Elvis Presley - That's the Way It Is (1970)

"That's The Way It Is"...

In feite een documentaire gemaakt tussen 14 Juli en 13 Augustus en uitgebracht als film door Denis Sanders met opnames van rehearsals en van 6 shows van 10-13 Augustus (2 shows op 11 Augustus en 2 op 12 Augustus).

De rehearsals zijn van de RCA Studio op Sunset Boulevard en van de MGM Studio's in Culver City en staan compleet op diverse bootlegs (oa:"Get Down and Get With It" (15 Juli), "The Brightest Star on Sunset Blvd 1 en 2" (24 Juli), en "The Cream of Culver City" (29 Juli)) en incompleet op diverse albums van RCA/FTD (oa: "That's The Way It Is-box", "Walk a Mile In My Shoes", "Platinum", "One Night in Vegas" en "Elvis Aron Presley")

Show 1 (10 Augustus) staat compleet op "One Night in Vegas"
Show 3 (11 Augustus, midnight show) staat compleet op de box-set "Live in Las Vegas"
en show 5 (12 Augustus, midnight show) compleet op "That's The Way It Is-box)

Op visueel gebied is er allereerst de film "That's The Way It Is".
Daarnaast de Special Edition met behalve een hoop extra's een verbluffend geluids- en beeldkwaliteit.
En op import-gebied de twee dubbel DVD's "On Stage With Elvis" met veel rehearsals en off-stage en zowel de Dinner als Midnight Show van 12 Augustus en "That's The Way It Is, best of the outtakes volume 1 en 2"


Wat vooral opvalt op dit alles is de uitstraling van Elvis anno 1970.
Nooit iemand op het podium zien staan met zoveel charisma.
Daarnaast krijg je het idee dat elk nummer dat ie speelt nooit en te nimmer door iemand zal worden overklast, zo ongelooflijk groot blijkt zijn talent op dat moment.
Zijn stem is diep op de ballads en rauw op zijn rock nummers en zelden door hem geëvenaard.
Daarnaast zingt ie elk nummer met passie (in tegenstelling tot latere shows waar de snelle nummers tegen beter weten in worden afgerafeld omdat het publiek ze nu eenmaal wou horen en niet omdat hij ze wou brengen en een beroep doen op zijn talent bijna Godslastering zou zijn, simpelweg omdat hij nu eenmaal Elvis was), waarschijnlijk geholpen door het feit dat er nu een camera meeliep.
Bovengenoemde cd's en dvd's behoren dan ook zonder twijfel tot de allerbeste van mijn verzameling.

Vooral de 3 cd-set hoort hier nog op de site te staan, al is het alleen maar omdat het mijn eigenlijke nummer 1 (van mijn top 10) is!!!!

Waar From Elvis in Memphis nog het rauwe, bijna ongepolijste werk bevatte, is dit album het album van een artiest die volwassen is geworden en over volwassen dingen zingt. Elvis was een tieneridool in de jaren vijftig en zestig, maar vanaf 1969 zong hij wat hij wilde zingen en wilde hij over het leven zingen.

Mede beinvloed door de nieuwe pop/folk stroming die was onstaan onder leiding van Kris Kristofferson (Twenty days, twenty nights had zomaar van Kris kunnen zijn), zocht Elvis (zoals hij al sinds zijn vroege Sun dagen deed) naar muziek die hem inspireerde. Deze muziek kon hij volledig zich eigen maken en vaak mixen met de muziek waar hij mee opgegroeid was.

Dit album is weer zo'n geweldig album door de verschillende stijlen; sexy en zwoel in You've lost that loving feeling, bluesy met vleugje soul in I just can't help believing, folk in eerder genoemde Twenty days, maar ook in How the web was woven, Mary in the morning, The next step is love en Stranger in the crowd en gewoonweg rock in Patch it up.

