Disturbed - Indestructible (2008)

Voor mij vallen Rammstein, Bullet for My Valentine, Metallica en System of a Down in dezelfde categorie qua 'hardheid'. Maar dat is een beetje een loze discussie, want hoe 'hard' muziek is maakt natuurlijk geen ene prut uit. Ik vind Disturbed, ook al valt het binnen het hardere rockgenre, erg pitloos, gemaakt en geperfectioneerd klinken en daarom vind ik het niet goed.

ja oke. maar toch vind ik wel dat het iets anders overzich heen heeft. maar disturbed vind ik meer bij het rijtje passen bij limb bizkit linkin park korn enz. en rammstein die hoort bij men top want daar door ben ik naar dat muziek gaan luisteren. maar k kan niet geloven dat mensen dit te hard kunnen vinden. maar ben zoiezo niet meer van de hardrock/nu-metal zoals vroeger. alleen slipknot en soad vind ik nog steeds goed.

Dit album is één van de Beste!

Deze Disturbed deed het toch niet echt voor mij. De riffs klinken vaak wat ongeïnspireerd en soms gaat het album zelfs richting 'slap'. iets wat natuurlijk niet hoort op een Disturbed plaat. De zang is verder wel weer in orde maar lijkt nauwelijks geëvolueerd. Gulle 3* dan maar.

Kijk, met jou kan ik praten.

Sterke comeback van Disturbed bij hun vierde album. Het heeft een hoger niveau dan het vorig album, dat dateert uit 2005. Het klinkt weer wat volwassener.
De teksten zijn wat donkerder dan het vorige, en er zitten meer gitaarsolo's in, die trouwens zeer goed klinken.
De zang van David Draiman is ook verbeterd, er zit meer variatie in de zang.
Ik heb ook de indruk dat de drum wat luider staat dan op de vorige albums.

Korte review per nummer:
01. Indestructible: De titeltrack, je hoort hier meteen dat er verbetering is ten opzichte van de vorige albums. Beukende drums en sterke gitaarsolo. De tekst valt wat in herhaling, maar echt storend is het niet.
02. Inside the Fire: Wat donkerder dan de vorige track, betere lyrics en betere opbouw. Ook hier een sterke gitaarsolo.
03. Deceiver: Niet zo speciaal, wel een leuk refrein.
04. The Night: De titel verraad het eigenlijk al: de donkerste track van het album. Goede tekst, en de gitaarsolo met de drum op achtergrond geeft de song meer sfeer.
05. Perfect Insanity: Het tempo gaat hier naar boven, goed nummer. Het heeft de typische Disturbed sound, door de typische stem van Draiman. Geniale gitaarsolo trouwens, en de drums beuken hier ook goed.
06. Haunted: Goede opbouw, vooral drums klinken goed. Luistert lekker weg, maar al bij al niet zo'n speciaal nummer.
07. Enough: Goed nummer, sterke zang hier.
08. The Curse: In het begin niet zo goed, maar instrumentaal word het beter naar het einde toe. De zang is wel goed, al word het een klein beetje repetief.
09. Torn: Sterk nummer, goede tekst. Toffe gitaarsolo.
10. Criminal: Tof nummer, toffe screams in het begin.
11. Divide 1 van de sterkere nummers van het album, veel variatie hier.
12. Façade: Niet zo speciaal, beetje repetief nummer. Hoogtepunt is de gitaarsolo, al is hij niet zo sterk als de andere solo's vind ik.

Top 3:
Perfect Insanity, Inside the Fire, Divide

3.75*, ik rond af naar boven:
4*

Mijn favoriete nummer blijft: "The Night"...
Uiteraard zijn Perfect Insanity, Inside the fire en Indestructible ook topnummers...

@ andnino:

Ik kan jouw mening goed begrijpen, ikzelf ben ook een SOAD fan en In Flames fan. Het grote verschil is dat deze bands als het ware meer "uitspattingen" hebben in hun songs, meer geluiden, stijlen, vormen die je niet verwacht. Bij Disturbed kan je perfect inschatten wanneer een solo gaat beginnen.

Echter deel ik niet de mening dat het daarom een mindere plaat is, ik hou wel van de beide stijlen... maar dat is uiteraard een persoonlijke mening.

Ik vind Disturbed gewoon altijd geweldig klinken, solo's en zang zijn echt kwasie perfect... de drums maken het nog lekker "bombastisch" klinken.

Run is gaaf, jammer dat het refrein van inside the fire zo zwak is, anders was dat ook ene goeie geweest.

informatie over het nieuwe album : http://en.wikipedia.org/wiki/Asylum_(Disturbed_album)

staat interessante informatie op, zo is het nummer Asylum 7 en een halve minuut en hoor je in sommige songs de drummer en de gitarist samen met David Draiman mee zingen, dit maakt me deste nieuwsgieriger naar deze nieuwe plaat.

terugnaar Indestructible: blijft gewoon goed!

Deze blijft toch mijn favoriet van de groep, hoor! Heerlijke riffs, solos en zang. Alles lijkt te kloppen. Mijn favoriet is Criminal.

