Peter Broderick - Float (2008)

Wederom een mooi plaatje op Type Records.

Deze plaat van Broderick bevalt me stukken beter dan zijn vorige genaamd Docile.
Het zit ergens tussen de ondertussen wel bekende modern klassiek van artiesten zoals Sylvain Chauveau, Ryan Teague enz. en de slowcore van artiesten zoals L'Altra, Rachel's en Low.

Zeer aangename plaat om zo af en toe eens op te zetten.

Heb deze een tijdje geleden van een blog afgeplukt, moet hem nog luisteren maar het eerste nummer klinkt in ieder geval al goed.
En als ik zo hoor wat Sietse erover zegt ben ik wel benieuwd, vind Broderick een artiest met veel potentie, die hij jammer genoeg niet echt volledig benutte op zijn vorige release.

Dit is muziek die bekend voor moet komen voor diegene die hem live aan het werk hebben gezien als voorprogramma bij het Deense Efterklang (bij wie hij ook in de live-bezetting zit)...

Een aantal van deze stukken doet hij dus ook live en worden d.m.v. diverse loop-apparaten tot stand gebracht. Schitterend hoe hij meerdere piano- en vioolpartijen over elkaar weet te leggen en uiteindelijk zelfs nog eeh publiek 'sampelt' voor een stuk .

Zie 'm nu in de Boomkat nieuwsbrief staan. Omschrijving klinkt alvast veelbelovend, evenals de samples aldaar. Zoekt dit album (wellicht op subtiele wijze) nog bepaalde grenzen op of doet het iets spannends, of blijft het voornamelijk bij mooie, elegante piano- en vioolpartijen? Voor dat laatste vrees ik namelijk altijd een beetje met dit soort artiesten, wel mooi enzo, maar grijpt je niet echt. Heeft Broderick wel dat beetje extra om te beklijven?

Het is toch wel vrij anders dan de meeste anderen in dit genre.
Hij zit eigenlijk veel meer in de hoek van modern klassiek meets low (en l'altra)
Er staan ook echt liedjes met zang op de plaat enzo.

Oh ok, met zang dus, dat hadden ze er bij Boomkat dan weer niet bij gezegd.

In de boomkat mail is nu trouwens wel de cd versie, de vinyl versie stond er eerder al een keer in.
Die heb ik.

En geluisterd, erg lekker plaatje. Gaat in alle opzichten zijn voorganger voorbij. Het enige wat ik er echt op aan te merken heb is dat ik soms graag had gezien dat een idee wat verder uit was gediept, soms heb ik het idee dat ik naar een fragment van iets aan het luisteren ben i.p.v. een geheel nummer.
Een 4*

Wat mij wel aanspreekt aan de plaat, i.t.t. artiesten zoals bijv. Olafur Arnalds, is dat Broderick je niet allerlei kanten op probeert te duwen, de interpretatie is vaak geheel aan de luisteraar. Inderdaad, op sommige tracks wat fragmentarisch, maar op momenten vind ik de nummers weer erg goed uitgewerkt.

Dit is echt een pracht plaat van Dhr. Broderick (en dan na te gaan dat die gast nog zo jong is) maar heeft er dus kennelijk niets mee te maken. Wat een rust straalt deze plaat uit.

Het leuke is, dat er in het boekje het volgende staat:
'These 10 songs all started as short piano compositions.'

Dat Peter Broderick een veelzijdig muzikant is leidt geen twijfel. In zowel instrumentaal als muzikaal opzicht lijkt zijn toekomst onbegrensd. De prachtige solo piano werkjes op zijn eerste album docile, tot de folksongs op home, en samenwerking met het rariteitenkabinet efterklang maken van Broderick in ieder geval een boeiend artiest.

Zijn veelzijdigheid komt op float het beste naar voren. Het 2e album van Broderick is een muzikale verbreding en voortzetting van docile, een album dat vol staat met mooie breekbare pianostukken.
Ook dit album is geschreven met de piano als hoofdinstrument , maar wordt daarnaast aangevuld met een breed scala aan instrumenten, die Broderick allen zelf meester is. Hij is daarbij niet zozeer meester in de virtuositeit met zijn instrument, maar meer in het scheppen van prachtige geluidscollages.
Broderick weet zijn instrumenten zo te hanteren dat ze elkaar versterken in plaats van aanvullen. Dit doet hij door melodielijnen met elkaar te verweven en het geluid van de instrumenten zijn werk te laten doen. De albumtitel float slaat dan ook eigenlijk vooral op Broderick's kunde om het geluid zijn werk te laten doen. Hij verstaat de kunst van het weglaten, zodat de klanken alle vrijheid krijgen om zichzelf te laten gaan.

