Steve Earle - Transcendental Blues (2000)

Vandaag weer eens opgezet en ik was meteen weer onder de indruk van Transcendental Blues,lekker veel afwisseling in de songs en de doorleefde stem van Steve Earle maakt het vervolgens helemaal af.
De country song Steve's Last Ramble is mijn favoriet maar ook Galway girl,When I Fall en Everyone's in Love with You zijn schitterende nummers.
Sterker nog het album lijkt met het stijgen der jaren alleen maar beter te worden en past zo in het rijtje met I Feel allright en I'll Never Get Out of This World,andere gelijksoortige pareltjes van meneer Earle.
Train a Comin' en the Mountain reken ik dan even gemakshalve niet mee omdat ze nogal verschillen in stijl.
Het woord eclectisch is hier al eerder gevallen en dat is inderdaad wel van toepassing op deze tijdloze country/roots plaat.

na het gouden trio "Train a Comin", "I Feel Alright" en "El Corazon" verscheen alweer 25 jaar geleden dit Steve Earle album "Transcendental Blues".

een gevarieerd album met voor de helft stevige roots/rock nummers, waarbij "Another Town", "Wherever I Go" en "All My Life" favoriet zijn.

mijn voorkeur gaat tegenwoordig naar het rustigere werk, zoals de ballads "Lonelier Than This", de fraaie melodie van "Halo Round the Moon" met de prachtige harmonium klanken en de ontroerende tranentrekker "Over Yonder", dat qua melodie wel iets weg heeft van "Christmas in Washington".

voor mij de prijsnummers samen met de 2 in Dublin met Ierse muzikanten (o.a. Sharon Shannon, James Blennerhassett en wijlen Noel Bridgeman) opgenomen "folky" liedjes "Steve's Last Ramble" en het alom bekende "Galway Girl", dat in Ierland een soort status van een alternatief nationaal volkslied kreeg en het prachtige duet "When I Fall" een familie onderonsje met zus Stacey Earle (vocals) en broer Patrick Earle (drums, percussion).

een ander pareltje is de country/folk van "Until the Day I Die" dat een blue grass sausje heeft met het spel van Tim O'Brien (mandolin, vocals), Darrell Scott (banjo, vocals) en Casey Driessen (fiddle).

de (althans voor mij) wat "mindere" tracks als "Everyone's in Love with You", "I Can Wait" en "I Don't Want to Lose You Yet" beklijven minder. vandaar 4,5 sterren.

van de 2-cd uitgave bevat de bonus cd 4 nummers met fraaie live versies van "Copperhead Road", "The Galway Girl", "Steve's Last Ramble" en "I Feel Alright"

ben minder onder de indruk van de albums uit zijn latere periode. blijft de vraag of de inmiddels 70-jarige Steve Earle die ons vele jaren prachtige muziek heeft bezorgd in zijn nadagen nog eens een album met eigen werk van deze kwaliteit zal uitbrengen, zoals Van Morrison dat onlangs deed met zijn album "Remembering Now", maar dat terzijde.

Fijn, weer wat aandacht voor de fraaie muziek van Steve Earle, en meer in het bijzonder dit magnifieke album.

En ja, ook al zijn zijn tribute albums best goed, maar ook ik zit te wachten op een heropleving van Steve. Hij kan het toch niet verkeerd zijn, hè?

Zijn nieuwste release (als single) is helaas een cover van Long May You Run van The Stills Young Band. Klinkt vrij vlak en voegt niets toe. Kortom: ik moet mijn verwachtingen helaas drastisch bijstellen ...

Voor mij staat Steve Earle op gelijke hoogte met Dylan en Springsteen, op zowel tekstueel als muzikaal gebied. De man weet me met elk van zijn albums op het verkeerde been te zetten.
Op T.B. hoor ik flarden Elvis Costello en The Pogues en zelfs de Beatles voorbij komen. Er lijkt geen maat te staan op 's mans compositiedrang. Hij is echt van alle markten thuis.
Dat is ook de reden waarom ik moeite heb om een favoriet album naar voren te schuiven. Voor elke stemming is er wel een voor handen.