Het meest volwassen nummer is waarschijnlijk I've lost you, over een man die zich realiseert dat de relatie met de vrouw waar hij nog wel van houdt en waar hij een kind mee heeft, op een doodspoor is beland:

Who can tell when summer turns to autumn
And who can point the moment love grows cold
Softly without pain the joy is over
Though why it's gone we neither of us know

Ik heb het al eens eerder gezegd en zal het hier herhalen voor de volledigheid, Bridge over troubled water gaat ten onder aan het 'boze mannen koor', overproductie ten top. Klinkt in de kale uitvoering vele malen beter.

TTWII laat de Elvis zien die een complete artiest is geworden, geen bubblegum pop, geen echte rock en roll, maar een artiest die weet wat hij wil, die zingt wat hij wilt zingen en dat alles met een 100% overgave doet. Misschien is dit wat soul ook is, compromiloos zingen vanuit je ziel, en man, Elvis zong vanuit zijn ziel.

Niets meer dan een:
JAAAA


wat een plaat
de film: wat een vakman!

it was thirtyone years ago!

Jaa!

Net zoals de concertfilm/docu, GE-WEL-DIG! Erg goede songs en perfect uitgevoerd door E. Op film krijg je een extra dimensie erbij, en zie je hoe geweldig de performance ook is, maar hier krijg je ook al een goed beeld van zijn power. Op deze plaat staan wat meer rustige en onbekendere nummers die erg mooi zijn (Stranger in the Crowd, Twenty Days..., How the Web Was Woven, Mary in the Morning, Just Pretend) en nummers met een typische Elvis live sound (You've Lost That Loving Feeling, You Don't Have to Say You Love Me, I've Lost You) en de rocker Patch it Up (waar de tekst wel wat gevarieerder van mocht). Eigenlijk zijn alle nummers erg goed. Alleen zou ik zweren dat ik bij Bridge Over Troubled Water rond 3:20 twee keer Elvis hoor (overelkaar), terwijl dat één van de vier livesongs is op de plaat. In ieder geval, geweldige plaat zonder wereldbekende hits maar er staan zeker pareltjes op!

4,5*

De clou is dat het nummer NIET live is, maar dat het applaus er in gemixed is. Waarom is mij een raadsel, ik vind het erg jammer.

Ok, bedankt. Beetje raar idd, maar goed om te weten.

De Dvd hiervan is ongeveer de 1e dvd die ik aanschafte als tienertje met een grote honger naar andere muziek dan Dj Jean en Janet Jackson. Nooit spijt van gehad; ondanks dat ik nu de Vegas-periode veruit zijn minste tijd vind ,kan ik van deze registratie ontzettend genieten. Deels sentiment, maar overwegend de kwaliteit van de show. Elvis is gewoon goed in vorm en de liedjeskeuze is totaal afwijkend van wat we normaal voorgeschoteld krijgen.

I Just can't help believin' is het absolute hoogtepunt met Patch it up voor mij als persoonlijke favoriet.

Grappig om te zien trouwens hoe die vrouwen (ook die van middelbare leeftijd) zich op een schaamteloze manier aan zaten te stellen tijdens deze concerten...man man. Elvis maakte daar natuurlijk volop gebruik van, ook tijdens de show

Weet je zeker dat je niet de stem van Charlie Hodge hoort?Hij zong altijd harmonie mee met Elvis

Best wel zeker, die tweede stem klinkt niet als Hodge, echt als een tweede Elvis.

Heb de live -versie altijd veel beter gevonden, vooral 11augustus 1970 dinner-show

I just can't help believin' is het best gearrangeerde Elvis nummer. Wat je daar allemaal in hoort, geweldig.

Er is maar één The Voice. (en dat is Elvis)

Amen to that.

The Voice was Frank Sinatra maar hoe hij die bijnaam verdiende heb ik nooit begrepen
Als ik tss die 2 moest kiezen dan ja ,heeft Elvis een 10x mooiere Voice
En b t w I Just Can't Help Believin' is wat mij betreft ook altijd al een van zijn allermooiste !
Zie mijn Elvis Top 10

Frank Sinatra was er eerder, maar ik dacht: ik zet het even recht.