De hoes van Indestructible is echt één van de mooiste die ik tot op heden heb gezien. Erg stoer. De plaat zelf haalt niet hetzelfde niveau. En dat is jammer, want Disturbed sloeg met dit album een andere weg in die je kunt respecteren. Meer solo's, gevarieerde vocalen, duistere teksten: dingetjes die geresulteerd hebben in toffe tracks als de openingstrack, The Night, Haunted en in het speciaal Criminal. Vooral in het begin is dit nummer een lust voor het oor.

Zelf snap ik de hype rond Inside The Fire niet helemaal. Ik vind het maar een irritant nummer, evenals de nummers die ik nog niet genoemd heb.

2,5 sterren.

Het probleem van de post-believe Disturbed cd's (Ten thousand fists en Indestructible) is dat ze het niet de volledige cd volhouden.
Deze begint heel erg goed met een paar instant klassieker erop gebrand, maar zinkt dan weg in ongeïnspireerd lawaai. Toch is deze al beter dan al de vorige.
Het gaat de goede kant uit

een goed album, een matig album, en weer een goed album, wat volgt nu?

Indestructible is het vierde album van Disturbed.
De Titeltrack is aardig, leuk nummer maar heeft niet de power die ik zou verwachten van een Disturbed album. het tweede nummer, en overigens de eerste single haalt het niveau wel, Inside the Fire is een erg goede track en maakt een hoop goed, ook nummers als Deciever, The Night, Perfect Insanity (een remix van hun in 1996 geschreven nummer), Enough, Criminal en Divide zijn goede nummers, niet allemaal even sterk, maar zijn goed. nummers als Haunted en The curse zijn aardig, maar halen niet het zelfde niveau als de andere nummers. En Facade, heeft bijna dezelfde intro (zo klinkt het?) als Divide, dit zou niet moeten en het is dan ook raar dat ze deze twee nummers achter elkaar hebben geplakt.

Toch doet het album niet onder aan voorganger Ten Thousand Fists, enkel het album klinkt iets wat kaler,dit mag de pret echter niet drukken, de cd heeft geen echte missers. en scoort daarom een ruim voldoende

3.5

Indestructible is voor mij het beste Disturbed album, de drie ervoor hadden hun sterke momenten, maar het gevoel van eentonigheid kreeg ik daar wel bij. Gek genoeg bij dit album niet, hoewel door andere gebruikers wordt aangegeven dat zij dit wel bij het album hebben - ik kan mij hier wel in vinden, want qua stijl neigt het daar ook naar, maar het voelt voor mij niet zo aan. Het is het eerste album dat door de band zelf is geproduceerd, daarmee valt wellicht de andere "feel" te verklaren, het is wat rauwer dan de plaat ervoor.
Ik weet nog mijn allereerste concert was van Disturbed toen ze aan het toeren waren voor dit album. Om die reden alleen heeft deze plaat een plaats in mijn favorieten. De opener Indestructible was live even energiek als op de plaat. Ditmaal ook geen kritiek op oorlogsvoering, maar bedoeld als bron van kracht voor militairen - er is immers een verschil tussen zij die oorlogen beginnen, en de ongelukkigen die ze voeren. Samen met Ten Thousand Fists kregen ze het vaak zo nuchtere Nederlandse publiek wel opgezweept.
De band geeft een proefje van hun "oude stijl" met de nummers Perfect Insanity, en Divide, die beiden stammen uit de tijd voordat ze hun debuut hadden uitgebracht, en nu in een nieuw jasje zijn gestoken. Met name Perfect Insanity vind ik een lekker nummer, het is ook een van de eerste nummers die ik zelf leerde spelen op de gitaar, nadat ik enig ervaring had opgedaan.
Een van mijn absolute favoriete nummers is Haunted - de drums, de staccatoriffs, de vocals, alles past. Met het nummer The Night proberen ze de nacht een eigen entiteit te geven, een soort organisme dat ademt, het is ontastbaar maar toch leeft het. Ik vind dit mooie concepten, mooi uitgewerkt in dit nummer.
Het album kenmerkt zich ook dat het duisterder is dan de albums ervoor. Draiman heeft de rest van de bandleden naar verluid gevraagd om hun meeste duistere en donkere instrumentale ideeën. Hij zou een aantal lyrics klaarhebben die daar om vragen. Dit blijkt wel uit het nummer Inside The Fire, gekscherend noem ik het de duistere versie van Romeo en Juliet. De een pleegt zelfmoord, waarna de andere het ook doet - alhoewel, in het nummer wordt deze "oplossing" geboden, maar niet aangenomen zo lijkt. De boodschap en de ernst van hetgeen is voorgevallen wil ik daarmee niet bagatelliseren. Draiman zou iets dergelijks zelf meegemaakt hebben, pijnlijk, gebruikt deze emotie dan wel om een kraker van een nummer te maken.
Lyrics:
Give your soul to me for eternity
Release your life to begin another time with her
End your grief with me, there's another way
Release your life, take your place inside the fire with her

Tussenstand:
1. Indestructible
2. Believe
3. Ten Thousand Fists
4. The Sickness