Peter Broderick - Float (2008)
mijn stem
65 stemmen
Verenigde Staten
Neoklassiek
Label: Type
-
A Snowflake (3:26)
-
Floating / Sinking (4:09)
-
A Glacier (3:17)
-
A Simple Reminder (1:16)
-
Stopping on the Broadway Bridge (7:29)
-
Another Glacier (3:52)
-
Something Has Changed (2:24)
-
Broken Patterns (3:32)
-
An Ending (4:30)
-
A Beginning (1:58)
0
geplaatst: 9 mei 2012, 18:23 uur
Peter Broderick - Float
Ik was erg benieuwd naar dit werkje, want al fan van Ólafur Arnalds en Nils Frahm was ik toch wel benieuwd hoe Float was. En al zeker na de opener gehoord te hebben.
Buiten dat het alle drie voornamelijk pianomuziek is kun je het er niet echt mee vergelijken.
Alle drie zijn ze origineel op hun eigen manier.
En zoals de meeste pianomuziek is dit een plaat om te draaien wanneer het sneeuwt en het erg koud is. Zo voel ik haast de wind door mijn haren in het driegende Stopping on the Broadway Bridge. Er hangt iets donkers over de song, alsof je het ene moment nog de zon ziet schijnen en het andere moment de hemel pikzwart is.
Broderick gaat erg origineel aan het werk, wat tegenwoordig toch moeilijk begint te worden in dit genre. Broken Patterns is nog een goed voorbeeld van een originele en toch pakkende song. Een sytnh die constant herhaald word, waardoor je in een soort van trance komt.
Doe daar nog de schitterende drum(inval) bij en het pianospel en je hebt mijn favoriet van Float.
Kortom, mijn hoge verwachtingen zijn meer dan uitgekomen.
Float is soms dreigend, soms euforisch en het andere moment ontroerend.
Schitterende plaat die niet zo ver van de maximale score staat!
Ik was erg benieuwd naar dit werkje, want al fan van Ólafur Arnalds en Nils Frahm was ik toch wel benieuwd hoe Float was. En al zeker na de opener gehoord te hebben.
Buiten dat het alle drie voornamelijk pianomuziek is kun je het er niet echt mee vergelijken.
Alle drie zijn ze origineel op hun eigen manier.
En zoals de meeste pianomuziek is dit een plaat om te draaien wanneer het sneeuwt en het erg koud is. Zo voel ik haast de wind door mijn haren in het driegende Stopping on the Broadway Bridge. Er hangt iets donkers over de song, alsof je het ene moment nog de zon ziet schijnen en het andere moment de hemel pikzwart is.
Broderick gaat erg origineel aan het werk, wat tegenwoordig toch moeilijk begint te worden in dit genre. Broken Patterns is nog een goed voorbeeld van een originele en toch pakkende song. Een sytnh die constant herhaald word, waardoor je in een soort van trance komt.
Doe daar nog de schitterende drum(inval) bij en het pianospel en je hebt mijn favoriet van Float.
Kortom, mijn hoge verwachtingen zijn meer dan uitgekomen.
Float is soms dreigend, soms euforisch en het andere moment ontroerend.
Schitterende plaat die niet zo ver van de maximale score staat!
* denotes required fields.
* denotes required fields.