Peter Hammill - pH7 (1979)

1e track met een strijkersensemble is meteen het beste. 'Not for Keith' is de intensiteit van Peter met slechts piano. Verder consistent album. Zeer genietbaar.

My Favourite is een van de mooiste liefdesliedjes ooit.

gewoon de zoveelste prachtcd van peter , by the way er bestaat ook een dig. geremasterde versie met 2 bonus nummer afkomstig van the john peel sessions

Peter Hammill is sterk wetenschappelijk onderlegd en toont een grote sociale en politieke betrokkenheid. Daarnaast schrijft hij zo op het oog simpele liefdesliedjes waar vaak de pathetiek vanaf druipt. Een vaak terugkerend thema hierin is het onvermogen tot communiceren. Niet duidelijk kunnen maken wat je voelt, alsof de menselijke taal niet toereikend is om je gevoelens uit te drukken.

Hammill is een genie waarbij de gekte constant op de loer ligt.

Verzamelaar The Love Songs heeft mijindertijd op het Hammill-pad doen begeven. User Ruby1966 had me er geen groter plezier mee kunnen doen. Toch had ik er al eerder bij moeten wezen want Marc Almond zingt nogal eens nummers van Hammill en op zijn album met de Mambas (Torment and Toreros) staat zelfs een cover van Vision en op A Virgin's Tale, volume 1 vinden we zijn versie van Just Good Friends.... maar goed, inmiddels ben ik al weer een tijdje bekend met het solowerk van Peter Hammill en volgden diverse albums.
pH7 is de laatste aanwinst en die start al gelijk goed met het ook op The Love Songs te vinden My favourite. Ja en dan kan het eigenlijk al niet meer stuk, maar dan volgt Careering en slaat de twijfel toe bij mij. Niet altijd waardeer ik het experimentele van Hammill (doe mij maar die softe, vaak zwelgende kant). Het is niet slecht, ik kan het prima hebben maar het ruw ontwaken uit de mooie droom die het vorige nummer biedt is minder fijn. Wat dat aan gaat komt het op The Love Songs veel beter tot zijn recht vind ik.
Dan volgt het in een elctronica-sausje gedrenkte Porton Dawn waar de gitaren overheen gelardeerd worden en ook de snerpende sax is van de partij. Genoeg Hammill-ingrediënten die mij juist vaak een wat vervelende bijsmaak bezorgen.
Ook Mirror Images heeft synths als belangrijk middelpunt maar hier vind ik dat dan weer wel okee. Het monotone heeft ietwat bezwerends en dat vind ik wel zo prettig.
Handicap and Equality is akoestischer van opzet (ondanks de latere toevoeging van electronica) en ook dit nummer zet weer precies neer waarom ik Hammill zo'n prettige artiest vind. Het is allemaal wat dramatisch en soms zelfs tegen het randje aan qua kitscherigheid (jazeker: zo ervaar ik dat soms toch wel): aERo-proof dus.
Pianosong Not for Keith is gewoon goed; daar kan ik niet veel meer over kwijt en The Old School Tie is wat experimenteler en doet me een beetje denken aan het album Fool's Mate.
Time for a Change heeft een akoestisch intro en even dacht ik in het begin om Angie van The Rolling Stones in te gaan zetten. Onzin natuurlijk want daar heeft dit nummer niks mee van doen. Gewoon een mooi, melancholiek nummer met wederom schitterende vocalen.
Imperial Walls is een stuk avontuurlijker en laat de experimenteerdrift horen die wel op bijna alle albums minimaal wel 1 keer tegenkomen. Gelukkig pakt het op dit nummer goed uit.
Mr X (Gets Tense) zet zich hortend en stotend voort en tapt uit diverse vaatjes. Chaotisch en toch binnen de lijnen. Dit nummer loopt over in Faculty X wat voor mijn gevoel ook weer teruggrijpt naar het debuut qua sfeer.
En daarmee heb ik wederom een album in handen waar ik niet alles even geslaagd van vind. De pathetiek, het dramatische blijf ik geweldig vinden maar het experimenteer-gehalte mag van mij hier en daar wel wat lager. Maar hoe dan ook blijft Peter Hammill mij intrigreren.

