Dissection - The Somberlain (1993)
mijn stem
53 stemmen
Zweden
Metal
Label: No Fashion
-
Black Horizons (8:12)
-
The Somberlain (7:07)
-
Crimson Towers (0:50)
-
A Land Forlorn (6:40)
-
Heaven's Damnation (4:42)
-
Frozen (3:47)
-
Infinite Obscurity (1:05)
-
In the Cold Winds of Nowhere (4:22)
-
The Grief Prophecy / Shadows over a Lost Kingdom (3:31)
-
Mistress of the Bleeding Sorrow (4:36)
-
Feathers Fell (0:41)
Links
Last.fm
1
CorvisChristi (crew)
geplaatst: 29 augustus 2017, 22:46 uur
"I was born in sin!!!"
Dat zal ongetwijfeld wel hebben gegolden voor Jon Nödveidt, het brein achter Dissection. Zeker als je nagaat wat deze idioot allemaal uitgevreten heeft.
Doodzonde ergens (letterlijk), want als de belangrijkste man achter het legendarische Dissection, heeft hij toch echt wel geschiedenis geschreven met een aantal van de beste black/death metal-albums die er tot op heden gemaakt zijn. En daar is dit debuut, The Somberlain, absoluut één van. Sterker nog, ik schaar dit debuut op gelijke hoogte met de volgens velen nog veel betere opvolger Storm of the Light's Bane.
Want wát een debuut is dit!! Uitgebracht in 1993, sloeg dit in als een bom. Een album vol met ijzersterke black/death metal vol met uiterst geslaagd, melodieus gitaarwerk en waarvan de wagonlading razende en furieuze gitaarriffs die elk nummer rijk is, werkelijk waar als een malle aan je voorbij razen. Maar wel op zo'n ingenieuze manier, dat het blijft hangen. Wat praktisch geldt voor ieder nummer. Voeg daarbij de demonische stem van Nödveidt, die overtuigend de nummers waarop hij te horen is, bij elkaar grauwt en het duistere feest is compleet.
Zelfs de productie is, misschien op de drums na, goed te noemen. Zeker als je nagaat, dat veel (vooral) black metal-albums uit die tijd, voornamelijk klinken als ware ze opgenomen in de plaatselijke boerenschuur.
Het zorgt ervoor dat The Somberlain uitsteekt boven een behoorlijke massa aan zwartgallige metal-albums uit voornamelijk Scandinavië.
Neem nu bijvoorbeeld het epische openingsnummer "Black Horizons", wat wat mij betreft één van de beste nummers is geschreven binnen het genre.
Tevens is het allesvernietigende titelnummer, als mede het razende "Heaven's Damnation" absoluut een vermelding waard.
Her en der duiken er toffe gitaar-solo's op en staat er zelfs een synth-solo op tijdens "Mistress of the Bleeding Sorrow".
Na al die jaren (het album viert volgend jaar zijn 25ste verjaardag!!!), staat dit album nog steeds als een duister kasteel midden in het woeste woud van Zweden: fier en onverwoestbaar overeind en tot op heden nog steeds niet veroverd door de krachten van het goede...en laat dat vooral zo blijven!
Een klassieker van formaat!
Dat zal ongetwijfeld wel hebben gegolden voor Jon Nödveidt, het brein achter Dissection. Zeker als je nagaat wat deze idioot allemaal uitgevreten heeft.
Doodzonde ergens (letterlijk), want als de belangrijkste man achter het legendarische Dissection, heeft hij toch echt wel geschiedenis geschreven met een aantal van de beste black/death metal-albums die er tot op heden gemaakt zijn. En daar is dit debuut, The Somberlain, absoluut één van. Sterker nog, ik schaar dit debuut op gelijke hoogte met de volgens velen nog veel betere opvolger Storm of the Light's Bane.
Want wát een debuut is dit!! Uitgebracht in 1993, sloeg dit in als een bom. Een album vol met ijzersterke black/death metal vol met uiterst geslaagd, melodieus gitaarwerk en waarvan de wagonlading razende en furieuze gitaarriffs die elk nummer rijk is, werkelijk waar als een malle aan je voorbij razen. Maar wel op zo'n ingenieuze manier, dat het blijft hangen. Wat praktisch geldt voor ieder nummer. Voeg daarbij de demonische stem van Nödveidt, die overtuigend de nummers waarop hij te horen is, bij elkaar grauwt en het duistere feest is compleet.
Zelfs de productie is, misschien op de drums na, goed te noemen. Zeker als je nagaat, dat veel (vooral) black metal-albums uit die tijd, voornamelijk klinken als ware ze opgenomen in de plaatselijke boerenschuur.
Het zorgt ervoor dat The Somberlain uitsteekt boven een behoorlijke massa aan zwartgallige metal-albums uit voornamelijk Scandinavië.
Neem nu bijvoorbeeld het epische openingsnummer "Black Horizons", wat wat mij betreft één van de beste nummers is geschreven binnen het genre.
Tevens is het allesvernietigende titelnummer, als mede het razende "Heaven's Damnation" absoluut een vermelding waard.
Her en der duiken er toffe gitaar-solo's op en staat er zelfs een synth-solo op tijdens "Mistress of the Bleeding Sorrow".
Na al die jaren (het album viert volgend jaar zijn 25ste verjaardag!!!), staat dit album nog steeds als een duister kasteel midden in het woeste woud van Zweden: fier en onverwoestbaar overeind en tot op heden nog steeds niet veroverd door de krachten van het goede...en laat dat vooral zo blijven!
Een klassieker van formaat!
* denotes required fields.
* denotes required fields.