Dust - Hard Attack (1972)

Laat je niet voor de gek houden door de hoes - dit heeft niets te maken met Saxon of Manowar of een dergelijke lamlendige band. Dit komt uit Amerika.
Wegens gebrek aan succes is dit het laatste album van Dust. En gegeven het gebrek aan riffs - itt het debuutalbum - had de band maar weinig toekomst.

So many Times is een werkelijk uitstekende opener. Richie Wise zingt en speelt beter. Maar daarna gaat het helaas bergafwaarts. Met name Thusly Spoken is een tenenkrommende ballad. Learning to die kan er mee door, maar is rommelig van opzet. Verder is alleen Suicide nog zeer de moeite waard, de rest kan gevoeglijk vergeten worden.

Wat een nonsens weer van jouw kant. Wat verwacht je anno 1972? Waarom de sneer naar Saxon, Manowar en aanverwante bands? Ik zet de plaat net voor het eerst op en hoor een prima rockbandje.

Wat de hoes betreft is het trouwens beter te vergelijken met de albums van Molly Hatchet.
Ook van Frank Frazetta.

Hardrock,powertrio en dat uit het begin van de jaren 70 (uitstekende tijd) maar om nou huilend van genot deze CD aan te prijzen lukt me niet
De nummers Pull Away/So Many Times, Suicide en het instrumentale Ivory kunnen mij wel behagen maar de rest kan me duidelijk minder boeien
het gitaarspel van Richie Wise is aardig maar ook niet meer dan dat ,deze CD is dus wel leuk om eens te luisteren maar het jaar 1972 heeft veel beter plaatjes opgeleverd dan dit
Deze 3* en de eerste 3,5* want die is wel iets beter

Haalt het bij lange na niet bij het debuutalbum.