Naast deze klassieke invloeden bevat float nog een randje van experimenten die dit album doen verantwoorden op een label als type. Zo zijn er onder andere lichte vocalen, fieldrecordings en ,oneerbiedig, gameboy achtige geluiden toegevoegd op sommige tracks. Deze toevoegingen zijn niet storend, maar voegen ook vrij weinig toe. Ik vind ze zelfs afbreuk doen op het authentieke geluid waar Broderick juist zo goed in is.
In die zin vind ik het solo piano debuut prettiger. Had Broderick die eenvoud doorgetrokken met een toevoeging van puur en alleen klassieke instrumenten, dan was dit een meesterwerkje geweest, waar het nu blijft steken op een prachtig album.

Op het net uitgebrachte ten duets laat Broderick nog eens horen dat hij het experiment en veelzijdigheid niet schuwt, maar soms is het goed om in plaats van verbreding te kiezen voor verdieping. Ik twijfel er eigenlijk niet over dat dit in de toekomst zal gebeuren en dat het experiment een voorbode en een oefening is op wat komen zal. Want dat Broderick het talent bezit om eigenhandig een meesterwerk voort te brengen, dat lijkt een gegeven.

Als je dit als jonge twintiger in elkaar spijkert, ben je zonder meer een wonderkind. Grof, heel grof. Ik sluit me dan ook meteen aan bij mijn voorganger:

Begint vrij matig en er lijkt geen gedachte achter te zitten en de emotie ontbreekt. Toch groei ik in dit album en wordt het steeds mooier. Met name de laatste nummers zijn zeer mooi. Misschien toch iets te snel geoordeeld na de eerste paar nummers.

Deze laatst voor €1,- gekocht!
waar zo'n verkoop bak v.d. bibliotheek al niet goed voor is
Heerlijk half uurtje muziek, zeker voor de tijd van t jaar!

Peter Broderick - Float

Ik was erg benieuwd naar dit werkje, want al fan van Ólafur Arnalds en Nils Frahm was ik toch wel benieuwd hoe Float was. En al zeker na de opener gehoord te hebben.
Buiten dat het alle drie voornamelijk pianomuziek is kun je het er niet echt mee vergelijken.
Alle drie zijn ze origineel op hun eigen manier.

En zoals de meeste pianomuziek is dit een plaat om te draaien wanneer het sneeuwt en het erg koud is. Zo voel ik haast de wind door mijn haren in het driegende Stopping on the Broadway Bridge. Er hangt iets donkers over de song, alsof je het ene moment nog de zon ziet schijnen en het andere moment de hemel pikzwart is.

Broderick gaat erg origineel aan het werk, wat tegenwoordig toch moeilijk begint te worden in dit genre. Broken Patterns is nog een goed voorbeeld van een originele en toch pakkende song. Een sytnh die constant herhaald word, waardoor je in een soort van trance komt.
Doe daar nog de schitterende drum(inval) bij en het pianospel en je hebt mijn favoriet van Float.

Kortom, mijn hoge verwachtingen zijn meer dan uitgekomen.
Float is soms dreigend, soms euforisch en het andere moment ontroerend.
Schitterende plaat die niet zo ver van de maximale score staat!

Peter was achteraf niet tevreden genoeg over deze debuutplaat. Hij heeft Float nu opnieuw uitgebracht onder de titel Float 2013 en nog 2 extra nummers toegevoegd.

Uit het boekje van Float 2013:

"Float was initially released in 2008. Without pointing any fingers or mentioning any specifics - because I truly believe no one is to blame and I am filled with gratitude towards everyone who was involved - I'd like to say that I wasn't satisfied with how the whole thing turned out. [...] And what Nils [Frahm] did to the sound, how he worked his magic as he always does, filled me with the conviction that this project had not previously reached its potential."

Alleen maar geremasterd door Nils Frahm dus. Het maakt wel veel verschil, dus het is zeker het beluisteren waard.

En wat is het verschil precies?

Klinkt veel helderder, details komen veel meer naar voren.

Float 2013 is idd een nog veel mooiere plaat dan het origineel al was!

Mee eens.

Erg bijzondere plaat. Er is 'iets' dat dit doet onderscheiden van de middelmaat. Ben niet weg van Broderick, maar dit verrast. Maybe Something has changed

Bijzonder.

Een album dat mooi tussen klassiek en subtiele elektronica pendelt zonder dat de aandachtsboog verslapt. Broderick levert hier toch een knap staaltje muziek af.

Toch gister weer eens opgezet. Het is allemaal mooi, maar voelt net als bv een Goldmund erg gefragmenteerd, ik schrok af en toe op van harde intro's en dat geeft aan dat het niet allemaal lekker in elkaar overvloeit. Toch mijn stem hierdoor moeten verlagen.