ZZ Top - Rio Grande Mud (1972)

Nog geen review bij deze ongelofelijk lekkere gitaarplaat?
En dan te bedenken dat deze plaat al in 1972 werd opgenomen. Dat is dan dus bijna 40 jaar geleden, maar van enige slijtage of gedateerdheid geen spoor. ZZ top is hier z'n tijd ver vooruit. Kings of Leon kunnen hier nog een puntje aan zuigen.

Sure got cold after the rain fell, wat een prachtnummer. Hier is de zang nog onbeschadigd en puur en de gitaren klinken warm en melodieus.

Wat een ontzettend lekker nummer; Just Got Paid ;p

van blues hou ik niet , maar zz top vind ik geweldig

3 nummers ken ik van dit album: Francene, Just Got The Paid en Bar-B-Q. Mooie vlotte nummers en ietjes steviger dan de nummers van hun debuut album lijkt het wel. Zit in de rest van de nummers van dit album net zo'n vlot tempo als de 3 door mij genoemden?

Ik moet zeggen dat ik in die 3 nummers zeker lekker vind beluisteren, maar hun debuutalbum vind ik beslist meer sfeer hebben, vooral Brown Sugar staat maat voor het debuut. Zulke nummers staan hier vast niet op.

Na meerdere malen de jaren 70 albums van ZZ Top te hebben beluisterd, moet ik zeggen dat ik deze in zijn geheel toch sterker vind dan het debuutalbum. Op dit album vind ik echt alle nummers erg goed, daar waar op het debuut nog een paar mindere nummers staan. Moet ik hier een slecht nummer van noemen, dan toch wel Mushmouth Shoutin, dat nummer ontbreekt het een beetje aan peper vind ik, maar de rest is echt supersterk. En dan vooral het mooi uitgesponnen nummer Sure Got Cold After The Rain Fell.

Al moet ik ook zeggen dat nummers als Brown Sugar en Just Got Back From Baby's hier weer niet opstaan.

Ik heb de jaren 70 ZZ Top albums van de week allemaal weer eens beluisterd, maar vind dit van de jaren 70 albums toch hun beste plaat. Alle nummers zijn raak, zonder minder nummer. Deze vind ik beter dan Tres Hombres nog wat gezien word als hun magnum opus.

Jaren 70 ZZ Top:

1. Rio Grande Mud.
2. Tejas.
3. Tres Hombres.
4. Fandango.
5. Debuut Album.
6. Deguello.

Al moet ik zeggen dat de eerste 5 albums elkaar maar nauwlijks ontlopen. Deguello vind ik op behoorlijke aftand een stuk minder dan de eerste 5.

Kan me redelijk vinden in jouw lijstje, ricardo.
Rio Grande Mud is zeker hun beste gevolgd door hun debuutalbum. En Deguëllo is zeker hun minste, die vond ik ook behoorlijk tegenvallen. Maar verder zeer konstante prima albums van onze rockers uit Tejas.

Er steken hier niet echt nummers positief of negatief uit. Misschien dat ik Mushmouth Shoutin' en Just Got Paid dan ietsje beter vind dan de rest.

Ik vind het ook lastig, want als ik het debuut maar 5de zie staan denk ik kan ook wel wat hoger. Maar die andere albums zijn ook zo verrekte goed.

Volgens mij word met name slide gitaar op dit album het best gespeeld.

Mushmouth Shoutin vind ik dan weer een minder nummer. Het klinkt mij wat te traag en te zeurderig en haalt het tempo voor mij een beetje uit de plaat weg.

Dat is nu juist waarom ik het dan weer zo lekker vind, een beetje afwisseling op een ZZ Top album is nooit weg en dat neemt dan hopelijk ook de vooroordelen weg die veel non-ZZ Top liefhebbers hebben op hun muziek, dat het nogal veel van hetzelfde is.
Maar blues ligt me sowieso wel goed, dat scheelt ook.

