Deliverance - River Disturbance (1994)

De zesde van Deliverance, de Californische groep die na drie albums met thrash-/speedmetal koos voor een progressievere benadering. Anders dan bij veel genregenoten valt op dat de metalstijl zich ontwikkelt.
Jimmy Browns zangstijl wijzigde daarbij van hoog naar lager (ietwat Geoff Tate-achtig) en hij bewees over een lenige set stembanden te beschikken. Op voorganger Learn waren de composities echter te eenvormig, zodat ik River Disturbance met enige reserve ging beluisteren.

Eerste indrukken. De hoes is met de afbeelding van een werkende vulkaan en prehistorische grottekeningen in ieder geval wél weer in orde. Het was 1994, metal was uit de mode, grunge was in. Dat laat zich zelfs aflezen aan de kapsels van groepsleden Brown en bassist Manny Morales, die voor kort gingen. Alleen drummer Jeff Mason hield zijn lange lokken, gedrieën hesen ze zich in pak-met-stropdas. De bezetting is dezelfde: Jonathan Maddux is opnieuw "slechts" gastgitarist, al schreef hij wel mee aan een tweetal nummers. Oude drummer John Knox speelde blijkens de credits het album in.

En de muziek? River Disturbance laat zich niet in één keer ontdekken, al valt meteen op dat de de badkamerdrums - gelukkig! - zijn verdwenen. Opnieuw klinkt progressieve metal.
Opener Belltown komt loom op gang maar wordt gaandeweg pakkend met een hakkende thrashriff, als een heavy variant van Queensrÿche, in After I Fell zit percussie die verrassend goed uitpakt, als compositie minder spannend. Vervolgens komt het titelnummer bovendrijven met ingetogen en stevige delen, langzaam en uptempo, geschikt om de ruim zes minuten boeiend te houden.

Helaas valt de aandacht weg met het langzame Now & Then en meer daarvan in Speed of Light, dat zijn naam bepaald géén eer aandoet. A Little Sleep is samen met de rappers van 12th Tribe, wat logischerwijs tot rapmetal / nu metal leidt. Een andere aanpak, zij het qua genre niet mijn glas bier.
Met Map is er weer zo’n eentonig, slepend nummer, waarna You Still Smile (in het tekstboekje gespeld als U Still Smile) toont hoe je dit kunt tegengaan: een piano brengt de noodzakelijke variatie, mede met de koortjes, eveneens nieuw in het universum van Deliverance. Gastpianist is Gene Eugene van indiegroep Adam Again. Het duurt een dikke zeven minuten en wordt gevolgd door Breathing Still, dat nog eens een minuut langer duurt en lijdt onder het inmiddels bekende euvel.

River Disturbance vernieuwt voorzichtig verder op het ingeslagen pad van progressieve metal. Een grotere inzet van tempowisselingen en variatie in instrumenten hadden het spannender gemaakt, zo bewijzen Belltown, River Disturbance en You Still Smile. Misschien dat de hoge productie van ieder jaar een album parten speelde?
Eens horen of dat ook geldt voor Camelot-in-Smithereens, logischerwijs het jaar erop verschenen.