Caputo - A Fondness for Hometown Scars (2008)

Een groeiplaat!
Na elke luisterbeurt wordt 'ie beter.
Op de een of andere manier grijpt deze plaat me veel meer dan Hearts Blood On Your Dawn.
Zal het te maken hebben met de muzikanten die hebben meegewerkt?

Troubles Down en Devils Pride zijn lekker stevig en vallen naar mijn idee een beetje uit de toon, gezien de rest van het album.
Wat niet wil zeggen dat het slechte nrs zijn.
In tegenstelling: op dit moment zijn het favorieten!!

in patronaat as zondag.
Zeer bedeesd (emorock) plaatje, wel verslavend te noemen. Toch mis ik soms de meer rauwe kant van loa.

Deze plaat groeit inderdaad zeer langzaam, maar dat zijn achteraf wel de mooiste plaatjes. Eerst dacht ik, waren alle nummers maar zo als Troubles Down, wat rauwer wat harder. Maar dan ontdek je Silver Candy en die is echt prachtig!

Ook zeker een aanrader voor "niet-LOA aanhangers".

Cijfer verhoog ik bij deze met een 1/2*

Ik ben wat minder enthousiast over de cd. In het begin kon ik een aantal losse nummers goed waarderen, en kreeg ik het gevoel van 'dit is een groeiplaat', wat ik ook een goed teken vind.
Na inmiddels een heel aantal luisterbeurten blijf ik het gevoel houden dat Keith erg aan het zoeken is naar wat hij nu wil. Het blijft voor mij een onsamenhangend geheel. Ik hoop dat hij tijdens het maken van de volgende plaat vindt wat hij zoekt. Maar, .... wat blijft Got Monsters toch een prachtig sfeernummer, zelfs op herhaling.

Voor mij was het duidelijk wel een groeiplaat. Wat Heart's Blood On Your Dawn tot nu toe nog niet heeft kunnen bereiken, heeft deze CD na een draaibeurt of 4 toch wel voor elkaar gekregen.
Ik vind, net als op Died Laughing, elk nummer goed, en de stevige nummers vind ik een leuke afwisseling.

Nu toch nog maar eens HBOYD proberen...?

Ook ik kan het inmiddels steeds beter verteren, zelfs waarderen. Nog steeds heb ik sterk het gevoel dat het een collectie nummers is waarbij richting ontbreekt. Maar prima nummers. Ik ga een halfje omhoog

Een wat onsamenhangende plaat, die daarentegen niet tegenvalt. Caputo etaleert hier aardig zijn kunnen en geeft blijk van het kunnen smeden van een stevige song. Zo word ik heen en weer geslingerd van geluiden zoals; Alice in Chains/Elliott Smith/Keane/Beatles, ja zelfs een Dylan.
Het zou zomaar idd. eens een groeiplaat kunnen zijn. Maar doordat het zo op en neer stuiterd qua sfeer, heeft het soms meer een best of.. gevoel als een coherent geheel.

Silver Candy is echt een groeibriljantje! Blijft een onsamenhangend geheel, met een aantal uitschieters. Zoals: Silver Candy, Troubles Down en Devil's Pride!

Ik was deze parel eerlijk gezegd een beetje vergeten. Onlangs kwam ik hem voor een fooi tegen op Amazon en de CD draait nu al een aantal dagen zijn rondjes in mijn speler. Dit album is een bonte verzameling liedjes waarbij de gepassioneerde zang van Caputo centraal staat. Een heerlijk album voor de late uurtjes.