Dit album vind ik juist erg goed vanwege het rechtoe/rechtaan karakter. Voor de variatie beluister ik het liefst Tejas, dat is voor mij het ZZ Top album met de meeste variatie erin.

En in de onderlinge albums zit zoveel verschil, dat hoor je pas na meerdere luisterbeurten. Die vooroordelen komen vooral van de mensen die alleen maar het nummer Gimmi Al Your Loving kennen denk ik.

Motorhead, AC/DC en Status Quo zijn ook van die bands waar meer variatie inzit dan je denkt, maar waar ook gewoon te veel vooroordelen over zijn.

Hmm, ik vind Gimme Al Your Loving wel een verrekt lekker nummer, maar ik ken ondertussen ook al de meeste (lees: vrijwel alle) platen van ZZ Top en ze zijn toch aardig gevarieerd. Eliminator blijft toch wel mijn favoriet samen met Tres Hombres.

Ik vind het 1 ste album een stuk beter dan deze.
Ik vind op dit album Just got paid er bovenuit schieten.


Down Brownie en Chevrolet vin ik ook wel goed.
De rest is een stuk minder.

Heerlijke dampende blues/rock album van zz top.
Iets minder dan hun debuut(the first album).
Maar stukken beter dan hun latere albums(jaren '80,'90....)

Hoor dit liever dan wat ze de laaste jaren maken.
Met uitzondering van hun live album live in texas daar gingen ze terug naar hun roots.
Dit is hoe blues/rock gespeeld dient te worden!!!

The first album is mijn absolute favoriet maar deze is een goede 2e.
Hier kan je niet stil bij blijven zitten.

Dit is genieten,wil je heerlijk meer van deze heerlijk dampende blues/rock luister dan hun eerste albums dan weet je wat ik bedoel haen zeker deze play it loud.......just got paid.

Kijk, hier zijn de ballads nog blues ballads en daarom heel genietbaar i.t.t. de zoetige ballads op bv. El Loco. Minstens zo goed als het debuut en de opvolger.

Zo.... Sure Got Cold After the Rain Fell is me toch een stukje lekker zeg....

Zeer genietbaar album van de heren. 1 jaar voor mijn geboorte uitgekomen, en nu voor t eerst gehoord. Blind gekocht op vinyl NAV alle positieve verhalen hier, en daar heb ik geen spijt van. 4 volle sterren.

Prima plaat van de baarden. Wel eentje waar ook een aantal missers op staan. De opener en vooral Just Got Paid zijn klassiekers. Mushmouth Shoutin is zo'n misser. Hoewel er wel verdomd lekker mondharmonica op gespeeld wordt. Gelukkig is Ko Ko Blue alweer stukken beter. Chevrolet en Apologies to Pearly zijn behoorlijk zwak. Van Bar-B-Q kan ik alleen maar genieten. Met dat typische sterk gitaarwerk van Gibbons. Wel jammer van die lelijke fade out. Sure Got Cold After the Rain Fell is het beste wat ZZ Top te bieden heeft. Daar zit alles in. De band heeft za blues zoals er dat maar weinig hebben. Prachtig nummer waarbij Gibbons zijn instrument heerlijk laat huilen. Alles klopt hier. Whiskey'n Mama ook al nix mis mee. De afsluiter is aardig. Waardoor de teller op drieëneenhalve modderklont blijft steken.

Alleen al voor Just Got Paid en Sure Got Cold After the Rain Fell meer dan de moeite waard ook al staan er inderdaad ook een paar flauwe nummers op. Met opvolger Tres Hombres zetten ze de vinkjes allemaal op okay maar ook dit album is nog steeds top. Ik ben een enorm liefhebber van het oude ZZ Top werk en kan de humor in de nummers ook erg waarderen ook al wordt het soms wat te melig. Het latere werk vind ik ook prima te pruimen ook al werd het toen wel meer een act, de mannen staan hier gewoon lekker en goed te spelen. Een geoliede blues machine. Ons eigen Jan Akkerman is bewonderaar van de gitaarstijl van Blily Gibbons en ik zag laatst dat Gibbons het nog steeds leuk vind om nog ergens alleen op straat te staan spelen (busker). Billy Gibbons of ZZ Top busking on the streets of Helsinki

De nummers die Rainmachine noemt zijn ook mijn favorieten op dit album. Maar als geheel werkt dit album ook prima voor mij. Er staan inderdaad wel wat zwakkere broeders op , maar niet zo barslecht dat het stoort. Gewoon een lekkere blues rock plaat zonder pretenties. Lekker knallen en een gortdroge productie met alle instrumenten de ruimte. Lekkere plaat, wederom.

