Stock Aitken Waterman Gold (2005)

En toch zitten er verdomd lekkere nummers tussen

Ik zal het ook niet afkraken (uit nostalgisch oogpunt)

Haha, dank je wel Afkraken is bij dit soort albums ook te gemakkelijk vind ik. Probeer maar eens de goede dingen eruit te halen. Ik zal mijn favoriete tracks noemen en daarmee is voor mij de kous af (ook vanuit nostalgisch oogpunt):

Dead or Alive (geniaal bedacht!), Mel & Kim (tsja, die kunnen niet stuk natuurlijk), Donna Summer (ze maakte hiermee wel een glorieuze comeback), Sonia (haha, dat refreintje krijg je niet meer uit je kop), Reynolds Girls (heb ik nog op single liggen zelfs) en Kylie natuurlijk (Better the Devil You Know, haar beste single).

De oudere nummers van dit gezelschap zijn qua pop zo slecht nog niet (denk aan het fantastische Dead or Alive) maar toen het succes groter en groter werd en de artiesten stonden te trappelen om wat met dit trio op te nemen, van Dolly Dots tot Donna Summer, werd het echt een vreselijke eenheidsworst. Zelden zoveel nummers zo ongelooflijk op elkaar horen lijken.

I'd rather jack than Fleetwood Mac

Ik vind hun eigen nummer 'Roadblock' heel goed gedaan.

Prima verzamelaar, en ik denk dat hier prima nummers opstaan. Heb zo onderhand alle maxis en albums wat dit drietal gemaakt heeft, ook uit jeugdsentiment. Maar ze waren ook zo handig in het maken van aanstekelijke liedjes. de meeste mensen op mume die dit afkraken, doen dit puur om het af te kraken en hebben het waarschijnlijk niet eens gehoord. 4,0

Mateloos populair aan het eind van de jaren 80 . De 3 heren Stock , Aitken & Waterman die alle nummers hier inelkaar draaide zullen nu goed in de slappe was zitten . Een uitstekende oude dag voorziening .
De kitschy dancepop is nooit zo aan mij besteed geweest . Ik vind nog altijd dat de periode dat dit gemaakt werd , een slap tijdperk weergeeft qua popmuziek .
Maar kom er maar eens op . Een groot deel van Europa stond wel te swingen op de liedjes van artiesten/groepen , waarvan de meesten al in de vergetelheid zijn geraakt .
Catchy en herkenbaar daar stonden de produkties van het trio voor . Joekels van hits , een ware hitfactory .
Artistiek gezien is het wegwerp pop . Vaak dezelfde motiefjes , de nep computerdrums , geen nummers die over 50 jaar nog tot de verbeelding spreken .
Maar toegegeven , reuze slim inelkaar gedraait .

Stock, Aitken & Waterman stonden aan de basis van de fabriekspop: een reeks mechanische hits aan de lopende band geproduceerd die stilistisch nauwelijks van elkaar verschillen (die drumcomputers bv.) en waar de uitvoerders louter invulling zijn. Voor mij het begin van de definitieve aftakeling van de hitparadepop.
Al zitten er - toegegeven - wel aardige nummers tussen (tracks 1, 10, 12, 18, 20, 21). Creatief vrijwel nihil, commercieel wel een zeer goede zet.

Freeze frame? Was dat niet Dead or Alive? Anyway, in de tweede helft van de jaren tachtig heel wat van die nummers langs horen komen tijdens mijn draainachten in de Troubadour in Groningen. Tot ik er wel helemaal genoeg van kreeg. LucM beschrijft het hierboven mooi: een reeks mechanische hits aan de lopende band geproduceerd die stilistisch nauwelijks van elkaar verschillen .
Achteraf blijft er ook weinig van hangen, op twee nummers na: Roadblock en Mel & Kim's Showing Out.
S. A.& W. waren de Chinn & Chapman van de jaren '80 alleen hebben die laatste twee (achteraf) wel de houdbaardere nummers gemaakt

Chinn & Chapman waren natuurlijk ook hitleveranciers (in de jaren '70) maar hun composities verschilden danig van elkaar, hebben een veel grotere houdbaarheidsfactor en waren op maat van de artiesten geschreven.

