Peter Hammill - pH7 (1979)

Verzamelaar The Love Songs heeft mijindertijd op het Hammill-pad doen begeven. User Ruby1966 had me er geen groter plezier mee kunnen doen. Toch had ik er al eerder bij moeten wezen want Marc Almond zingt nogal eens nummers van Hammill en op zijn album met de Mambas (Torment and Toreros) staat zelfs een cover van Vision en op A Virgin's Tale, volume 1 vinden we zijn versie van Just Good Friends.... maar goed, inmiddels ben ik al weer een tijdje bekend met het solowerk van Peter Hammill en volgden diverse albums.
pH7 is de laatste aanwinst en die start al gelijk goed met het ook op The Love Songs te vinden My favourite. Ja en dan kan het eigenlijk al niet meer stuk, maar dan volgt Careering en slaat de twijfel toe bij mij. Niet altijd waardeer ik het experimentele van Hammill (doe mij maar die softe, vaak zwelgende kant). Het is niet slecht, ik kan het prima hebben maar het ruw ontwaken uit de mooie droom die het vorige nummer biedt is minder fijn. Wat dat aan gaat komt het op The Love Songs veel beter tot zijn recht vind ik.
Dan volgt het in een elctronica-sausje gedrenkte Porton Dawn waar de gitaren overheen gelardeerd worden en ook de snerpende sax is van de partij. Genoeg Hammill-ingrediënten die mij juist vaak een wat vervelende bijsmaak bezorgen.
Ook Mirror Images heeft synths als belangrijk middelpunt maar hier vind ik dat dan weer wel okee. Het monotone heeft ietwat bezwerends en dat vind ik wel zo prettig.
Handicap and Equality is akoestischer van opzet (ondanks de latere toevoeging van electronica) en ook dit nummer zet weer precies neer waarom ik Hammill zo'n prettige artiest vind. Het is allemaal wat dramatisch en soms zelfs tegen het randje aan qua kitscherigheid (jazeker: zo ervaar ik dat soms toch wel): aERo-proof dus.
Pianosong Not for Keith is gewoon goed; daar kan ik niet veel meer over kwijt en The Old School Tie is wat experimenteler en doet me een beetje denken aan het album Fool's Mate.
Time for a Change heeft een akoestisch intro en even dacht ik in het begin om Angie van The Rolling Stones in te gaan zetten. Onzin natuurlijk want daar heeft dit nummer niks mee van doen. Gewoon een mooi, melancholiek nummer met wederom schitterende vocalen.
Imperial Walls is een stuk avontuurlijker en laat de experimenteerdrift horen die wel op bijna alle albums minimaal wel 1 keer tegenkomen. Gelukkig pakt het op dit nummer goed uit.
Mr X (Gets Tense) zet zich hortend en stotend voort en tapt uit diverse vaatjes. Chaotisch en toch binnen de lijnen. Dit nummer loopt over in Faculty X wat voor mijn gevoel ook weer teruggrijpt naar het debuut qua sfeer.
En daarmee heb ik wederom een album in handen waar ik niet alles even geslaagd van vind. De pathetiek, het dramatische blijf ik geweldig vinden maar het experimenteer-gehalte mag van mij hier en daar wel wat lager. Maar hoe dan ook blijft Peter Hammill mij intrigreren.