Gentle Giant - Playing the Fool (1977)

Eén van de beste live albums ooit gemaakt. Die uitvoering van On Reflection alleen al: SMULLEN!!!

Wat wil je ook met een band die beschikt over een gitarist met een enorm lekkere bite, een toetsenist met compositorische gaven van buitenaardse proporties en dan ook nog eens keihard rockt.

4,5 sterren...

Deze net nog eens gedraaid. Ik heb hem in 1988 op cd gekocht met een stuk minder nummers. 8 in totaal, maar wel een speelduur van 76 minuten. De originel lp is uit 1977 en de opname 1976 als ik me niet vergis.
En toch......ondanks dat ik hoor dat het erg goed gespeeld wordt en er weinig op af te dingen valt. Het kan me niet bekoren. Dat eerste nummer doet me ergens aan denken, maar geen idee wat. (Jethro Tull??) En verder trek ik het niet meer na een half uur. Een andere keer maar weer eens proberen. En keihard rocken doet ie nergens

De plaat is pas opnieuw op cd uitgebracht met andere trackvolgorde...

Frans, deze is dus ook opnieuw uitgebracht door Derek Shulman's eigen maatschappij? Heb je hem al gehoord en hoe klinkt die? Ik heb een oude versie op cd maar dit is wat mij betreft toch wel ultieme GG album. Als je maar 1 album van hen in de kast wil hebben staan, laat het dan deze zijn.

Tja ik heb het ook weer eens geprobeerd, maar helaas kan me nog steeds niet echt bekoren .. Geef mij The power and the glory dan maar, in mijn ogen HET GG album.

Inderdaad één van de beste live-albums ooit, zij het niet perfect - daarover straks meer. Wie een goed overzicht wil hebben van deze buitengewoon interessante band - Yes, Genesis en Pink Floyd zijn dan toch echt kleine jongens die ver proberen te plassen - moet Octopus en deze hebben. Er is is nog wel wat meer en ik ken nog niet helemaal alles, maar weet wel dat alle andere CD's min of meer wisselvallig zijn.
Wat mij opvalt is dat de zang meer expressie heeft en niet zo perfectionistisch steriel als op de studio-albums. Dat geeft een duidelijke meerwaarde. De uitvoeringen zijn ook duidelijk geöriënteerd op rock. De electrische instrumenten spelen een veel belangrijkere rol en ook dat is winst. Er is geen nodeloos gefröbel, een neiging die de band in de studio niet altijd heeft kunnen onderdrukken. De heren spelen foutloos itt veel andere bands live. Tenslotte zijn niet alleen de arrangementen (uit noodzaak) anders, alle composities zijn of uitgebreid of ingekort en/of in een medley gepast. Kortom, op twee na zijn alle liedjes beter dan in de studioversie.
De eerste uitzondering is The Boys in the Band, dat wezenlijk een uittreksel van Octopus is. Anders, niet beter, ongeveer even goed.
De tweede uitzondering is So Sincere. Dat vind ik ronduit een teleurstelling. Om technische redenen zingt Kerry Minnear niet en dat wreekt zich (maar alleen hier). Ik mis de tegenstellingen van alle instrumenten en tenslotte is de drumsolo oninterressant en te lang.
Dus trek ik een halve ster af. Niettemin moet ik goed nadenken of dit album onderaan mijn top-10 komt te bungelen dan wel op een trieste nr. 11 er net buite valt..

Kleine toevoeging: wie zijn voldoende oren gewend heeft aan dissonanten moet ook beslist Interview aanschaffen. Dat is zo goed, dat Playing the Fool buiten mijn top-10 blijft.

Zeer deftig live-album, vandaag voor het eerst beluisterd en dan wel de wat gammel klinkende versie die gepaard gaat met het album Civilian.
Het volume dus wat omhoog gegooid en genoten.

Om het kort te houden; Ik wil de geremasterde versie bestellen.
Fantastische uitvoeringen, veelal anders dan de studioversies.
Wat hier The Boys In The Band heet zijn gewoon 4 nummers van het album Octopus (The Boys In The Band, Raconteur Troubadour, Knots en The Advent Of Panurge), uitgevoerd in een medley.

Sweet Georgia Brown werd ter plekke uitgevoerd toen er zich een technisch mankement voordeed.

Ik heb een persing uit 1996 van CEMA. 11 tracks maar wel de volledige lengte. The Boys in the Band heet hier Excerpts from Octopus. Dit blijft voorlopig wel binnen bereik van de speler, net zo lang als nodig is om het album beter te leren kennen.

Ik draai de officielle dubbelelpee, heerlijke liveuitvoeringen door topmuzikanten. 4,5 sterren

De klank laat aan het begin ietwat te wensen over. Gentle Giant klinkt soms net iets minder geraffineerd dan op de studio albums en het geluid is soms net een beetje te dunnetjes. Daar staat echter tegenover dat het tof is om Gentle Giant ook eens bezig te horen met veel langgerekte stukken.

Geweldig live registratie!

