Mahavishnu Orchestra - Birds of Fire (1973)

Heb dit jaren niet kunnen aanhoren, vanavond weer eens geprobeerd ( de helft). Ben er nog niet uit; retegoed gespeeld natuurlijk, maar kan me niet meer zo overgeven aan al dat gesoleer als vroeger.

Geweldig album. Passie. Kracht. Rauwheid. Schoonheid.

Meer power dan de gemiddelde rock/metal band als je 't mij vraagt.

Let vooral op het soleerwerk van Jan Hammer, de toetsenist. Die weet echt catchy én onthoudbare solo's te maken!

Haha, hier hetzelfde; deze is voor mij altijd ondergesneeuwd door Visions of The Emerald Beyond.

Terwijl jazzrock toch een van de eerste stromingen in de muziek was, waar ik me (slik) zo'n 30 jaar geleden in verdiepte.

Maar sinds een aantal dagen in de herkansing, en dat valt niet tegen. Er staan toch wel een aantal zeer goede nummers op.
En je moet er echt voor in de "mood" zijn, heb ik ontdekt.

Waardering nog niet verhoogd, nadeel van de twijfel.

Mahavishnu Orchestra, een naam die me al erg bekend voorkomt, ik heb paar dagen geleden namelijk de live-CD Between Nothingness en Eternity aangeschaft en die vond ik erg goed. Toevallig gaf Justus18 mij dit album om te reviewen in het Review-topic, mijn verwachtingen zijn dus erg hoog.

Gong! Ik dacht dat King Crimson als enige Rock-band een viool gebruikte, dat heb ik dus mis. Grappig genoeg komen Larks Tongue In Aspic en deze uit hetzelfde jaar. Maar de combinatie gitaar en viool werkt erg goed. Het gitaarspel van McLaughlin is echt met geen andere gitarist te vergelijken, hij speelt erg druk, maar het wordt nooit overdreven, maar ik had dat al gehoord bij de albums Bitches Brew en Live Evil van Miles Davis. Hij was ook erg zijn tijd vooruit door gitaarsynths te gebruiken. Sommige stukken grooven echt enorm en dat komt door het spel van drummer Billy Cobham, die stuwt echt de nummers voort, echt geweldig! En sommige stukken zijn heel rustig en dan krijgt de toetsenist veel ruimte en speelt McLaughlin akoestisch gitaar. Het nummer Hope zou een perfecte soundtrack zijn voor de climax van een film, het wordt steeds harder en dreigender en Cobham speelt hier echt geweldig op. En op het begin van One Word gaat hij al helemaal los, veel ghostnotes in dit nummer. En dan aan het eind een heerlijke drumsolo! Aan het eind zijn de nummers iets rustiger.

Ja, heel erg goed album. Mooie balans tussen de harde en zachte nummers, geen een instrument overheerst erg: Het wordt geen one man show in ieder geval, iedereen krijgt de ruimte om even zijn ding te doen. 4 sterren.

Ken niet zo heel veel albums die zo al van leer trekken tijdens het openingsnummer.
Eigenlijk wel heavy shit this

De combinatie van de warm klinkende viool van Jerry Goodman en de rockende double neck ( toen nog Gibson) van McLaughlin klinkt op Birds of Fire erg fraai. En dat weer voorzien van dat bijna woeste drumwerk van Cobham: smullen.
Om dan wanneer het eerste nummer wegebt over te gaan in het mooie melodische Miles Beyond waar McLaughlin in het begin van het nummer wat gas terug neemt en daardoor ruimte creëert voor Jan Hammer en Rick Laird. Prachtig.
En zo gaat dit album op en neer; heftig afgewisseld met pastoraal, zoals het op akoestische instrumenten gespeelde Sapphire Bullets of Pure Love.

Musik pur nennt man so was.

Zo'n album zou toch eigenlijk in de top 250 moeten staan.


Maar ja; 42 stemmetjes

....dan help ik wel even mee , want inderdaad is dit album een mijlpaal natuurlijk.

Er is wel een klein beetje sprake van 'het tweede album syndroom'. Hoe overtref je een plaat die dermate geslaagd is, en op gitaargebied zelfs vernieuwend was? Los van die vergelijking is het gewoon weer een uitstekende plaat. Ongelofelijk hoe sterk en inventief deze muzikanten waren, en dat in die tijd. Er is inderdaad ook wat meer ruimte voor rust(ige) stukken. Hoog jamgehalte, maar wél met achterliggende gedachte.

Ik vind toch de nummers op zich niet zo sterk, maar...wel pure, eerlijke en rauwe muziek. En het zijn stuk voor stuk topmuzikanten, dat kun je er aan af horen.

Ik ben een fan van Jan Hammer, Mc Laughin en beest van een drummer Cobham en deze drie komen heer perfect tesamen

Birds Of Fire is het bewijs dat grenzeloze virtuositeit niet hoeft te verzanden in eindeloos gepiel en strontvervelende nummers zoals ik helaas wel vaker in de jazzrock/fusion heb gehoord. Nee, prima album. Birds Of Fire opent met het zeer krachtige titelnummer. One Word met drumsolo is ook zeer genietbaar. Niet echt een album als muzikale behang, wel eentje waarbij ik bij vlagen helemaal wordt weggeblazen. Gelukkig ook wat rustiger nummers om even tot rust te komen zoals Sanctuary en Open Country Joy waarbij de laatste eindigt in een enorme eruptie.