Dissection - The Somberlain (1993)

Klassieker!! Is toch wel de beste of een van de beste blackmetalcd's ooit. Helaas vond de zanger het nodig om zichzelf door zijn kop te knallen.....

Het heeft tenminste 1 klein voordeel: het maakt Dissection nog legendarischer.

Nödveidt was een debiel van de bovenste plank. Zo, nu dat gezegd is kunnen we overgaan tot zijn muziek.

Dit is uitstekende extreme metal, allerlei stijlen komen aan bod. Razendsnelle en onverbiddelijke geweld, afgewisseld met melodieuze pracht en onheilspellende sfeervolle stukken die visioenen van de donkerste diepten van de hel teweeg brengen. N. levert zelfs deftig lead gitaarwerk met een melodieuze, jaren 80 stijl en een aantal middeleeuws klinkende akoestische intermezzo's.

Ome Satan knikt goedkeurend toe en pinkt een traantje weg.

Best wel een lekker black/thrash metal plaat. Niet zo goed als Storm... maar zeker niet onaardig.

In aanmerking genomen dat deze plaat uit 1993 kun je wel stellen dat hij zijn tijd ver vooruit was. In die tijd werden er niet zoveel goed geproduceerde black metal platen uitgebracht. Laat staan dat ze ook zelden muzikaal zo goed in elkaar zaten.

Eén van de betere melodieuze black metalplaten.

Vanwege de nieuwe van Thulcandra, heb ik mijzelf weer eens laten confronteren met dit zwartgallige meesterwerk uit 1993.

Destijds was ik tamelijk ondersteboven van de combinatie van diabolische deathmetalkracht en Maidenesque melodieën, ondergedompeld in een gitzwarte, met satanisch genoegen gebrouwen saus. En eigenlijk ben ik er nog steeds ondersteboven van.

De plaat gaat direct van start met een drietal lange epische nummers die je direct naar adem doen laten happen. In de nummers die erna komen laat de band horen ook in veel kortere tijdsbestekken to the point te komen.

Het hypnotiserende karakter blijft in alle nummers wel bewaard. De korte akoestische instrumentaaltjes versterken op gezette momenten de vlaag van melancholie die zich meester probeert te maken van de luisteraar.

Na drie kwartier restte er alleen nog maar één ding. Proberen om mijn trillende vingers weer op de ' play' knop te krijgen.

De meest venijnige, krachtige, intense plaat die ik in lange tijd heb mogen beluisteren. 'The Somberlain' is in alle opzichten een schot in de roos. De opvolger binnenkort ook maar eens gaan beluisteren.

Heerlijke, zwartgallige prachtig van deze Zweedse band.

De overgang van track 1 naar 2, dus als track 2 begint. Geweldig.
Wat een beukwerk , die drums..
Maar bovenal, toch met melodie en song structuur.
Persoonlijk, beter als zijn geliefde opvolger.
5

"I was born in sin!!!"

Dat zal ongetwijfeld wel hebben gegolden voor Jon Nödveidt, het brein achter Dissection. Zeker als je nagaat wat deze idioot allemaal uitgevreten heeft.
Doodzonde ergens (letterlijk), want als de belangrijkste man achter het legendarische Dissection, heeft hij toch echt wel geschiedenis geschreven met een aantal van de beste black/death metal-albums die er tot op heden gemaakt zijn. En daar is dit debuut, The Somberlain, absoluut één van. Sterker nog, ik schaar dit debuut op gelijke hoogte met de volgens velen nog veel betere opvolger Storm of the Light's Bane.

Want wát een debuut is dit!! Uitgebracht in 1993, sloeg dit in als een bom. Een album vol met ijzersterke black/death metal vol met uiterst geslaagd, melodieus gitaarwerk en waarvan de wagonlading razende en furieuze gitaarriffs die elk nummer rijk is, werkelijk waar als een malle aan je voorbij razen. Maar wel op zo'n ingenieuze manier, dat het blijft hangen. Wat praktisch geldt voor ieder nummer. Voeg daarbij de demonische stem van Nödveidt, die overtuigend de nummers waarop hij te horen is, bij elkaar grauwt en het duistere feest is compleet.
Zelfs de productie is, misschien op de drums na, goed te noemen. Zeker als je nagaat, dat veel (vooral) black metal-albums uit die tijd, voornamelijk klinken als ware ze opgenomen in de plaatselijke boerenschuur.
Het zorgt ervoor dat The Somberlain uitsteekt boven een behoorlijke massa aan zwartgallige metal-albums uit voornamelijk Scandinavië.
Neem nu bijvoorbeeld het epische openingsnummer "Black Horizons", wat wat mij betreft één van de beste nummers is geschreven binnen het genre.
Tevens is het allesvernietigende titelnummer, als mede het razende "Heaven's Damnation" absoluut een vermelding waard.
Her en der duiken er toffe gitaar-solo's op en staat er zelfs een synth-solo op tijdens "Mistress of the Bleeding Sorrow".

Na al die jaren (het album viert volgend jaar zijn 25ste verjaardag!!!), staat dit album nog steeds als een duister kasteel midden in het woeste woud van Zweden: fier en onverwoestbaar overeind en tot op heden nog steeds niet veroverd door de krachten van het goede...en laat dat vooral zo blijven!

Een klassieker van formaat!

Je bent nooit te oud om te leren, en ook niet op nieuwe 'oude' muziek te ontdekken. Dissection als bandnaam ben ik veel tegengekomen, maar ten tijde van de release van beide albums was ik blijkbaar even druk met andere dingen want dit fenomeen is helemaal aan me voorbij gegaan.

Nu, in het jaar van het 25-jarig jubileum, maak ik voor het eerst kennis met het debuut van deze band. Ik kan me goed voorstellen dat deze muziek in de jaren '90 veel impact heeft gehad in de black/death-scene. Ook nu staat dit album als een huis. Toegegeven, de productie is naar huidige maatstaven wat magertjes en muzikaal rammelt het soms een beetje (luister maar naar de drums op Black Horizons) maar wat is dit intens lekker!

Dik 2 jaar later doe ik hetzelfde namsaap. Ook ik had de naam al vaak voorbij horen komen maar nooit de moeite genomen om het te luisteren, begin jaren 90 had ik blijkbaar andere dingen aan mijn hoofd. Ik las het hierboven ook al maar het klinkt voor mij als een 'Black Metal Iron Maiden' en dat ik zeker geen nadeel. Furieus, duister, overrompelend (ik heb wel eens een charge te paard van de ME gezien en daar doet het me aan denken), lekker dit.

in de tijd erbij nog voornamelijk naar blackmetal luisterde (eind jaren 90) was ik één van de weinige in mijn omgeving die helemaal niks had met Dissection. Nu ik hem weer eens beluister snap ik dat eigenlijk niet zo goed, dit is gewoon een dijk van een plaat, wat eentonig maar dat stoort ook niet heel erg.

Technisch klinkt het allemaal zeer goed, maar die saaie zang zorgt ervoor dat ik mijn aandacht er niet bij kan houden.