Henny Vrienten - Mijn Hart Slaapt Nooit (1991)

Ik kende alleen Scharrelvarken en Zonnebril.
Flauwe liedjes, die geen indruk maakten.
Nu dan eens in de herkansing.
’t Ouwe Lied werkt positief.
Spannende meeslepende opbouw.
Zelfs de van Doe Maar bekende tweede stem is aanwezig.
Tragere versie van het latere Alles Doet Het Nog.
Klaar blijf ik hierdoor nog meer zien als een Vrienten & Jansz album.
Solo weinig succesvol.
Onder de naam Doe Maar weer scoren.
Nee, dan hoor ik inderdaad liever ’t Ouwe Lied.

Toch mis ik hier een stuk spanning.
Iets wat Nacht, zoveel jaar later wel oproept.
Henny Vrienten probeert teveel Frank Boeijen te zijn.
Voor luisterliedjes heeft hij niet een ideale stem.
Juist het venijnige en opstandige vond ik prettig kenmerkend.
Ondersteund door prachtige baspartijen.
Tijdens Geen Ballade had hij een overschot aan inspiratie.
Hier voelt het als een wanhopige poging om de bankrekening uit het rood te krijgen.

Vreemd genoeg lukt het hem wel met filmscores.
Instrumentaal weet hij wel te raken.
Juiste sfeer bij fragmentarische filmbeelden.
Gouden lijst om een mooi schilderij.
Toevoegende waarde.

Doe Maar wist zich te onderscheiden.
Beste wat er op Nederlandstalig gebied te bieden was.
Andere bands hobbelden er achter aan.
Blijkbaar werkte toen die combinatie van twee tekstschrijvers goed.
Vulden ze elkaar aan.
Met een Jan Hendriks die met zijn passende gitaarwerk het afmaakte.

Mijn Hart Slaapt Nooit is een album om te vergeten.
Te gemakkelijk in elkaar gezet.
Door een artiest met meer capaciteiten.
Geen zonnebril.
Liever de felroze roze jaren tachtig bril.
Met veel plezier draai ik Skunk nog eens.
Na een geweldige opener wordt het nivo hier niet meer gehaald.
Jazz met kleuterschoolrijmpjes.
Het zal verantwoord zijn.
Ik begrijp het in ieder geval niet.

Henny verwoordt het prima in Scharrelvarken.
Hij scharrelt hier en daar.
Scharrelt tussen beide zijn kostje bij elkaar.
Alleen laat hij de worteltjes tussen de aardappelschillen liggen.

Toen ik in het 3de of 4de middelbaar zat, was er een jongen in mijn klas die gek was van Doe Maar. Toen we voor Engels een Nederlandstalige liedjestekst in het engels moesten vertalen, koos ik voor Zwart Wit van Frank Boeijen(don’t think black, don’t think white, don’t think black white ) en hij voor Nederwiet van Doe Maar. Hierop lachte de rest van de klas hem natuurlijk vierkant uit, want niemand van ons had ooit zo’n vreemd nummer gehoord. Ikzelf vond de stem in dat nummer klinken als een attractiebeheerder in een lunapark die zijn klanten waarschuwt dat ze toch vooral niet mogen vergeten de gordels van hun zitjes aan te doen. Toen ik dit voorval die avond aan mijn ouders vertelde, drukten ze me op het hart om toch maar meer van de groep op te zoeken. Ik zou het mooi vinden, verzekerden ze me.

En ze hebben gelijk gehad, hoewel het nog steeds niks is tussen mij en Nederwiet. Ik heb hier het debuutalbum en een best-of CD liggen, en die draai ik nog regelmatig. Maar eerlijk gezegd zou het nooit in mij opgekomen zijn om een soloalbum van één van de heren te beluisteren, totdat deze langskwam bij het review-album van de week. Proberen dan maar, dacht ik.

Het eerste wat me opviel was dat Henny Vrienten hier heel erg klinkt als Spinvis. Het accent en de manier waarop hij zingt. Het tweede dat me opvalt is dat het bijna nergens echt spannend wil worden op deze plaat. “Hoe Lang?” is nog lekker sfeervol en Zonnebril is ook dik in orde, maar nummers als “Het Scharrelvarken”, “Kom In De Zon” en “Vaders Zijn Verraders” hoeven niet voor mij. Hoogtepunt is het fijne “Verloren Tijd”, en ook “Zo Mooi 1” is erg euh mooi . Leuke tekst ook. “Zo Mooi 2” had dan weer niet gehoeven.

Het derde dat me opviel was dat Vrienten op deze plaat toont dat hij van alle markten thuis is. Vocal Jazz, samba-achtige dingen, het passeert allemaal. Jammer genoeg is het songmateriaal gewoon niet sterk genoeg om een écht goede plaat te maken. Ik hou het toch maar bij mijn Doe Maar CD’s.

Toegankelijk en prettig luisterbaar, Vrienten bewijst zichzelf met deze plaat. Niet dat hij literair onderlegd is, niet dat hij nou zo'n virtuoze muzikant is, maar gewoon dat hij weet wat lekkere muziek is en dat zijn stem ook goed klinkt buiten het ska-genre.

Vind het een lekkere plaat, luisterliedjes die zo af en toe lekker swingen, tussendoor genoeg om te lachen. Je moet ervan houden, maar dat is met alles zo.

Mijn favorieten zijn "Hoe Lang", "Fijn om er niet bij te horen", "Vaders zijn verraders" en "Blij en Bang".