The Arid Sea - New Roman Twilight (2005)

Ik blijf het een redelijk fijn cd'tje vinden. Ik moest vooral even wennen aan de drums in het begin. De drummer roffelt er spontaan op los. Nu ik er aan gewend ben, vind ik het wel lekker.
Het geroffel in Life Is Brief... Life Is Long werkt een soort van opzwepend, ik laat me gewoon meevoeren door een drummer die lekker los gaat.
Weighed Against a Feather blijft vrij ingetogen. Ik vind het gitaarloopje op zich wel pakkend.
Mercy Killing wordt pas goed als ze op de 3 minuten even lekker los gaan.
Ringing vind ik werkelijk prachtig gitaarspel hebben. Luister maar eens op 2 minuten (en op 3:27 weer): het doet me qua gitaarspel wat denken aan A Letter to Elise van The Cure. Ik vind het een mooi nummer.
Passage vind ik een stuk minder, wat saaier dan gemiddeld.
The Moon Follows Mercury bouwt mooi op. Opnieuw vind ik het gitaarspel lekker. Op 3:24 moet je zorgen dat het volume al hoog staat want dan hakt de climax erin.
Hanging is mijn favoriete nummer van dit album. Niet vreemd gezien het qua sound het dichtst in de buurt komt van de sound van Pornography van The Cure. Hoe dan ook, ik vind het een erg aanstekelijk gitaarloopje.
An Image in the Flames vind ik weer een stuk minder, of eigenlijk juist teveel: het mag allemaal wel wat gedoseerder.
Dat geldt eigenlijk ook voor Closing In, het is niet slecht, maar pakt me te weinig.

Al met al vind ik het dus een cd die wel wat is gegroeid naarmate ik hem vaker hoorde. Een aantal nummers moet ik echt voor in de stemming zijn, met name omdat het niet voldoende gedoseerd is maar teveel gitaar en drums tegelijk. Als we dan toch vergelijken met Feeding Fingers: zij weten (eigenlijk 'hij weet', want het album is Justin Curfman in zijn uppie) hoe ze moeten doseren waardoor wordt voorkomen dat er af en toe een brij van muziek ontstaat.

Het grappige is dat ik met beide gasten (Isaac, de zanger/gitarist/componist van The Arid Sea en Justin) contact heb. Ik heb Isaac laten weten dat ik zijn drummer hier en daar wat teveel vond doen en hij zei dat ze daar ook wat problemen mee hadden gehad met de opnames. Ik had vandaag de eer om 2 nummers van het nieuwe album van Feeding Fingers op mp3 te mogen ontvangen, waarvan 1 zelfs nog zonder de zang track. Justin wilde weten wat ik ervan vind, wat ik sowieso al een hele eer vind. Ik moet zeggen, het klonk allemaal heel erg goed, mijn enige opmerking was dat ik bij die instrumentaal de drums wat te zacht in de mix vond zitten. Wat hij met die feedback doet maakt me niet uit natuurlijk, maar waar ik hiermee naartoe wilde: ook hier blijkt weer dat Feeding Fingers gedoseerder te werk gaat.

Nadeel (of misschien ook wel een voordeel) overigens van mijn contact met die gasten is dat ik merk dat hun sympathiek zijn ook meer sympathie opwekt voor hun muziek.
The Arid Sea zie ik als een band met potentie en tegelijkertijd vind ik de voorman een sympathieke kerel die ik graag steun. Vandaar ook dat ik dit album 'album van de maand' heb gemaakt in mijn webshop, waar hij tijdelijk nog heel laag geprijsd is.