De Elvis-ontdekkingstocht deze namiddag tijdens thuiswerk weer opgestart met dit album. Ik had de jaren '50 en '60 heel grondig leren kennen en had er toen genoeg van. Dit album doet het verlangen de verkenning verder te zetten sterk toenemen. Het laatste nummer is een miskleun, maar wat leer ik weer pareltjes kennen. De stem blijft gewoon subliem.

Er gaat wss geen versie boven het orgineel van Simon&Garfunkel vind ik ,maar juist de stem van Elvis maakt veel goed ,vind ook de backing van het (Gospel) koortje ook lekker klinken
Niet alle Covers van Elvis zijn vanzelfsprekend geslaagd,maar vind zijn uitvoering van You've Lost That Lovin' Feelin' ook best goed

Niet zo goed als de Topper... From Elvis in Memphis ...een jaar eerder ,
maar toch wel een goed schoolcijfer 8 voor That's the Way It Is

En...I Just Can't Help Believin' blijft een van de mooiste uit zijn oeuvre

Woorden schieten te kort om uit te drukken hoe dit heerlijke album mij weet te raken. Het geeft mij een prettig melancholisch gevoel en tevens put ik er heel veel kracht uit. Ik hou van je Elvis!

Dit is mijn meest favoriete LP van Elvis. Ik vind zelfs Bridge Over Trouble Water te pruimen van Elvis, wat ik van het origineel niet kan zeggen. En heeeeeeel erg mooi vind ik zijn versie van Mary In The Morning.

En de marathon gaat verder!

Aangekomen bij That's the Way It Is, duidelijk een ander album als de vorige albums van The King. Betekent dit dan dat het slechter wordt? Zeker niet. De beste man zingt over wat hij het liefste zingt en brengt dat met veel passie en emotie over. Ik geniet weer met volle teugen! Het prachtige I Just Can't Help Believin', Mary in The Morning, You've Lost That Lovin' Feelin', het zeer emotionele I've Lost You en mijn persoonlijke favoriet Just Pretend. Ook Patch It Up kan ik heel erg van genieten.

Binnenkort verschijnt er een 50-jarig jubileum boxset van dit album. Het kost wat, maar dan heb je ook wat!

Wellicht ben je niet meer actief. Bericht is immers al 11 jaar oud, maar ik ben nieuwsgierig wat de bron is die je hebt gebruikt. Was het de oorspronkelijke LP / CD van Ttwii uit 1970 zoals hier is afgebeeld of een andere?

Van het oorspronkelijke album werden er intussen 1,386,760 stuks van verkocht. Beetje weinig voor dit album vind ik zelf.

Wat is I Just Can't help Believin' toch een ontzettend lekker nummer...

Mijn kindertijd stond in het teken van Elvis, vanaf dat ik ongeveer een jaar of acht oud was tot ik naar de middelbare school ging was ik een ontzettende fan, dat begon met een optreden van Elvis dat werd uitgezonden op de radio dat ik toevallig hoorde. Het werd allemaal geleidelijk wat minder toen ik andere muziek leerde kennen, Bruce Springsteen, David Bowie en wat er zoal voorbijkwam in de eigthies.
Eens in de zoveel tijd is het wel weer eens fijn om een paar platen te horen, jeugdsentiment en het is natuurlijk nog steeds goede muziek, dit blijft toch wel een van mijn favorieten. Ik heb geen idee of dit nu het album is dat ik als achtjarig Markje op de radio hoorde maar I Just Can't help Believin', You've Lost That Lovin' Feelin', en Bridge over Troubled Water kwamen in ieder geval voorbij. Uiteraard opgenomen op een cassettebandje en grijs gedraaid tot hij kapot ging.

In mijn dorpje een gepassioneerd Elvis liefhebber en oud Nederlands elftal voetballer leren kennen. Leo Boers spreekt met hartstocht over dit album en (gelukkig) ook over mijn boeken, waarin de muziek een stralende rol speelt. Het zijn al bijzonder aangename en bijzondere gesprekken geweest en dit album, een feest volgens hem ga ik op zeker aanschaffen.