Sparks - Exotic Creatures of the Deep (2008)

Na twee albums met veel "praatzang" rond een concept, waarbij sterke klassieke invloeden klonken en voorzichtig rock werd geherintroduceerd, is Exotic Creatures of the Deep een stapje verder: hier zingt Russell vooral, hoep hoep hiezee! Bovendien wordt de begeleidingsgroep met wederom gitarist Dean Menta en drumster Tammy Glover maar digitale bas, veel vaker ingezet dan op de twee voorgangers. Dertien nummers die tezamen 50 minuten duren; nergens duurt een nummer te lang, al doet het album als geheel dat wel. Ik beperk me tot het noemen de sterkste nummers.

Meer melodie dan op de twee voorgangers en net als toen een klassieke inslag. Soms werkt dat bijzonder goed, zoals Good Morning, dat er na het spanningsopwekkende Intro heerlijk inknalt en een verrassend slot heeft. In het (glam?)rockende I Can't Believe That You Would Fall for All the Crap in This Song klinkt droogkloterige kritiek op een stoempend ritme, niet zozeer klassiek. De oude componisten van voorheen kunnen echter weer iets van hun invloed ontdekken op Let the Monkey Drive.

Fans van Queen zouden voor de gein eens naar I've Never Been High kunnen luisteren, waarop de groep als het gekke broertje van die groep klinkt - zonder dat zanger Russell Mael probeert Freddie Mercury of één van zijn opvolgers te imiteren; een parodie is het zeker niet.
(She Got Me) Pregnant heeft ook zoiets, maar de digitale toetsen maken het ietwat plat; de tekst is leuker dan de compositie en de uitvoering; als een rockopera, zo vol is het gestopt; maar wel met een knappe, snelle zanglijn.
Na deze twee aardige liedjes volgt eentje die ik een ster beter vind en die kennelijk over de voormalige zanger van The Smiths gaat. In Lighten Up, Morrissey wordt iemand bezongen die wanhopig probeert net zo gevat te zijn als de grote naam, maar daar niet in slaagt; gegoten in stevige, alternatieve rock.
This Is the Renaissance gaat over alle voordelen van deze periode ten opzichte van de Middeleeuwen daarvoor, met een heerlijk absurdistische tekst en aria-achtige zanglijnen, terwijl gitaar en pauken frequent bijspringen.
Photoshop en Likeable bevatten meer van deze muziek, nu de voor- en nadelen van het computerprogramma en de eigen sympathiekheid bezingend. Absurdistische teksten voeren wederom de boventoon, maar qua albumlengte hadden de laatste twee mogen ontbreken. Wat hier gebeurt, voegt eigenlijk niet meer iets wezenlijks toe.

Wikipedia rept over stijgende belangstelling en dito verkopen in het Verenigd Koninkrijk. Daar lette men beter op dan in het lage landje aan de Noordzee... Sparks had voor het derde achtereenvolgende album de stijgende lijn te pakken. Meer rock, meer gitaren en drums en altijd weer die rare humor met goede muzikale ideeën, sterke arrangementen en sterke zang. Vier hele sterke nummers en zo'n vijf die heel aardig zijn.