met een vervelende saaiheid van een jaren '80 sound. De sax probeert het nummer naar een hoger niveau te tillen, maar het lukt amper. Theme from In-Between is dan weer een lied wat ik graag mag horen van Gonzales; heerlijk klassiek pianospel met een vintage beat erdoor heen en vooral geen zang. Dit wil ik horen van Gonzales, een mix tussen Solo Piano en Gonzales Uber Alles. Unrequited Love is dan vervolgens weer een nummer wat ik niet blij van word, ook ik als songfestival-liefhebber. Want wat we hier horen is een mix van ABBA, hele flauwe songfestivalkitch en herhalende teksten. Waar haalt de jongen toch iedere keer deze grapjes vandaan? Map of the World borduurt nog even verder op deze stijl in een slow piano nummer met een aanvankelijk minder fout kitchgehalte over zich. Modalisa spreekt me dan weer veel meer aan. Het teert weer een stukje verder op Theme from In-Between met mooi pianospel, wederom geheel instrumentaal en met leuke belletjes en een vollere sound van Solo Piano (mede door de andere instrumentjes die hier om de hoek komen kijken). Apology is vervolgens één lange adem, met een continue bas en wat synths er door heen. Niet geheel onaardig en zeker beter dan Let's Ride. Hier zit Gonzales ons gewoon weer te stangen. Een uiterst iritante disco nummer met vrouwelijke vocalen, synths en de piano. Disco?! Laat deze plaat snel voorbij zijn, I Says. C Major is weer de gewoonlijke kost bij een Gonzales album, al heeft hij het net iets anders aangepakt dan op Gonzales Uber Alles. Ditmaal gewoon een piano en wat gehum. Prima, erg mooi gedaan nog. Tot slot nog een draak van een nummer: Singing Something. Het nummer drijft op de vocalen onder een zachte piano begeleiding. Maar het gaat werkelijk nergens naar toe en is al helemaal geen waardige afsluiter.

Ik stop in ieder geval met het draaien van deze slechte Gonzales plaat. Ik mis een Gonzales Uber Alles met de hiphop invloeden en ik mis Solo Piano met de prachtige piano partijen. Het was leuk geweest als Gonzales beide had kunnen combineren, maar alleen de nummers Theme from In-Between en Modalisa weten de wens te vervullen. De rest van dit album is zorgeloze muziek geworden. Disco, gospel, ABBA? Gonzales zit ons te stangen! Een magere 2* voor mij.

"Soft Power was een zielige poging om een popartiest te worden. Ik wilde kijken of ik het kon, maar het mislukte. Ik moet dit zien als een mislukking, het zal me motiveren tijdens toekomstige projecten. Ik moet een underdog blijven."

Gonzales op zijn recent uitgegeven mixtape. Tof dat hij het toegeeft en zo leert van zijn fouten. En daarmee na 2008 daadwerkelijk spannendere platen heeft gemaakt dan Soft Power. De man blijft zich innoveren, hij is voor mij erg in aanzien gestegen.