Soul Coughing - El Oso (1998)

Onbegrijpelijk dat dit album van Soul Coughing zo onbekend is op MuMe. In de rest van de wereld is dit toch wel heel aardig bekend, vooral dankzij de hit Circles natuurlijk. (is zelfs jaren als tune gebruikt op Cartoon Network, toen de zender nog geweldige alto 90's muziek als tunes gebruikte ) Gewoon een heerlijk album, beter dan zijn voorganger, maar tegen het briljante Ruby Vroom moet El Oso (wat luchtiger) het natuurlijk gewoon afleggen. Desalniettemin erg genietbaar.

Verslavend!

Ik vind 'El Oso' maar ten dele luchtig. Of beter: het klinkt of lijkt wel es luchtig, maar (vooral) Doughty's gitaarinbreng klinkt regelmatig scheurend, schurend, duister en onheilspellend en zijn zang is even vaak (meer of minder ingehouden) getergd en gefrustreerd.
Waar het wel vooral luchtig is, 'Circles' bv., daar vind ik het ook meteen iets minder.
De verder ook monotone en repetitieve zang werkt lekker hypnotiserend.
'Circles' dus, 'Houston' en 'Fully...' vind ik wat minder dan de overweldigende rest (m.u.v. 'Pensacola', 'So Far...' en de afsluiter, die ertussenin hangen), maar nog steeds sterk, en met kans op groei.
Het zit ook allemaal weer zo bomvol geluidjes, sferen en ideeën dat (veel) vaker horen het devies is.
Met plezier, gaan we doen.

Moderne, gruizige grotestadsjazzrock (future jazz lees ik op Discogs o.a., ook een aardige).
Verder helemaal eens met Ataloona: meer luisteraars graag, meer stemmen!


Ik zet in op dikke negen, met een voorzichtige optie op de volle mep.