The Last Poets - This Is Madness (1971)

"The Originators of Rap" worden ze weleens genoemd. En daarmee staan The Last Poets ook mee aan de wieg van wat we nu Hiphop noemen. Hun invloed is tot op de dag van vandaag enorm, getuige recente gastbijdrages op albums van Common en Nas. Zoiets hadden de Poets begin jaren '70 natuurlijk nooit kunnen voorspellen en daar waren ze ook helemaal niet mee bezig. Zwarten uit het destijdse East Harlem hadden andere dingen aan hun hoofd. Ze waren kwaad om wat hen werd aangedaan, over de erbarmelijke omstandigheden waarin ze moesten overleven, de prioriteiten die werden gesteld door de maatschappij, kortom: ze waren kwaad op het systeem (je mag er gerust van uitgaan dat Public Enemy al hun songs uit het hoofd kent)! Hun uitlaapklep vonden ze in poetry.
Op dit tweede album, This Is Madness, wordt er naar goede gewoonte geen blad voor de mond genomen. Alafia Pudim en Omar Ben Hassen, de twee dichters (de derde van hun debuutalbum zat achter de tralies), willen hierbij natuurlijk wat teweeg brengen en zo mogelijk wat shockeren, maar gemakkelijke scheenschopperij wordt het gelukkig niet. Van echt puur racisme is weinig te merken. Blanken krijgen (uiteraard) een veeg uit de pan, maar ook 'hun eigen volk' krijgt ervan langs, zoals in Black People What Y'All Gon' Do waarin ze de laksheid van de doorsnee zwarte man bekritiseren. Slikken is het wel even in Opposites met verzen als:

"Understand that black is love
and white is hate
Understand why our freedom cannot wait.
Understand that white is war
and black is peace.
Understand that black is beauty
and white the beast."

Niet erg aardig, maar gezien de tijdsgeest ook niet meer dan normaal. Zoiets nu nog schrijven, kan eigenlijk niet door de beugel. White Man's Got A God Complex is dan weer met de slavernij in het hoofd niet meer dan een (weliswaar uitvergrote) weergave van de feiten. Verder is het vooral in kleinere opmerkingen dat er al eens gestoken wordt, maar met enige relativering niet iets om over te struikelen. Interessanter om te bekijken is hoe The Last Poets hun eigen situatie beschrijven en van de maatschappij in het algemeen. Hoe ze in O.D. de intoxicatie laten voelen gewoon met hun woorden of je in de titeltrack vocaal helemaal gek maken is uniek! Waar ze het ook over hebben en of je het er nu mee eens bent of niet, hun wordplay is bewonderenswaardig, bewijst ook deze positieve noot op het album uit Black Is:

"Black is digging John Coltrane
John Coltrane as he blows
No, not as he blows
But as he tells you of his life
Which is his people's lives
Which is all our lives
Blow, Trane, blow!
Listen, black people, listen!
Listen to Trane as he blows away your life
the way white blow you away everyday."

Schaarse momenten, die positieve verzen, maar des te mooier! Niet enkel de woorden, ook muzikaal wordt het heel puur begeleidt door percussionist Nilija. Het geluid is veel rijker dan voordien, al blijft het een soort kaalheid over zich heen hebben, wat de poetry extra in de verf zet. Ook de Chants die voor enkele songs terug te vinden zijn, vormen een goeie aanvulling en laten enkele sterke melodieën horen. Ik zou trouwens zweren dat de percussie van Related to What de basis was van Massive Attack's Unfinished Sympathy en Black Is terug te vinden is bij Digable Planets. Om maar te zeggen: The Last Poets zijn grootheden met een invloed die niet meer valt in te schatten!