Iets luchtiger dan zijn voorganger. Maar nog steeds fantastische songs die meer over de maatschappij dan het individu gaan in vergelijking met zijn persoonlijke albums van hiervoor. Een trend die Hammill zou vasthouden tot in het heden. Zijn stem klinkt hier mooier en fraaier dan op The Future Now, maar de arrangementen zijn er soms net ies te veel aan. Dat kale (hoewel de vele voice over dubs) van The Future Now ligt mij net iets beter. Ik sla "My Favourite" trouwens altijd over (en ik weet dat ik niet de enige ben).

highlights: Imperial Walls, Not for Keith, Careering (hoewel ik sinds de live versies Mr.X en Faculty X ook meer en meer ga waarderen)
lowlight: My Favourite

”PH7” is een wat kleurloos album van Peter Hammill. Qua stijl ligt het voornamelijk in het verlengde van “The Future Now”, alleen dan een tikkeltje toegankelijker. Niet het beste album wat deze artiest in de jaren 70 opnam. Gek genoeg kan ik niet zo goed de vinger erop leggen waarom ik een wat minder album vind. Wellicht omdat Hammill in de jaren 70 de lat voor zichzelf torenhoog legde.
-
“My Favourite” is een slecht nummer om een album mee te starten. Een liefelijke compositie die opent met spaarzame gitaarpartijen. Violen duwen het nummer een andere kant uit. Best heel aardig, maar Hammill kan veel beter. “Careering” start daarna met een clowneske melodie die mij niet zo kan bekoren. Hoewel er door de baslijn wel meer structuur aan het nummer wordt gegeven, weet het niet mijn aandacht te grijpen. Jammer. Het chaotische einde laat mij ook nogal koud. Een hakkelige start voor dit album.
-
“Porton Down” is daarentegen een heerlijk, haast punkachtig rocknummer. Alles is tegendraads aan deze compositie. De explosieve en gedreven zangpartijen van Peter Hammill zijn dan slecht de kers op de taart. Een van de beste nummers van deze artiest. Het volgende nummer: “Mirror Images” imponeert vanaf de eerste tonen. De dreinende synthesizertonen nemen het geluidsveld op prettige wijze in. Een intens nummer dat spannend blijft.
-
“Not for Keith” is een emotionele ode aan oud-bandgenoot Keith Ian Ellis. De stem van Hammill wordt enkel ondersteund door een piano. Meer heeft hij eigenlijk niet nodig om te imponeren. Zijn stem heeft al de overtuigingskracht van een vol orkest. Time for a change is haast van hetzelfde pak en laken, maar dan met een gitaar in de ondersteunende rol. Ook hier is het stemgebruik de grote attractie.
-
“MR X” en “Faculty x” zijn een experimenteel tweeluik zoals je die ook op “The Future Now” had. Mr. X begint chaotisch, ,maar een pianopartij brengt al snel verlossing. snijdende vioolpartijen bieden vervolgens spanning aan. De manier waarop het nummer vervalt in chaos, had daarentegen beter gekund. “Faculty X” is ten slotte de ontploffing. De pulserende woede van de pianopartijen wordt slechts overtroffen door de verblindende agressie van de blazers. Al met al een prettig tweeluik. Op mijn album staan deze twee nummers in een sobere piano-uitvoering. Eigenlijk komt het tweeluik daar beter tot zijn recht.
-
Niet het beste album van Hammill, daarvoor wint dit album te laat aan snelheid en zitten er net iets te veel matige nummers in de tracklist. Ook niet het album waar je mee moet beginnen. Er staat echter genoeg moois op dit album om een aankoop te rechtvaardigen. Een 3.5*