Gentle Giant - Civilian (1980)

De nummers van dit album liggen allemaal makkelijker in het gehoor dan de voorgangers. "Underground" is zo'n nummer wat makkelijk in een discotheek gedraaid zou kunnen worden. Aardig, maar niet meer dan dat!

Inderdaad, niet meer dan aardig. De gemiddelde fan moet dit album behoorlijk oninteressant hebben gevonden. Natuurlijk ging ook deze greep naar het grote succes volledig mis. Na de promotietour keken de vijf leden elkaar eens in de ogen en besloten unaniem er een eind aan te maken. Gelijk hadden ze.

Inderdaad een weinig hoopvolle onderneming.

Een paar aardige momenten daargelaten klinkt het album alsof ze er zelf al helemaal niet meer in geloofden. Als ze niet blind de mode hadden gevolgd had dit een veel betere plaat kunnen zijn.
Nu is het een recht-toe-recht-an rockalbum geworden zonder karakter.

Gentle Giant's laatste plaat is toch een bijzondere plaat.

Eerder een hardrockplaat dan wat ze eerder deden.

Deze plaat zou de band de jaren 80 in moeten lanceren. Maar de band besloot er mee te stoppen.
Waar de band hier mee komt, is een collectie helder geproduceerde, strak gespeelde poprocksongs, met veel hooks en catchy melodieën.

Wellicht voor Gentle Giant-begrippen een wat tegenvallende plaat, maar andere bands zouden een moord doen voor zo'n consistente en goed klinkende plaat.

Beter dan Giant for a Day. Er is ook weer wat meer (voorzichtige) prog te horen. Toch houd ik niet van dit soort typische machorock uit de jaren 80. Daarnaast heb ik zelden een plaat gehoord met zo weinig dynamiek. Alles klettert maar door zonder enige afwisseling in de dynamiek.

Shadows on the Street?!?

De rest rockt aardig door, inderdaad....

Toen ik dit album in het begin van de jaren 80 voor het eerst hoorde was ik erg verbaasd. Waar was hun unieke, experimentele sound van Acquiring The Taste en Free Hand (de twee albums die ik kort daarvoor had beluisterd) in 's hemelsnaam gebleven? Alleen Shadows In The Street kon er nog mee door, maar verder "kletterde alles maar door zonder enige afwisseling in de dynamiek" , zoals Stijn het hierboven zo treffend verwoordde (waarvoor dank). Geen wonder dat het album na enige draaibeurten niet meer uit de hoes kwam.

Ik herinner me in die tijd een artikel gelezen te hebben, waaruit ik opmaakte dat de heren eigenlijk ook wel eens wat geld wilden verdienen. De drie singles die van het voorgaande album waren getrokken hadden hoegenaamd niets gedaan, en de band verdiende vrijwel niets aan de platenverkoop, wel aan het touren dat ze bijna onophoudelijk deden. De albums werden snel tussen de tours opgenomen, en het is dus een klein wonder dat de eerste 8 albums zo goed gelukt zijn.

Civilian werd opgenomen in Los Angeles en aangepast aan de heersende muziekmode; er zijn wat new wave invloeden te horen. De nieuwe koers veroorzaakte onenigheid in de band en het mag geen dan ook verbazing wekken dat het hun zwanenzang was.

Je zou het niet zeggen, maar ik geef ze toch voor dit album 3,5. Puike nummers, zitten goed in elkaar en zijn gewoon lekker om naar te luisteren. Gentle Giant heeft wat dat betreft "helaas" een voorgeschiedenis van prachtige complexe muziek, en dat is, als je dit album hoort, in het nadeel. Als zij als beginnende band dit album hadden uitgebracht dan was het sowieso geweldig geweest!

