Lou Reed - New Sensations (1984)

lou reed is nu niet direct mijn favoriete zanger, maar dit album kan me van begin tot eind boeien. met vooral een sterk openingsnummer.
****1/2

Met dit album heb ik Reed leren kennen en ben ik verder en verder gegaan0. Bedankt.

Als je door het gedateerde jaren '80 studiogeluid heenluisterd (lelijke synths! foute achtergrondkoortjes!), hoor je dat dit een sterke plaat is. Enkele schitterende songs, mijn favorieten zijn hier I Love You Suzanne, Endlessly Jealous, My Friend George en in het bijzonder Doin' the Things That We Want To.

Op zich is het songmateriaal niet slecht. Wat pakkender en minder zwaarmoedig dan het merendeel van Reed's werk. Er zijn echter twee dingen die dit album om zeep helpen. Ten eerste klinken de drums gedateerd, en ten tweede zijn de nummers te eentonig.

Stijn, je luistert binnen korte tijd wel heel veel Reed platen achter elkaar zie ik. Het is toch veel leuker om het allemaal rustig aan te ontdekken en te beoordelen? Althans, dat vind ik. Of had je al deze CD's al eerder gekocht, dat kan natuurlijk ook.

De "New Sensations" CD ligt binnenkort bij mij op de deurmat: ik ben benieuwd...

Rock and Roll Heart, Street Hassle en The Blue Mask had ik al gehoord. Heb gister zijn jaren 80 albums beluisterd plus The Bells, die durfde ik namelijk niet blind te kopen. Ik weet niet, had gewoon zin in een hoop Lou Reed.

Zo doe ik het ook. Ben nu grofweg 10 jaar bezig en heb alleen het debuut, Transformer, Berlin, RNR Animal en Metal Machine Music in de collectie. Binnenkort maar eens Sally Can't Dance in huis halen.

New Sensation is in 2027 aan de beurt als ik dit tempo volhoud.

CD gisteren al ontvangen. "New Sensations" valt me weer niet tegen, ook al is het niet zo goed als voorgangers "The Blue Mask" en "Legendary Hearts". Er staan eigenlijk geen slechte nummers op, alleen 'Doin' The Things We Want To' is wat zwak (maar wel leuk dat Lou in de tekst zijn waardering voor Martin Scorsese laat blijken: als groot filmfan vind ik dat geweldig).

Verder vind ik 'New Sensations' één van zijn beste nummers ooit (een mooie live versie staat op "Perfect Night: Live In London"). 'My Red Joystick' is hilarisch en alle overige nummers zijn gewoon leuk om te luisteren. Ik had een album verwacht met een foute 80's sound, maar dat valt heel erg mee. Zoals Stijn al aangeeft zijn de drums wel typisch '80's, maar lelijke keyboards zijn hier nergens te vinden. Het album klinkt alsof Lou heel veel lol had bij de opname.

Kortom, deze 20e CD die ik van Reed heb gekocht is weer een mooie ontdekking en eentje die ik nog vaak ga draaien. Volgende aankoop wordt "Mistrial".

Wát?!? Vind ik één van zijn beste nummers


Dat geld zou ik mezelf besparen... zeg achteraf niet dat je niet was gewaarschuwd

Toen Dylan Doin' the Things We Want To hoorde wou hij dat hij het zelf geschreven had.

Wat is de bron van dit verhaal?

The Rough Guide To The Velvet Undeground. Dylan zou dat na afloop van Lou's concert tegen Sylvia Reed gezegd hebben.

Sorry, maar ik vind het toch echt een minder nummer op dit album. Ik zou haast geloven dat Dylan zijn opmerking sarcastisch bedoelde. Maar ik draai deze CD de komende tijd toch wat vaker, en misschien vind ik dit nummer dan beter.

De meeste Lou Reed-platen zijn erg 'love it or hate it'. Ik ben op de hoogte van de reputatie van "Mistrial", maar ik wil het toch zelf proberen (en de collectie compleet maken).

Ik kwam toevallig vandaag een extra bevestiging van dit verhaal tegen, in een boek over Dylan. Volgens Bob zelf werd hij aangespoord tot het schrijven van 'Brownsville Girl' (het enige fatsoenlijke nummer op "Knocked Out Loaded" uit '86) na het horen van Reed's 'Doin The Things We Want To'.

Globaal is het songmateriaal meer dan behoorlijk hoewel er geen echte topsongs tussen staan (en ook geen zwakke) maar die typisch jaren '80 syndrums en de foute achtergrondkoortjes doen toch wat afbreuk aan dit album. Een aanvaardbaar album zonder meer.

Het tempo toch iets opgeschroefd, inmiddels heb ik op 1 album na alles t/m New York beluisterd. Fijne plaat dit ook weer met een paar heel behoorlijke nummers. Met name de opener en de laatste nummers vind ik erg fijn. Verrassende instrumentatie ook bij High In The City. Het is dat er hierna naar verluidt een baggerplaat uitkwam, anders zou je zeggen dat New York eraan zit te komen.

Klopt, vooral een nummer als Turn To Me had (muzikaal gezien) zo op New York kunnen staan.

Verbaas me verder wel over het lage gemiddelde. Dit is een prima plaat, zonder mindere nummers.
Lekker laidback sfeertje, met I Love You Suzanne en High in the City heeft het ook twee would-be (of should-be) hitjes.
Maar het middenstuk bevalt me het het best, van de titeltrack tot aan het de dood omarmende Fly Into the Sun.

Lou Reed heeft mij nooit verlaten, New sensation voor een paar euro op vinyl gekocht, ik ken veel van Lou Reed maar deze dus niet, verwachtingen waren niet hoog gespannen, Reeds jaren 80 werk staan niet echt bekend als goed zeg maar, hoewel dat met terugwerkende kracht kan worden beoordeeld , dat geldt ook voor New Sensation, het is zeker geen minderwaardig gedrocht, een voor Reeds doen positieve plaat met een kleine MTV hit in de vorm van I love you Suzanne, terwijl doing The things that we want to een hoogtepunt vormt op een plaat die tegen alle verwachtingen in en zoals vaak geschreven geen vet jaren 80 geluid heeft maar een typische compromisloze Lou Reed plaat is, hij doet het zoals hij het doet zonder enige commerciële knieval.

Nieuw opgedoken outtake van dit album:

Open Invitation