Mahavishnu Orchestra - Birds of Fire (1973)

Mahavishnu Orchestra, een naam die me al erg bekend voorkomt, ik heb paar dagen geleden namelijk de live-CD Between Nothingness en Eternity aangeschaft en die vond ik erg goed. Toevallig gaf Justus18 mij dit album om te reviewen in het Review-topic, mijn verwachtingen zijn dus erg hoog.

Gong! Ik dacht dat King Crimson als enige Rock-band een viool gebruikte, dat heb ik dus mis. Grappig genoeg komen Larks Tongue In Aspic en deze uit hetzelfde jaar. Maar de combinatie gitaar en viool werkt erg goed. Het gitaarspel van McLaughlin is echt met geen andere gitarist te vergelijken, hij speelt erg druk, maar het wordt nooit overdreven, maar ik had dat al gehoord bij de albums Bitches Brew en Live Evil van Miles Davis. Hij was ook erg zijn tijd vooruit door gitaarsynths te gebruiken. Sommige stukken grooven echt enorm en dat komt door het spel van drummer Billy Cobham, die stuwt echt de nummers voort, echt geweldig! En sommige stukken zijn heel rustig en dan krijgt de toetsenist veel ruimte en speelt McLaughlin akoestisch gitaar. Het nummer Hope zou een perfecte soundtrack zijn voor de climax van een film, het wordt steeds harder en dreigender en Cobham speelt hier echt geweldig op. En op het begin van One Word gaat hij al helemaal los, veel ghostnotes in dit nummer. En dan aan het eind een heerlijke drumsolo! Aan het eind zijn de nummers iets rustiger.

Ja, heel erg goed album. Mooie balans tussen de harde en zachte nummers, geen een instrument overheerst erg: Het wordt geen one man show in ieder geval, iedereen krijgt de ruimte om even zijn ding te doen. 4 sterren.