Het Zesde Metaal - Akattemets (2008)

Een wat vreemd gevoel bekruipt me bij deze debuutplaat van Het Zesde Metaal: net als bij de eerste worp van Fixkes ben ik al zodanig verknocht aan de demo-versies van bepaalde nummers dat ik de plaat maar moeilijk onbevangen kan beoordelen. De keerzijde van de MySpace-medaille, zeg maar. Simpel, Keuning Van De Jacht, Akattemets en Spreek Maar Af ken ik al lange tijd en zijn destijds ingespeeld door een band met een volledig andere bezetting en dus een ander geluid. Van die nummers hoor ik dan ook vooral dat ze in een nieuw jasje zitten, maar aangezien ik die liedjes al zo vaak heb beluisterd, doen die nieuwe uitvoeringen me eigenlijk niet zo heel veel meer.
Maar goed, dan schieten er natuurlijk nog acht "nieuwe" songs over en die bevallen me heel goed. De warme sound die hier wordt geschept doet me soms wat denken aan het latere werk van Zita Swoon (ook al ben ik waarschijnlijk de enige mens op Aarde die dat zo aanvoelt, so don't quote me on that!). Zoals essence al zei blijft de hele zaak hier vrij ingetogen, maar dat stoort me niet. Het eerder aangehaalde Keuning Van De Jacht is wat meer up-tempo en doet me qua toon soms een beetje aan Als Ze Lacht van Yevgueni denken. Ook het lichtjes fantastische refrein van de bijzonder herkenbare uithaal Ik Haat U Nie bevat meer vuur. Dat de rest van Akattemets zachter is, kan de pret niet drukken en dat is te danken aan de kwaliteiten van het materiaal: Wannes Cappelle is een prima songsmid en daarnaast vind ik zijn teksten ook vaak bijzonder geslaagd. Zijn hersenspinselen lijken misschien soms wat al te vaak op die van een naïeve kleuter (er komen heel wat jeugdervaringen aan bod op Akattemets), maar meestal weet zijn poëzie me wel te charmeren. Nu eens ontwapenend, dan weer hilarisch (de belachelijk eenvoudige maar in mijn ogen toch leuke zinspeling in Cowboy en Indiaan "Meester Bob in 't eerste studiejaar vroeg 't verschil van tien en zevene. Da kan toch nie vree moeilijk zin, want tien es tien en zevene es zevene...?" tovert telkens weer een glimlach op mijn kanis - ik ben dan ook een simpele ziel). Van die melancholischere songs heb ik niet echt uitgesproken favorieten, het niveau is vrij constant. De Bright Eyes-fans kan ik misschien nog nieuwsgierig maken door te zeggen dat Lore een cover is van Laura Laurent, je weet maar nooit...
Aangezien Cappelle in het West-Vlaams zingt, is de parallel met Flip Kowlier snel getrokken, maar toch gaat die vergelijking maar deels op: muzikaal tappen ze toch niet helemaal uit hetzelfde vaatje. Het dialect van Kowlier vind ik overigens veel sympathieker klinken dan dat van Cappelle : een beetje een vreemde opmerking, maar ik zat er mee! Soit, sowieso is deze Akattemets voor mij één van de betere platen van 2008 en zal ie waarschijnlijk wel in m'n eindejaarslijstje opduiken.

Zal ik er dan toch maar eens iets over gaan schrijven dat verder komt dan drie regels, in de vermoedelijk ijdele hoop dat er meer mensen gaan zijn die dit plaatje eens een goede luisterbeurt (of meer) geven...

Voordat ik begin moet ik wel vertellen dat ik geen specialist ben op het gebied van west-vlaamse pop, dus verwacht geen vergelijkingen met andere vlamingen, en ga mij ook niet te erg met andere namen bestoken..

Het is namelijk net een bepaalde sfeer die dit album heeft die hem zo goed maakt, een sfeer die met name spreekt uit de teksten... Teksten die een enigszins melancholische inhoud hebben, zoals ook al eerder werd verwezen naar Bright Eyes zou dat qua tekst ook wel een beetje kunnen, er zit echter meer humor in dan ik bij Bright Eyes ervaar... Ook de bewoordingen zijn vaak erg creatief gevonden waardoor ik regelmatig toch van binnen moet lachen, zelfs als iets niet komisch bedoeld is... Ook de cover van Laura Lorent (Lore) heeft een nieuwe identiteit gekregen, hetzelfde idee zit erachter, en ook is het vrij letterlijk overgenomen, maar door de totaal andere taal en uitdrukkingen ontstaat toch een nieuw nummer.

Qua songstructuur varieert het enigszins over de plaat, nergens is het echt spectaculair wat er muzikaal gebeurt, maar wel zijn er rustige momenten (Simpel, Arrie, Gasten) afgewisseld met meer gitaargedreven uptempo nummers als 'Keuning van de Jacht' (waar ik zelf geen heel groot fan van ben) en de enorme meeschreeuwer (en een van de beste nummers van de plaat) 'Ik Haat u Nie'.. in de laatste een perfect voorbeeld van de tekstuele vindingrijkheid alleen al in het korte stukje:

'In de winkel van de weke, a'k af te rekenen met 'n tekort an geld'

En ten slotte zijn er nog een paar nummers die meer door piano gedragen worden die echt heel goed uit de verf komen (Peis je Nog an Mie en Est Miskien bijvoorbeeld)... Het slotnummer vind ik misschien wel het beste van het album, werkt geweldig toe naar een climax, met ook weer fijne teksten, maar ik kan me prima voorstellen dat een heleboel mensen het maar een zeiknummer vinden...

... Alleen Cowboy en Indiaan is echt een nummer dat me niet weet te raken, het is in mijn ogen bijna een beetje misplaatst, al weet ik niet goed te verwoorden waarom..

Toch denk ik dat mensen in ieder geval nummers als Est Miskien, Appartementje, Lore en Ik Haat U Nie gewoon eens een keer op moeten zoeken en een keer of wat luisteren.. Als dat bevalt moet het met de rest van eht album ook wel goed komen denk ik zo

Keuning van de Jacht en Ik Haat U Nie zijn van grote klasse.