Deliverance - Camelot-in-Smithereens (1995)
mijn stem
2 stemmen
0
geplaatst: 3 augustus, 09:46 uur
De zevende van Deliverance, het geesteskind van zanger-gitarist Jimmy P. Brown II, begonnen met thrashmetal om vervolgens de wereld van progressive metal in te stappen. Op ieder album een bepaalde ontwikkeling. Invloeden van namen als Queensrÿche, Crimson Glory en aanverwanten werden gestoken in logge, heavy composities en zanglijnen die Browns voorliefde voor David Bowie verraadden. Met alle logheid vond ik het echter nogal eens eentonig worden, te veel metal op z'n jaren '90, waarbij de melodieën niet beklijfden. Desondanks was er altijd wel iets te genieten: zo sprongen er op voorganger River Disturbance drie nummers uit.
Camelot-in-Smithereens was bedoeld als een conceptalbum dat veel rijker had moeten zijn dan gewoonweg negen nummers op een rij; daarover meer in het slot. Deliverance bestaat hier verder uit bassist Manny Morales, drummer Jeff Mason en gitarist Marcus Colon, al speelt de laatste op dit album slechts op Anymore. De mix werd gedaan door de bekende Bill Metoyer.
Een uptempo start met Somber Theme (Where Are You) en ik hoop op meer daarvan. Het tempo gaat echter omlaag met de twee volgende nummers, waarmee het logge geluid van de twee voorgangers terugkeert. Dan volgt het schone, bijna huilende Anymore met slechts gitaar, zang en schaarse, ijle toetsen. Prachtig hoe het album wordt stilgezet, waarna het trage Book Ends een sterk vervolg is, al duurt het met z'n bijna zeven minuten te lang.
De tweede helft opent met Beauty & the Beast, oorspronkelijk te vinden op "Heroes" van David Bowie. Daarop niet mijn favoriet en ook hier niet, al weet ik dat menig Bowiefan er anders in zit. Originele bassist Brian Khairullah doet hier achtergrondzang. Make My Bed in Hell beukt midtempo met een nu metalachtige riff, afgewisseld met melodieuze delen.
Dan liever The Red Roof, waar uptempo metal wordt gecombineerd met een sterke zanglijn in Bowiestijl. Als het na 3'58" is geëindigd, volgt zo'n 1'20" van donkere synthesizergeluiden, als bij een thriller. Ernstig is het gitaargetokkel dat slotlied In-U vervolgens brengt, progressive metal in een afwisselend nummer dat groeit bij vaker afspelen.
Diverse beperkingen, onder andere door onenigheid met de platenmaatschappij, maakten dat Brown niet tevreden was met het resultaat. Sterker nog, hij verliet de muziekwereld voor een reguliere baan - alhoewel, is de casinowereld van Las Vegas dat? - om pas zes jaar later terug te keren met opvolger Assimilation. Daarna blijft hij actief als muzikant en één van de projecten die hij aanpakt is het uitbrengen van dit Camelot-in-Smithereens in een versie zoals eigenlijk bedoeld.
Dat wordt Camelot in Smithereens Redux, ook wel Camelot MMXXI genoemd. Hierop is het album opnieuw ingespeeld met, op Brown na, andere musici. Tussen de nummers zijn audiodelen geplaatst, waarmee een conceptalbum/verhaal ontstaat in plaats van negen nummers die schijnbaar los van elkaar staan.
Camelot-in-Smithereens was bedoeld als een conceptalbum dat veel rijker had moeten zijn dan gewoonweg negen nummers op een rij; daarover meer in het slot. Deliverance bestaat hier verder uit bassist Manny Morales, drummer Jeff Mason en gitarist Marcus Colon, al speelt de laatste op dit album slechts op Anymore. De mix werd gedaan door de bekende Bill Metoyer.
Een uptempo start met Somber Theme (Where Are You) en ik hoop op meer daarvan. Het tempo gaat echter omlaag met de twee volgende nummers, waarmee het logge geluid van de twee voorgangers terugkeert. Dan volgt het schone, bijna huilende Anymore met slechts gitaar, zang en schaarse, ijle toetsen. Prachtig hoe het album wordt stilgezet, waarna het trage Book Ends een sterk vervolg is, al duurt het met z'n bijna zeven minuten te lang.
De tweede helft opent met Beauty & the Beast, oorspronkelijk te vinden op "Heroes" van David Bowie. Daarop niet mijn favoriet en ook hier niet, al weet ik dat menig Bowiefan er anders in zit. Originele bassist Brian Khairullah doet hier achtergrondzang. Make My Bed in Hell beukt midtempo met een nu metalachtige riff, afgewisseld met melodieuze delen.
Dan liever The Red Roof, waar uptempo metal wordt gecombineerd met een sterke zanglijn in Bowiestijl. Als het na 3'58" is geëindigd, volgt zo'n 1'20" van donkere synthesizergeluiden, als bij een thriller. Ernstig is het gitaargetokkel dat slotlied In-U vervolgens brengt, progressive metal in een afwisselend nummer dat groeit bij vaker afspelen.
Diverse beperkingen, onder andere door onenigheid met de platenmaatschappij, maakten dat Brown niet tevreden was met het resultaat. Sterker nog, hij verliet de muziekwereld voor een reguliere baan - alhoewel, is de casinowereld van Las Vegas dat? - om pas zes jaar later terug te keren met opvolger Assimilation. Daarna blijft hij actief als muzikant en één van de projecten die hij aanpakt is het uitbrengen van dit Camelot-in-Smithereens in een versie zoals eigenlijk bedoeld.
Dat wordt Camelot in Smithereens Redux, ook wel Camelot MMXXI genoemd. Hierop is het album opnieuw ingespeeld met, op Brown na, andere musici. Tussen de nummers zijn audiodelen geplaatst, waarmee een conceptalbum/verhaal ontstaat in plaats van negen nummers die schijnbaar los van elkaar staan.
* denotes required fields.
* denotes required fields.