Hoe kan het dat de plaat al 20 jaar een typefout heeft in de leadsingle en albumopener 'Francene' (hier op de site als 'Francine' geschreven)? Ik zal daar zo snel mogelijk eens een correctie voor insturen.

'Francene' is één van de vele, vele controversiële liedjes van weleer, waarin de liefde wordt bezongen voor een minderjarige. Nu is het bij dit soort songs nooit duidelijk hoe oud de 'verteller' is (wie weet beeldt Gibbons in dat hij zelf 13 jaar oud is). Alles is mogelijk in songteksten. Het nummer lijkt op 'Brown Sugar' die al net zo'n controversiële tekst heeft, maar ook nog eens een racistisch elementje heeft. Nou ja, andere tijden, andere normen/waarden, denken we dan maar.

'Francene' is wel bekend geworden als 'Francine' maar op de hoes staat toch echt 'Francene': LP hoes (achterkant) en Single hoes (voorkant)

Nooit geweten. Ik heb zelf een LP die een West-Duitse heruitgave is uit 1980, alsmede een latere CD (gelukkig niet de CD-versie met die getriggerde drums, die is echt verschrikkelijk) en op beide versies wordt Francine met een i geschreven. Maar ik zie dat je gelijk hebt; originele US-pressings uit de jaren zeventig vermelden Francene. Zou dat zijn omdat het beter rijmt met obscene? Al maakt het klanktechnisch allemaal geen verschil natuurlijk.

En de single-issue hanteert ook 'Francene', niet te vergeten. Opmerkelijk is wel dat coverbands het woordje 'thirteen' toch maar vervingen door 'eighteen'. Overigens weet ik sinds vandaag pas de volledige tekst van 'Brown Sugar', en die is niet mals. De zanger van de band waarin ik speelde, waarbij we dat nummer ook deden, hoorde ik er niet over. Ik zou als zanger toch wel moeite hebben met die tekst.

Maar ja, misschien ben ik wat té keurig daarin? Want 'Little Schoolgirl' is ook een bluesstandard die door iedereen wordt gespeeld (zonder tekstaanpassingen).

Ik heb de tekst van Francene nog even teruggeluisterd en verkeerde nog heel even in de illusie dat de zanger de vaderfiguur was, die in platonische zin van zijn dochter houdt. En dat hij andere mannen die het zouden wagen om haar aan te raken, wel even mores zou leren. Maar nee, als je de tekst erbij pakt, is deze toch echt maar voor één uitleg vatbaar. Ik ken liedjes over meisjes van 'seventeen', en ook 'sweet little sixteen' gaat al tamelijk ver. Maar een kind dat net dertien is geworden? Tja, het was een andere tijd, ik weet het, maar nu ik erbij stilsta (dat deed ik geloof ik nooit eerder bij ZZ Top), is het toch wel een zeer dubieuze tekst.

Van Brown Sugar realiseerde ik me dat vroeger ook al een beetje (ik ken het nummer ook al veel langer), maar pas de laatste jaren ben ik me ervan bewust geworden dat die, zeker in het licht van de hedendaagse tijd, echt niet door de beugel kan. Gek dat zoveel mensen daar al die jaren aan voorbij zijn gegaan. En dat je daar als tiener geen last van hebt. Die leeftijd geeft natuurlijk een ander perspectief, maar toch...
Ik snap ook waarom de Stones het zelf niet meer spelen. En toch betrap ik me erop dat ik keihard meezing als het nummer weer eens voorbij komt. Het is dan ook wel een heerlijke riff en dito melodie. Tja...

