Neil Diamond - Home Before Dark (2008)
mijn stem
96 stemmen
Verenigde Staten
Pop / Rock
Label: Columbia
-
If I Don't See You Again (7:12)
-
Pretty Amazing Grace (4:53)
-
Don't Go There (6:03)
-
Another Day That Time Forgot (6:12)
met Natalie Maines
-
One More Bite of the Apple (6:39)
-
Forgotten (4:22)
-
Act Like a Man (4:04)
-
Whose Hands Are These (3:11)
-
No Words (4:48)
-
The Power of Two (4:35)
-
Slow It Down (4:55)
-
Home Before Dark (6:28)
-
Without Her * (4:22)
-
Make You Feel My Love * (4:38)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur:
1:03:22
(1:12:22)
1
geplaatst: 12 december 2018, 17:51 uur
Een ruwe diamant, dit album. De woordspeling zal niemand ontgaan, hoop ik. Neil Diamond was vooral een man die vanaf midden jaren '70 zijn liedjes verpakte in zoete violen en ze een emotionele snik meegaf die steeds verder van zijn authenticiteit begon af te wijken. Het zij hem allemaal vergeven. Ook in huize Diamond moest er brood op de plank. Maar hoe lang wordt het je gegeven 'op je retour' te zijn?
Gelukkig slaagde hij er in onder de strenge maar rechtvaardige leiding van Rick Rubin een ommekeer te maken. Terug naar de wortels, hoe cliché ook dát mag zijn. Wat me met Cash lukte, kan ik ook met Diamond, moet Rubin gedacht hebben. Misschien had hij ook Dylan nog wel onder handen willen nemen, maar wellicht was die toch een maatje te groot voor de Columbia-stalknecht. Zo ontstond Twelve Songs. En nu verder, nog puurder met Home Before Dark.
Rubin, in plaats van producer beter reducer genoemd, kleedde de songs uit en hield ze kaal tegen het licht. Viel Diamond door de mand? Nee, maar hij ging wel met de billen bloot. Het onderste uit de ziel en niets minder. En de barst in zijn stem had meer te maken met uiterste inspanning dan met vals sentiment. Dit kostte hem moeite. Maar dan heb je ook wat.
Kaal en puur, zo moeten we geloven. Of zal er stiekem toch nog met hightech wat geprutst zijn om het zo te krijgen? Nee, laat ik de illusie niet verbreken. Neil Diamond maakte hier zijn meest authentieke plaat. Oef, maar makkelijk ging het niet! Of Diamond het zelf ook allemaal zo leuk vond, dat weten we niet. Hierna werd hij weer gewoon de gelikte showman, als ik het goed heb. Ach ja, macht der gewoonte.
Beste nummer is het schitterende titelnummer dat de crooner hier voor het laatst bewaarde.
Gelukkig slaagde hij er in onder de strenge maar rechtvaardige leiding van Rick Rubin een ommekeer te maken. Terug naar de wortels, hoe cliché ook dát mag zijn. Wat me met Cash lukte, kan ik ook met Diamond, moet Rubin gedacht hebben. Misschien had hij ook Dylan nog wel onder handen willen nemen, maar wellicht was die toch een maatje te groot voor de Columbia-stalknecht. Zo ontstond Twelve Songs. En nu verder, nog puurder met Home Before Dark.
Rubin, in plaats van producer beter reducer genoemd, kleedde de songs uit en hield ze kaal tegen het licht. Viel Diamond door de mand? Nee, maar hij ging wel met de billen bloot. Het onderste uit de ziel en niets minder. En de barst in zijn stem had meer te maken met uiterste inspanning dan met vals sentiment. Dit kostte hem moeite. Maar dan heb je ook wat.
Kaal en puur, zo moeten we geloven. Of zal er stiekem toch nog met hightech wat geprutst zijn om het zo te krijgen? Nee, laat ik de illusie niet verbreken. Neil Diamond maakte hier zijn meest authentieke plaat. Oef, maar makkelijk ging het niet! Of Diamond het zelf ook allemaal zo leuk vond, dat weten we niet. Hierna werd hij weer gewoon de gelikte showman, als ik het goed heb. Ach ja, macht der gewoonte.
Beste nummer is het schitterende titelnummer dat de crooner hier voor het laatst bewaarde.
* denotes required fields.