The Undertones - True Confessions (1999)

True Confessions is de perfecte singles verzamelaar. Alles staat er op en laat horen hoe gevarieerd The Undertones waren, inclusief de groei die de band doormaakte van standaard punkbandje met hele leuke songs naar meer pop met soulinvloeden. Ook jammer dat het ophield in 1983 want mijn indruk is dat er meer in de band gezeten had.

Uiteindelijk is dat meer er wel gekomen nadat de heren minus Feargal, die het wel echt verbruid moet hebben bij de anderen, eenmaal van middelbare leeftijd weer nieuwe platen maakten en gingen toeren. Ik heb ze gezien, nog in het oude LVC dus zeker acht jaar geleden, waarschijnlijk veel meer. Dat was helemaal prima. De twee "nieuwe" platen ken ik overigens niet. De jongste is ook al weer 13 jaar oud lees ik net.

Op deze plaat hoor ik de lol die ze hadden in het maken van liedjes. Als ik zoiets als 'Mars Bar' hoor, dat work, rest and play komt rechtstreeks uit de Engelse/Australische reclame van lang geleden: "A Mars a day makes you work, rest and play", word ik zo enorm vrolijk. Veel meer heeft een lekker liedje ook niet nodig. Die brille, maar tegelijkertijd onschuld, is iets wat de band anders invulde op een prachtig nummer als 'Julie Ocean'. Ik heb overigens nooit geweten dat er een langere versie was. Op Hilversum 3 was het ook altijd zo voorbij in mijn herinnering, de paar keer dat het gedraaid is.

The Undertones scoorden volgens mij nul hits in Nederland. Toch een sterk teken dat "wij" hele slechte oren hebben waar het goede popmuziek betreft. Maar, hoe goed vond ik de band toen? Veel minder dan nu. Met mijn eigen oren was ook iets mis, al heb ik drie LPs in de kast staan. Alleen de eerste ontbreekt als ik het me goed herinner.

Met True Confessions, afgeprijsd gekocht begin jaren 00, schat ik, drong pas echt tot me door hoe goed deze band was. Die indruk is niet veranderd. Regelmatig speel ik hem met veel plezier af.