Balance - In for the Count (1982)
mijn stem
18 stemmen
0
geplaatst: 7 september 2017, 14:35 uur
Een prima jaren 80 hardrock album, goede opname, na jaren de LP weer is gedraaid. All The Way is lekker nummer en mijn favoriet.
1
geplaatst: 16 augustus 2022, 23:16 uur
Hoe lekker adult oriented rock kan zijn, bewijst In for the Count van Balance uit 1982. Ik heb deze plaat indertijd gemist, maar kwam ‘m op het spoor toen ik op YouTube in een nostalgische bui het radioshow Wango Tango van Francis Zégut tegenkwam, in de jaren '80 dj bij het Franstalige WRTL. In een opname daarvan klonk de titelsong.
Toen ik afgelopen voorjaar de elpee in de bakken van een Brabantse platenzaak ontwaarde, hoefde ik niet lang na te denken. Die keuze viel goed uit. Vooral op de A-kant (track 1 – 4) is het niveau heel hoog. Melodieën, zang, arrangementen, variatie tussen uptempo en langzamere nummers: het klopt allemaal en de neiging tot meezingen is hoog. Alleen het intro van de titelsong al, of de spannende akkoordenprogressie in de brug van Undercover Man.
In de loop van kant B vind ik de liedjes geleidelijk net iets minder pakkend. Daarbij wordt de rol van gitarist Bob Kulick iets kleiner ten faveure van de toetsen van Doug Katsaros. Desalniettemin spelen de New Yorkers ook in die popachtiger nummers op hoog niveau. Het is alsof je een best-of van deze band hoort, de ene na de andere fijne song komt langs.
Zanger Peppy Castro heeft een stem op de grens van (hard)rock en pop. Niet spectaculair maar aangenaam om te horen, ook als je de plaat herhaaldelijk draait. Dat Kulick een hele goede (solo)gitarist is, is op de nodige momenten zonneklaar. Toch kiest hij ervoor zich iedere keer weer in dienst van de liedjes te stellen en dat werkt bijzonder goed. Op drums kwam ik tot mijn verrassing de naam van Chuck Bürgi tegen, hij zou een jaar later bij Rainbow op Bent Out of Shape de stokken beethouden.
Hele fijne plaat, een klassiekertje in het genre.
Toen ik afgelopen voorjaar de elpee in de bakken van een Brabantse platenzaak ontwaarde, hoefde ik niet lang na te denken. Die keuze viel goed uit. Vooral op de A-kant (track 1 – 4) is het niveau heel hoog. Melodieën, zang, arrangementen, variatie tussen uptempo en langzamere nummers: het klopt allemaal en de neiging tot meezingen is hoog. Alleen het intro van de titelsong al, of de spannende akkoordenprogressie in de brug van Undercover Man.
In de loop van kant B vind ik de liedjes geleidelijk net iets minder pakkend. Daarbij wordt de rol van gitarist Bob Kulick iets kleiner ten faveure van de toetsen van Doug Katsaros. Desalniettemin spelen de New Yorkers ook in die popachtiger nummers op hoog niveau. Het is alsof je een best-of van deze band hoort, de ene na de andere fijne song komt langs.
Zanger Peppy Castro heeft een stem op de grens van (hard)rock en pop. Niet spectaculair maar aangenaam om te horen, ook als je de plaat herhaaldelijk draait. Dat Kulick een hele goede (solo)gitarist is, is op de nodige momenten zonneklaar. Toch kiest hij ervoor zich iedere keer weer in dienst van de liedjes te stellen en dat werkt bijzonder goed. Op drums kwam ik tot mijn verrassing de naam van Chuck Bürgi tegen, hij zou een jaar later bij Rainbow op Bent Out of Shape de stokken beethouden.
Hele fijne plaat, een klassiekertje in het genre.
* denotes required fields.
* denotes required fields.