Frank Beard is niet meer en daarom plukte ik vanochtend Rio Grande Mud uit de kast. De tweede van de groep, met opvolger Tres Hombres brak ZZ Top door in de VS.

Ik kreeg de cd van een vriend die er niet veel mee kon: dit is anders dan toen Europa hen leerde kennen. Misschien met Tush, eind jaren '70 regelmatig op Hilversum 3 door Alfred Lagarde in diens Betonuur gedraaid. En waarschijnlijker met de hitsingles plus videoclips van Eliminator, succesvol vanaf eind 1984.
Op Rio Grande Mud is ZZ Top nog aan het begin van hun muzikale ontwikkeling. De blues staat soms dicht bij de grote meesters van weleer, met als duidelijkste voorbeeld Mushmouth Shoutin'. Instant favoriet werd Bar-B-Q, dat al iets van de latere intensiteit laat horen.
Vaker draaien leert dat de lossere benadering van de heren wel degelijk mooie liedjes oplevert, wel valt inderdaad de tekst van opener Francene (op mijn cd als Francine gespeld) op. Vergeleken met het latere ZZ Top een tamme binnenkomer en de opmerkingen hierboven over de tekst zijn terecht.

Van Roxy6 kreeg ik eerder een lading knipsels, verzameld uit diverse muziekbladen. Frank Beard in Oor in 1996, als Rythmeen wordt gepromoot: "Wat is er nou verkeerd aan zingen over mooie vrouwen? Toen die bluesjongens in de jaren veertig vanuit het zuiden met de trein naar Chicago togen en iets als 'I feel good tonight, got two trains running...' zongen waar dacht je dan dat die andere trein voor stond?"

Billy Gibbons twee jaar eerder in hetzelfde tijdschrift: "We speelden in Engeland met Eric Clapton en Joe Cocker. Een speciale gelegenheid, drie avonden. Goed doel. Omdat we helemaal met onze hoofden bij [de opnamen van] Antenna zaten, misten we de repetities. Dus Clapton zegt: Wat nu? En ik zeg: Wel Eric, jij bent in een kleine club begonnen en ZZ Top is in een kleine club begonnen. Laten we wat kleine clubmuziek spelen."

Dat clubgevoel hoor je op Rio Grande Mud. Veel mondharmonica, slidegitaar en shuffles. Het trio slijpt zijn patronen erin, om die later in hun carrière te verbreden met nieuwe technologie. Met ballade (!) Sure Got Cold After the Rain Fell is er trouwens al zo'n probeersel.

In 2003 vertelt Billy Gibbons over Beard: "Hij was in de studio in de weer met een zakcalculator. Hij zat maar te grinniken en Dusty en ik werden daar op een gegeven moment helemaal gestoord van (...). 'Ik heb net uitgerekend dat wij langer ZZ Top zijn dan alles wat we in ons leven gedaan hebben. Langer dan we op school hebben gezeten, langer dan elk van ons ooit getrouwd is geweest, langer dan we in hetzelfde huis hebben gewoond en ga zo maar door.' Ja, daar hadden Dusty en ik nog nooit bij stilgestaan."

Nog eens 23 jaar verder hield het voor de baardloze drummer Beard op. Rio Grande Mud is zojuist gegroeid, met Just Got Paid en Ko Ko Blue als beste voorbeelden.

Mooi stukje Ronald over dit album en Frank Beard. Ben ook al 46 jaar fan en die oude jaren 70 platen van ZZ Top blijven nog steeds het aller leukst. Tres Hombres hierna was hun meesterwerk. Daarvan heb ik 3 LP en 4 cd versies in de kast staan. Het drumwerk van Frank Beard valt me steeds meer op als bijzonder strak en technisch verfijnd. Heerlijk geluid ook. Zelf vind ik dat ZZ Top moet stoppen en Billy Gibbons verder moet gaan onder eigen naam. Vrees dat hij dat helaas niet gaat doen.