Chinn & Chapman schreven nummers die in het tijdsbeeld van de 70er jaren pasten .
Wat Luc terecht aangeeft ; Op maat van de artiesten geschreven en veel diverser in stijl .
Zo hadden seventies iconen als Smokie ,Mud en Suzie Quatro veel baat bij de composities van dat duo .
Ik wil niet beweren dat alles even hoogstaand was , maar had aanzienlijk meer inhoud dan het S,A & W materiaal , dat gewoon heel erg op elkaar lijkt . Roadblock vind ik inderdaad ook een lichtpuntje .

Van alle artiesten aanwezig op deze compilatie is eigenlijk alleen Kyly Minouque nog enigzins in de picture . Bananarama , Donna Summer en uiteraard Cliff Richard waren al in een eerder stadium succesvol .

Mel van Kim (of andersom ?) is overleden , evenals Divine . Het restand ; Nooit meer wat van gehoord .

Ik ben een groot S.A.W. fan. Dus dit album is natuurlijk SUPER!!!! Ik heb het al eens eerder gezegd. Maar hier ga ik nog een keer. Vaak wordt S.A.W. afgekraakt, maar waarom? Omdat ze geen echte drums gebruiken, maar een drumcomputer? Omdat de artiesten niet zelf hun muziek schrijven? Omdat de teksten niet politiek getint zijn? Op één of andere manier zijn deze nummers toch hele grote hits geworden. En hebben heel veel mensen dit toch goed gevonden. Miljoenen zijn er van verkocht. En waarom? Omdat het gewoon hele goede popsongs zijn. Hele sterke melodieën. Volle producties. Veel arrangementen, zorgen ervoor dat de nummers erg goed in het gehoor liggen. Ik speel zelf keyboard en kan je zeggen dat veel composities van S.A.W. moeilijker te spelen zijn dan bijvoorbeeld Coldplay of U2. Niet dat deze bands niet goed zijn hoor. Maar ik wordt altijd zo moe om S.A.W. te moeten verdedigen. Maar ik blijf het doen. Omdat ik vind dat ze het niet verdienen om afgekraakt te worden. Het is zo makkelijk om iets af te kraken. Doe het ze maar eens na. Ga maar eens achter de piano zitten en schrijf eens een aantal nummers. Zo makkelijk is het niet. En naast een goed nummer, moet je ook nog kunnen promoten, pluggen etc. En daar waren ze bij S.A.W. ook heel goed in. Op een gegeven moment zette S.A.W. gewoon op de voorkant van een single dat die door hun geproduceerd was. Dan werd er niet eens naar geluisterd, maar werd die gelijk verkocht. Dat zegt toch al genoeg. Welke andere producers zetten hun naam op de voorkant van den single van een artiest? Tegenwoordig kennen de kids helemaal niet de achtergrond van een bepaald nummer. Via itunes of mp3 worden nummers gedownload. Terwijl in de tijd dat ik muziek kocht, keek ik eerst naar de songwriters en producers en dan pas naar de artiest.
Als je een beetje positief in het leven staat, zoals ik probeer te doen, dan past deze muziek ook gewoon heel goed bij mij. Ik heb geen zin in depressieve muziek en grauwe teksten. Ik wil vrolijkheid en een positieve instelling. Deze muziek helpt daarbij. En als ik een keer 'down' ben, dan heeft S.A.W. ook een paar zeer gevoelige nummers geschreven, alleen zijn dat vaak album tracks en geen hitsingles geweest. Luister op youtube maar eens naar de volgende S.A.W. nummers. Die klinken toch een stuk volwassener. Zoals Mandy Smith met 'You're never alone'. Donna Summer met 'Breakaway', BoyKrazy met 'Who could ask for anything more', Kylie 'Tell tale signs' en het prachtige nummer van Banananarama 'Once in a lifetime'. Vijf sterren dus voor dit album.

'I crawled on my knees to Kylie' – the inside story of Stock, Aitken and Waterman | Music | The Guardian - theguardian.com

Best wel aardig stukje over de muziekfabriek die SAW heette.

Altijd stoppen op het hoogtepunt. Roadblock in dit geval dus.
Hoewel.. Ik wist niet dat ze verantwoordlijk waren voor Princess - Say I'm Your Number One (leuk nummer), en ik had de clipjes van Mel & Kim niet willen missen. Verder; wat een verschrikkelijke formule muziek.