Balance - In for the Count (1982)

Gewoon een lekkere rock plaat, typisch jaren 80
verder niks bijzonder, er zit wel een heel goede gitarist bij

...verder niets bijzonders...
Dit is wel zeer bijzonder.
De gebroeders Kulick zijn hier - evenals voorgaande cd (Balance) - in topvorm.
Bijna dertig jaar naar dato is de glans er niet vanaf. Als je op de vrijdagavond de versterker eens iets harder zet en schuift deze cd erin, dan wordt je met een mach2 toch even in je zetel geduwd.
"in for the count" is werkelijk schitterend, en zo blijft de cd in high speed maar doorgaan.
Deze cd is een aanrader. Hij is te koop als 2 on 1 (met cd 1 en deze erbij) voor een redelijke prijs (BOL of Cosmox).
Fans van Journey, Styx, Survivor en andere AOR vallen hier geen buil aan, maar ontdekken een nieuwe wereldband, waar de wereld niet klaar voor was. Jammer
Topnummers:
In for the count
slow motion (single geweest)
Undercover man - yessssssssss -
On my honor
enz enz enz.

Luister ook naar de eerste cd (Balance) -minder hardrock -.

En toen werd het meer rock... Toch als AOR klassieker bestempeld, maar minder toetsen en minder aansprekende melodieën. Slow Motion en het titelstuk zijn nog wel aardig, maar er zijn heel wat betere platen te vinden in dit genre. Geef mij de eerste plaat maar. Bob Kulick is een briljant gitarist, daar ligt het zeker niet aan, maar het songmateriaal is niet om over naar huis te schrijven.

Voor mij een van de beste AOR/hardock albums ooit gemaakt. Wat harder dan hun debuut, maar dat juichte ik alleen maar toe. Gebrek aan succes deed de wegen van de leden scheiden. Bob Kulick dook later nog op bij Skull, maar die band ging nog sneller ter ziele, helaas.

Prima album. Ik kan mij bij de vorige spreker aansluiten. Ook de voorganger van dit album is top. De veel latere opvolger vind ik minder

Een prima jaren 80 hardrock album, goede opname, na jaren de LP weer is gedraaid. All The Way is lekker nummer en mijn favoriet.

Lekkere melodieuze hardrockplaat, een van de beste uit begin jaren tachtig. Wat steviger dan het debuut, en ik weet niet of het daardoor komt, maar ik draai deze veel vaker dan die - voor mijn gevoel wat slappe - eersteling. Deze heb ik destijds vrij snel op CD aangeschaft, nog op het originele Portrait-label. Voor de eerste LP heb ik nooit de moeite genomen om hem ook op CD binnen te halen, al heb ik de vinylplaat nog wel in de kast staan.

Deze doet me gewoon veel meer: net wat pittiger, betere 'hooks' en betere instrumentatie. Ik lees hierboven ook wel lovende woorden over het debuut, misschien moet ik die toch maar weer eens op de draaitafel leggen.

Deze heren zaten in de begeleidingsband van ALESSI.

Alleen Peppi Castro heeft wat achtergrondvocalen gedaan op het 3e album.

Hoe lekker adult oriented rock kan zijn, bewijst In for the Count van Balance uit 1982. Ik heb deze plaat indertijd gemist, maar kwam ‘m op het spoor toen ik op YouTube in een nostalgische bui het radioshow Wango Tango van Francis Zégut tegenkwam, in de jaren '80 dj bij het Franstalige WRTL. In een opname daarvan klonk de titelsong.

Toen ik afgelopen voorjaar de elpee in de bakken van een Brabantse platenzaak ontwaarde, hoefde ik niet lang na te denken. Die keuze viel goed uit. Vooral op de A-kant (track 1 – 4) is het niveau heel hoog. Melodieën, zang, arrangementen, variatie tussen uptempo en langzamere nummers: het klopt allemaal en de neiging tot meezingen is hoog. Alleen het intro van de titelsong al, of de spannende akkoordenprogressie in de brug van Undercover Man.
In de loop van kant B vind ik de liedjes geleidelijk net iets minder pakkend. Daarbij wordt de rol van gitarist Bob Kulick iets kleiner ten faveure van de toetsen van Doug Katsaros. Desalniettemin spelen de New Yorkers ook in die popachtiger nummers op hoog niveau. Het is alsof je een best-of van deze band hoort, de ene na de andere fijne song komt langs.

Zanger Peppy Castro heeft een stem op de grens van (hard)rock en pop. Niet spectaculair maar aangenaam om te horen, ook als je de plaat herhaaldelijk draait. Dat Kulick een hele goede (solo)gitarist is, is op de nodige momenten zonneklaar. Toch kiest hij ervoor zich iedere keer weer in dienst van de liedjes te stellen en dat werkt bijzonder goed. Op drums kwam ik tot mijn verrassing de naam van Chuck Bürgi tegen, hij zou een jaar later bij Rainbow op Bent Out of Shape de stokken beethouden.

Hele fijne plaat, een klassiekertje in het genre.

Ik weet niet of je het weet, maar dit album is heruitgegeven op cd door het label Rock Candy. Als je van dit soort rock houdt is het zeker de moeite hun andere releases ook eens te checken. Zit meer van dit mooie spul tussen. Een echte aanrader bijvoorbeeld is het enige album van Channel.

Channel .... super

Dank heren, ga ik uitzoeken!

Channel ken ik alleen van naam. Ga het ook maar eens checken

Edit: staat niet op Spotify volgens mij.

Dit album van Balance is overigens fantastisch inderdaad! Zoals RonaldjK terecht zegt; een klassieker in het genre.