Top album. De complexe nummers worden strak maar toch op een virtuoze wijze uitgevoerd, en als nieuwe arrangementen. iha pakt dit goed uit behalve voor de twee 'In a glasshouse' tracks die ik in de studioversie beter, m.n. subtieler vind klinken. Gentle Giant is veel minder minder bekend dan progressieve rockbands zoals Genesis, KC en Yes maar doet er zeker niet voor onder wat mij betreft. Ik heb twee versies van dit live album in bezit, de drt 35 year anniv. ed., en als onderdeel van de 'I lost my head' 4 cd box. Qua geluidskwaliteit prefereer ik eerstgenoemde, die wat minder droog klinkt en een beter live gevoel geeft.

Progfan2019, deze is ook erg de moeite waard: Gentle Giant - In Concert (1994)

Bedankt voor de tip die ik zal opvolgen want dat album ken ik nog niet. De enige andere GG live cd die ik bezit is Live at the Bicentennial 1776-1976. Die heeft een goed geluid (dat is soms een probleem met GG live albums helaas), een overlappende setlist, doch bevat nummers van Interview.

Het live-album klinkt virtuoos en complex zonder zich aan bombast en technische krachtpatserij te zondigen wat bv. Emerson, Lake & Palmer die tijd deed. Gentle Giant verdiende veel meer aandacht maar heeft wellicht niet de uitstraling van Yes, Genesis en Emerson, Lake & Palmer.

Gentle Giant heeft (vind ik) juist meer uitstraling. Ze zijn frivool, grappig, beweeglijk. Een beetje zoals mijn andere favoriet, Jethro Tull.

Gentle Giant groovet ook meer. De nummers swingen meer. Dat zullen de jazz en fusion invloeden zijn.

Maar Gentle Giant heeft zo geen aansprekende frontman als Genesis en Yes wel hebben. Niettemin blijf ik deze band ondergewaardeerd vinden.

Ik snap, denk ik, wat je bedoelt, maar ben het er niet mee eens.

Ik vind Derek een dijk van een frontman. Misschien wat meer macho dan Peter, Phil of Jon, maar ik geniet er wel van. Zoals ik het drukke gedoe van Ian Anderson ook erg graag zie.

Ik denk dat ik niet zo van geschminkte, wat saaie frontmannen houd. Niets ten nadele van Yes overigens.

Ik denk dat Gentle Giant te jazzy was, of in elk geval te ingewikkeld was. Ze hadden ook geen hitsingles, zoals de andere genoemden, dus het grote publiek kende ze amper.

De muziek van Emerson, Lake & Palmer en Yes was zeker zo complex maar sporadisch zat er een hitgericht nummer tussen.
Gentle Giant had inderdaad geen hit(single), dus nauwelijks airplay.
Nu zijn hitsingles niet nodig voor een rockband om populair te worden maar toen nog enigszins wel. Ik weet niet of Gentle Giant ooit op een festival heeft gespeeld, dat is ook erg belangrijk om door te breken.

Veelzeggend is in dit opzicht wellicht hun eigen statement over populariteit en commercieel succes op een van hun album sleeve notes: "It is our goal to expand the frontiers of popular music at the risk of being very unpopular".
Hun muziek wijkt vanaf hun debuut meer af van de 'mediaan' dan andere, succesvollere progrock bands. Yes produceerde op een bepaald moment ook een nogal afwijkend album (TfTO) maar toen waren ze al bij een groot publiek bekend.
De versimpeling later in GG's carriere om met hun latere albums een groter publiek te boeien pakte niet goed uit. Dat is ook erg moeilijk, Genesis/Collins kregen dit bijvoorbeeld als een van de weinigen wel voor elkaar, wat je van die albums verder ook mag vinden.

Naar aanleiding van je advies ben ik op zoek gegaan en kwam uiteindelijk terecht bij "GG at the GG". Volgens mij hetzelfde concert alleen met enkele extra tracks op cd. Inderdaad, dit klinkt erg goed, "the missing piece" is niet mijn favoriete GG album maar live klinken de tracks veel energieker en daardoor beter dan op de studioversie en de uitgevoerde nummers van Free Hand zijn fantastisch. Het bevat ook een dvd die een goed kwaliteitsniveau heeft voor een opname uit die tijd. Dat kun je wel aan de BBC toevertrouwen! Geen grote lichtshows maar goede beelden en belichting. Verder bevat de dvd nog enkele eigen opnamen van GG die ook de moeite waard zijn. Het is zeer indrukwekkend om ze live bezig te zien en te horen, jammer genoeg heb ik ze nooit live meegemaakt maar dit compenseert veel. Funny Ways wordt ook heel mooi uitgevoerd. De prijs van deze dvd tweedehands ligt boven de € 100. Ik ben niet gekke Henkie en heb eea gelukkig bij Muziekweb kunnen lenen.

er is een remix / remaster - net - uit van dit album en dat klinkt geweldig ...

Helemaal mee eens! Ik ben de laatste tijd verknocht aan die uitgave. Het klinkt als een klok, en de muziek is fabelachtig goed.