Tin Hat Trio - The Rodeo Eroded (2002)

Soms krijg je van die platen voor je kiezen die je met zelfs met behulp van een groot brok fantasie aan een bepaald genre kan koppelen. Dit is ook het geval met de albums van Tin Hat Trio, een drietal(jawel) multi-instrumentalisten die muziek maken die ietwat tegen dat van minimalistische componisten zoals Wim Mertens aanleunt, maar ook nog flink wat eigenzinnige elementen herbergt waardoor je toch al snel op een dwaalspoor raakt met je etikettenplakker.

Wat valt er dan wel te zeggen over dit rare drietal ? Ze brengen véél, héél véél tangomuziek ten gehore, ware het niet dat de luisteraar af en toe getrakteerd wordt op een scheut onvervalste country-achtige melodramatiek, zoals bij Willow Weep for Me waarin countryba(a)rd Willy Nelson plots opduikt met een croonsessie om van te soppen.

Je zou kunnen zeggen dat ze beide Amerikaanse continenten met muziek weten te verenigen.

Verder wordt naar hartelust op een veelvoud van snaarinstrumenten getokkeld, en zo nu en dan moet een piano het ontgelden, als Rob Burger en Mark Orton het op hun heupen krijgt in Holiday Joel . De piano en de gitaar worden in dit nummer zowaar met de vuisten bewerkt (zo klinkt het iig wel) met als gevolg een wervelende kakofonie van vreemde klanken en tempowisselingen.

En zo gaat het maar voort, soms rustig kabbelend, dan wat hartstochtelijker(lees hier: Argentijns ) in de ritmiek. Het is even wennen maar het moet gezegd worden: vervelen doet het zeker niet. Erger nog ik snak zeker naar meer van deze warme luistermuziek. 4,5 glitters voor dit plaatje.

Sluit me aan bij bovenstaand bericht, en voeg er aan toe dat het ook nog eens een erg goede opname/productie is.
Met liefde gemaakt, dit plaatje gaat niet vervelen.

En dus ook een plaat die ik aanbeveel te kopen, ipv te kopieren... (kopieren doe ik zelf ook, maar liefst niet bij jonge, levende muzikanten)

Ik maak er 5 * van. Spijtig dat de zomer voorbij is ... want hoe meer ik hier naar luister ... hoe meer ik zin krijg een dancehall in mijn tuin neer te planten

Wat nou zomer voorbij ? Het lijkt alsof er momenteel nog zat warmte over is om buiten nog een paar keer het feestbeest uit te hangen.

Ik zet 'm gelijk nog eens op om te kijken of het lukt mijn dansbenen nog eens uit te schuiven voor een wervelende tango met de kapstok.

Ja, daar zeg je zowat ... Damn, ben ik even defaitistisch vandaag. De zon schijnt ... en voor mij is het al voorbij. Dat ... klopt helemaal niet

Tijd om deze week een barbecue te organiseren

Het vreemde geval doet zich voor dat ik (eerste luisterbeurt) geen seconde hoef te wennen, zit gelijk tot mijn nek in het prachtige muzieklandschapje dat deze drie op mijn net- en trommelvlies toveren.

Achteraf gezien heeft "The Rodeo Eroded" genoeg natuurlijke schoonheid om meteen overtuigend over te komen, maar door de bedrieglijke eenvoud en de ongrijpbare melodiëen lukte mij het lange tijd niet om een zekere hoogte te krijgen van deze plaat.

Toen het eenmaal klikte tussen mij en dit album, kon Tin Hat Trio in mijn oren echter weinig kwaad meer doen.

Wat een heerlijk plaatje zeg... ik kende Memory is an Elephant al, maar deze is toch een stukje veelzijdiger, meer verschillende geluiden, wat minder overheersende viool, en een wat opener atmosfeer.

Aan een genre indeling ga ik al helemaal niet beginnen... maar het gegeven dat er gewoon heerlijk ontspannen gitaar, viool, accordeon, piano en weet ik veel wat nog meer gespeeld wordt zegt genoeg.

Wie weet was het wennen, maar de eerste twee a drie nummers vond ik wat minder, maar daarna raakte ik steeds meer in de plaat, en kreeg ik de stemming te pakken... het mag dan buiten regenen.. binnen schijnt de zon.

4,5 zonnetje voor deze plaat

Nog maar een heel klein stuk beluisterd en al helemaal om.
Erg mooi.............

Het is alsof je, in de avondschemering, tussen druivenakkers loopt en uiteindelijk aankomt bij een terrasje waar een grote robuste tafel staat gedekt vol fruit en flessen wijn - niemand te bekennen - maar toch krijg je het gevoel dat er een meisje in een ietwat doorschijnende jurk je wil vragen de tango met je te dansen.

Wat een genietbaar album is dit toch.

Vrolijk allegaartje aan stijlen. Ik hoor ingenieuze liedjes die het midden zoeken tussen jazz, folk en country. 4*

Erg leuke en vermakende maar vooral aparte en mooie muziek. Dit weet mij zeker wel te boeien .
4*

Idd een een grappige gimmick...en daar blijft het dan ook bij.

Het weet mij niet blijvend te boeien.