Molly Hatchet - Flirtin' with Disaster (1979)

Verandering van spijs doet eten. Zo nu en dan leg ik eens iets anders op dan gewoonlijk en ik hou wel van een streepje Southern Rock, hoewel mijn beleving daarvan tamelijk beperkt is tot twee groepen: Lyynrd Skynyrd en Molly Hatchet.
Ik hou wel van deze plaat. Ik heb lang gedacht dat dit het debuutalbum was maar dat is duidelijk niet zo. Ik weet wel dat dit album vol staat met virtuoze muziek en uitgebreide gitaarsolo’s. Ik weet ook dat hier een hit opstaat, Flirtin’ with Disaster, ik weet tevens dat It’s All Over Now werd geschreven door Womack en Womack. Ik weet dat deze plaat voor een glimlach op mijn gezicht zorgt. Ik luister aandachtig en ervaar dat hierop ook drie gitaristen meespelen. Ik weet ook hoeveel sterren dat werkje zal krijgen. Mensen die Lynyrd Skynrd en Southern Rock naar waarde schatten, en iedere muziekliefhebber eigenlijk, zijn welkom om dit album te ontdekken.

Molly Hatchet is een Southern Rockband die pas platen is gaan maken, toen de groten (Allman Brothers, Lynyrd Skynyrd, Grinderswitch, Outlaws) al hun beste platen hadden afgeleverd.

Samen met Blackfoot en .38 Special, behoort Molly Hatchet tot de hardere minder jam-gerichte groep van Southern Rockbands

Molly Hatchet bracht de Southern Rock het stadion in. Door velen daarom niet serieus genomen. In de jaren tachtig maakte de band zelfs popmetal.

Maar de eerste twee platen van de band staan vol knallers van songs en zijn gewoon van een hoog niveau.
Het schijnt zelfs dat Ronnie van Zant fan van de band was

Inderdaad een lekkere aanstekelijke southernrock plaat, met een paar knallers van nummers erop!

We're flirtin' with disaster ya'll damn sure know what I mean

4*

Tijd op het Hatchet vuurtje weer wat aan te wakkeren

Ain't nobody wants to boogie no more

Word inderdaad tijd Jammer dat deze band zo onbekend is hier op mume.. Heerlijk gitaarwerk aangevuld met de geweldige strot van Danny Joe Brown

De livenummers op de plaat zijn trouwens ook erg lekker!

Wel eens de (enige) soloplaat van DJ Brown gehoord?
Staat ook op Musicmeter. Gewoon nog beter dan wat Molly Hatchet ooit heeft gedaan

Nog niet beluisterd nee, maar zal er snel eens achter aan gaan dan !

De bonus live nrs. klinken erg goed.
Degelijk album, niet verrassend maar absoluut de moeite wel waard.

Whiskey Man, Boogie No More en Flirtin'With Disaster hebben de tand des tijds met gemak doorstaan.

Ongelooflijk wat klinkt deze plaat nog stevig en sterk.
Stevig gitaar en drumwerk. Heldere maar krachtige solo's en qua songwriting de sterkste plaat van de band (samen met het debuut).

Nog even melden dat nummer twee, It's All Over Now, werd geschreven door Bobby Womack and Shirley Womack. Het werd door meerdere groepen uitgebracht: The Valentinos, The Rolling Stones, Molly Hatchet enzovoort: klik. Vandaag de vinylversie opgepikt op een rommelmarkt voor 3 eur .

It's All Over Now is inderdaad aan cover. Maar wel lekker smerig uitgevoerd....

Dit album swingt veel meer dan het debuut.
Daardoor vind ik deze ook vele malen beter.

Geweldige plaat, maar wat een misleidende hoes zeg

Hatchet's bekendste en best verkopende plaat, (de plaat was binnen no-time dubbel platinum) kent ook hun twee grootste hits: 'Whiskey Man' en de titelsong. De nadruk van de band ligt nog steeds op boogie-flavoured southern rock. Een soort van barroomrock meets bikerrock (bikers vormden altijd een grote groep fans van de band) met wat knipogen richting southern bands als Outalws, Skynyrd en Allmans.

Tom Werman zorgt dat de band wat steviger klinkt dan op hun debuut, waarbij vooral de drums wat steviger klinken en de gitaren. De band benadert hier meer hun overdonderende livesound. De twee plaat met een cover van Frazetta, waarmee de band soms werd aangezien voor een metalband. Ik kan me ook zo goed voorstellen dat mensen (zoals ik) deze plaat in huis haalden, en verbaast waren over de muziek die werd aangeboden.

Het was dan ook destijds (ik zal een jaar of 16 zijn geweest) mijn eerste plaat die niet onder de symfonische rock viel. Ik kocht deze samen met 'Head On' van Bachman-Turner Overdrive en ik kwam erachter dat symfonische rock eigenlijk helemaal niet zo goed bij mij paste, als dit soort rock. Het swingt meer en de teksten gaan bijna altijd ergens over. Dat vond ik althans en ik schoof langzamerhand op naar de meer krachtige rockplaten. Later kwam daar ook metal bij, maar bij veel metalstijlen heb ik niet hetzelfde gevoel als bij southern rock, wat uiteindelijk een 'genre' is waar ik nu bijna 30 jaar bijna onafgebroken naar luister.

Deze plaat heeft qua kracht nog steeds niets ingeboet, en het gitaarspel van Dave, Duane en Steve is nog steeds ijzersterk, alsmede het krachtige drumspel van Bruce Crump, een inventieve drummer die lekker kon swingen en grooven en wat ferme tikken kon uitdelen. 'Boogie No More' is een fantastische track met een heerlijk lang einde met flink wat gitaar en drumgeweld. Mijn favoriete song is de deep-albumtrack 'Long Time', dit is hoe ik mijn southern rock het liefste lust, die slidegitaar; geweldig!