Een wat overtuigender album dan de vorige Giant For A Day. Wat mij vooral opvalt is een nogal Amerikaans gelikt geluid. Gewortelt in de A.O.R en hardrock en wat lichte new wave.
Voor desbetreffende periode een misschien wel logische plaat en zoals hier meer gememoreerd een gedachtegang voor een succesvoller vervolg.
Maar het lot was gewoon dat Gentle Giant al vanaf het begin veel te underrated is geweest. Qua complexiteit en originaliteit waren ze waarschijnlijk de beste in het proggrenre, maar die andere heel bekende en ook heel goede generatiegenoten gingen er met het succes vandoor.
Deze move was eigenlijk te laat en weer waren er stijlgenoten die uiteindelijk meer opvielen. Soms is de wereld oneerlijk.
Slecht is dit namelijk geenszins, maar voor een band als deze, tja, te makkelijk misschien?
Ik vind dat ze gerust wel een lekker potje rocken hier. Maar de rechtlijnigheid wordt te ver doorgevoerd naar mijn idee. Er is zeker voor Gentle Giant begrippen te weinig afwisseling hierop en echt onderscheidend zijn ze niet meer.
Derek Shulman kan als zanger overigens wel goed overweg met deze spierballenrock, maar tevergeefs wacht je op geniale invallen en verrassingen. Niets van dat alles meer.
Kleine highlightjes voor mij in ieder geval Shadows on the Street, I Am A Camera en vooruit Inside Out.

Een overtuigende 3 sterrenplaat. Einde van een tijdperk en einde oefening voor Gentle Giant. Maar wel een indrukwekkende discografie. Absoluut de moeite waard voor muziekliefhebbers die avontuur willen horen.

Eindstand:

1. The Power And The Glory ( 1974) 4,5
2. Octopus (1972) 4,5
3. Interview (1976) 4,5
4. In A Glass House (1973) 4,5
5. Free Hand (1975) 4,0
6. Three Friends (1972) 4,0
7. Acquiring The Taste (1971) 4,0
8. The Missing Piece (1977) 4,0
9. Gentle Giant ( 1970) 4,0
10.Civilian ( 1980) 3,0
11.Giant For A Day ( 1978) 2,5

Hun laatste album had voor mij ook niet echt gemoeten. Deze band begeeft zich meer op het terrein van de Amerikaanse AOR maar klinkt net het als zijn voorganger vrij anoniem al zitten er enkele aardige songs tussen. Het leverde - itt andere progrockbands die op de AOR-toer opgaan als Yes en Genesis - niet het verhoopte (Amerikaans) succes.

Ik vind het best een aardig album. Weer een redelijke stap richting de symfo in vergelijk met de voorganger. Ik vind het album wel een prettig geluid hebben. Bij Inside Out en ook wel bij (hoewel in mindere mate) It's Not Imagination hoor ik bv een vrij duidelijk Eloy geluid (enkel dan zonder accent ).I Am a Camera heeft overigens niets te maken met het redelijk bekende Buggles/Yes nummer

Bij Giant snapte ik het gemiddelde onder de drie *, hier wat minder.

Ik heb dit album heel lang links laten liggen vanwege de negatieve berichten.

Nu ik hem gehoord heb valt het me alleszins mee. Een aardig pop/rock album, maar is het Gentle Giant? Niet echt. Zonder de zo herkenbare stem van Derek Shulman zou je nooit zeggen dat het GG is.

Ik zou dit met de beste zin van de wereld geen AOR kunnen of willen noemen. Ik denk dat de band hier juist een meer New Wave-achtige sound nastreefde, al heeft All Through the Night wel weer een spierballen-riff. Misschien dan een beetje van beide. Maar dat de band hier modern wilde klinken, dat staat buiten kijf. Had hier een andere bandnaam op de hoes gestaan (The Cars, Television, desnoods Foreigner) dan had de wereld de plaat veel hoger gewaardeerd. Nu zijn het slechts de Gentle Giant-fans die de plaat de grond in boren, want progressie is natuurlijk niet progressief.

Los van dat allemaal, vind ik de plaat zelf wat flauw. Misschien ook gewoon omdat ik de muziek niet zo goed vind. Te weinig solo's, en de speelsheid en jazz/fusion-achtige songs missen hier.

Ik vraag me wel af wat mensen buiten de Gentle Giant-bubbel hiervan zullen vinden.