Top 40 Hitdossier: 1987-1988 (2001)

Beste nummers vind ik tracks 1, 4, 6, 20, 23, 32 ,36 en vooral het a capella nummer van Housemartins (7).
Niet alle nummers hierop kan ik pruimen : tracks 3, 11, 15, 18 (de latere nummers van Céline Dion zijn veel beter), 26, 31 en in mindere mate track 2 (You want love) en de Prince-cover van Tom Jones (28) zijn niet aan mij besteed.

Wat grappig, track 28 is de laatste tijd juist heel erg opgeklommen in m'n persoonlijke all time favorites lijst. Er zit iets in wat m'n juiste muzikale snaar raakt. Die koortjes, die trompetjes, de productie (die extra opvalt als je tussen twee speakers in staat).

Ziet er over de gehele linie trouwens niet beroerd uit wat hierboven zoal staat. En voor dingen als Debbie Gibson en Bros is de skip-knop uitgevonden. Die verder niet al te vaak hoeft te worden aangeraakt.

Toevallig deze morgen nog gehoord op de radio deze "Kiss" in de versie van Tom Jones. Het klinkt op zichzelf niet beroerd - op de zang is niets aan te merken en de blazers en koortjes staan op hun plaats - maar ik heb altijd de neiging om een cover met het origineel te vergelijken en dan vind de originele Prince-versie een stuk beter, flitsender, meer funky, meer dansbaar.
Ik heb niets tegen covers op zichzelf, maar dan moeten ze het origineel overtreffen.
Het eerder genoemde "Caravan of Love" van the Housemartins is ook een cover (oorspronkelijk een nummer van the Isley Brothers), maar the Housemartins hebben daar een heel eigen versie van gemaakt: a capella en zeer emotioneel gezongen en intens weemoedig. Ik stond perplex toen ik het nummer voor de eerste keer hoorde, het was zó pakkend, dit was echt kippenvel.

Niet veel memorabele nummers, die de tands des tijds overleeft hebben. Terence Trent D'arby had met zijn sterke debuut een handvol hits, maar daarna ging het kaarsje uit.
Housemartins heb ik op singel gehad en veel a-capella meegekapeld.
Climie Fisher was een grote hit en een voorbeeld van de liedjesmaker die zelf in de spotlight kwam te staan, evenals Narada Michael Walden. Tears run Rings is er een die nu nog prima genietbaar is, alsook Twist in my Sobriety. Rick 'de man die thee rondbracht'' Astley werd succesvol naar voren geschoten door Stock, Aitken en Waterman, maar kon dit niet zelf continueren. Tandarts Gregory Abott, maakte een eendagsvlieg.
Bros is het wanstaltigste wat ik toen voor mijn oren geschoteld kreeg.
Black daarentegen een van de meest oorstrelendste.
Club Nouveau, vond ik destijds een mooi liedje, maar wist toen ook niet dat Bill Withers heer en meester was.
Johnny Hates Jazz is typisch een geval van even populair, maar daarna de vergetelheid in, evenals Simone Walraven, die een relatie met hem kreeg.
Wax een aardig projectje, uit de nadagen van 10CC.
Brother Beyond is zo'n naam die geen zoden aan de dijk heeft gezet.
Starship liet horen hoe je je eigen geschiedenis kunt verkwanselen.
Fleetwood Mac kwam m.i sterk terug met Tango in the Night.
Boy George gooide hogen ogen met dit nummer van David Gates.
Tiffany en Debbie Gibson en er zouden nog vele van dat soort meisjes volgen, alleen heten ze nu April Lavigne enzo.

Vooral een hoog Count...CountDown gevoel.

Mixed Emotions, Rick Astley, Club Nouveau, Tiffany, Debbie Gibson en vooral Red Box en Bros vind ik hier de minpunten maar daarvoor bestaat er de skiptoets en het aantal aanvaardbare tot uitstekende songs is hier gelukkig nog in de meerderheid.

Waar is Pump Up The Volume van M/A/R/R/S?

1 punt voor de moeite en omdat Black wel een goed nummer heeft. Die andere die goed is komt in feite uit 1984 en heeft dus niets te zoeken op deze verzamelaar.

Bijzonder magere popjaren. Ik heb er weinig mee.
Gladgestreken niemendalletjes veelal. De spanning in veel liedjes is ver te zoeken.

Minimale uitschietertjes: Womack & Womack , Level 42, Terence Trend Darby ,Joe Jackson, Red Box,Wax en Tanita Tikaram.

Inderdaad toch iets minder dan het vorige en de daaropvolgende deel, 1987 en 1988 waren de zwakste hitjaren van de 80's.

Dit typeerde nou de tweede helft van de tachtiger jaren, 40% dijken van hits en 60% die me totaal niet raakte en nog steeds niet, maar ik herinner me ze nog perfect. Daarom vind ik ook dat 1990-1991 de beste tijd was, daarin was er weinig te horen wat me echt tegen viel.

Over de volgende artiesten heb ik nog wat te zeggen:

Van Level 42 snap ik totaal niet waarom ze zomaar van super funk en onnavolgare pop 'n slap basslines naar die billboard popliedjes gingen. Dit vooral in de late jaren tachtig, maar ook nog met hits zoals guaranteed.

Johnny Hates Jazz blijf ik van houden vooral om shattered dreams en I don't wanna be a hero.

Door Jan Hammer werd ik als kind gek op synthesizermuziek en meer werk van Hammer, zoals die andere Miami Vice hit. Ik heb het destijds ont-zet-tend vaak gehoord, met veel plezier.

We waren thuis gek op Boy George, die kon in die tijd weinig fout doen. Het is een cover van Bread, maar hij flikt 't 'm gewoon. Met die prachtige stem van hem kan hij alles en het is een van de weinige covers die beter zijn dan het origineel, naar mijn mening he.

Black heeft een waan-zin-nig mooi nummer. Ik ben gelijk op zoek gegaan naar zijn plaat, maar dat viel me toen en momenteel nog steeds hard tegen. Alhoewel, the sweetest smile is ook nog een juweeltje.

Idem dito voor Wax, dat liedje blies me helemaal weg. Dat moesten gewoon stoere cowboys zijn, ik kon die zanger er totaal niet bij denken toen ik hem eenmaal had gezien. Maar geen respectloos woord natuurlijk en ik wist ook niet dat hij al tien jaar dood was. Hun bijbehorende plaat vond ik tegenvallen.

en tot slot Red Box, daar was het voor de verandering hun plaat Motive die ik een echte vijfpunter vond. Ik ben nog altijd blij dat ik toen de kans gegrepen heb om daar achteraan gegaan, al vind ik For America best een mooi nummer. Belangrijk om te weten is dat zijn plaat Motive geen nummers bevat als For America.