Marilyn Crispell - Vignettes (2008)

Verrassend goed..

Solo-piano-album met eigenlijk qua tempo en structuur een heleboel afwisseling. Het signaal van 2008 aan planeet Scientist om meer (normale) jazz uit 2008 te gaan luisteren?

Heb bij dit album wel echt het idee dat het allemaal losse liedjes zijn.. het is voor mijn gevoel niet een groot optreden dat gegeven wordt.. Maar allemaal kleinere stukjes, het wordt ook niet groots aangepakt..

Vind vooral de stukjes die wat sneller zijn erg fijn.. komt misschien omdat ik vaak niet zo heel veel (meer) heb met dat hele rustige, lyrische..

Heb dit beluisterd zonder te weten wie/wat dit is (zag het in een of ander lijstje staan). Blijkt het om jazz te gaan (cool) maar ook om solo-piano jazz, wat ik weer wat minder vind. Zelfs een piano meester als Bill Evans weet ik maar matig te apprecieren, om even een illustratie te geven. Nu, gelukkig is dit een andere stijl van spelen maar toch weeral een bevestiging dat piano niet mijn instrument is.

Erg mooi en bijzonder sfeervol pianospel. Dit spreekt me echt aan. Ik zie af en toe paralellen met Keith Jarrett, maar Marilyn heeft toch een heel eigen stijl die niet uitmondt in "krachtpatserij" zoals vaak bij Keith het geval is. Subtiel, zweverig...mooi.