Hughes / Thrall - Hughes / Thrall (1982)

Glenn Hughes volgde in de jaren '70 Roger Glover op als bassist in Deep Purple, ook nam hij een deel van de zang voor z'n rekening. Pat Thrall was gitarist bij de band van Pat Travers. Het Hughes/Thrall project leverde een A.O.R./pomprock-klassieker op. Dit is een superalbum, het ene goede nummer na het andere. Het klinkt niet echt als Deep Purple, het is catchier en de keyboards zijn hier en daar erg aanwezig namelijk, maar tegelijk blijft het best stevig op de juiste momenten door het gitaarwerk van Thrall, een gitarist die blijkbaar weet op welke momenten hij niet gemist kan worden maar ook weet waneer hij te veel aanwezig zou zijn. Hughes speelt bas en als zanger doet ie het heel goed, hij heeft absoluut geen David Coverdale (of wie dan ook) naast zich nodig, zoals in Deep Purple het geval was, eerder andersom lijkt me zo. Er is al jaren het plan om het nooit uitgebrachte 2e album uit te brengen, ik hoop dat het snel gebeurt.

Vandaag nog heb ik de vinyl-versie op de platendraaier gelegd. Dat is een 15 tal jaar geleden sinds de laatste keer dat ik de kans kreeg om dat te doen. Mijn platendraaier sneuvelde en ik stapte prompt over op CD 's.
Ik deze week een oude platendraaier gevonden en kon op de manier nog eens luisteren.
Kippevel!!! Ik ben nu op zoek naar de CD en heb hiebij ontdekt dat er zeer binnenkort een "andere" versie verschijnt. Is dat nu een nieuwe, opgepoetste versie met twee nieuwe nummers? Het is me niet helemaal duidelijk.
Hier de link naar de site die hem te koop aanprijst.
link naar website
Beschikbaar vanaf 15/12/2006, nog even wachten.

Muscle & Blood en First step of love zijn mijn twee favoriete nummers.

Ik vind het een geweldig A.O.R. album van begin tot eind, maar het geluid is nogal blikkerig meestal, zodoende is het maar wat mooi dat Glenn Hughes en Pat Thrall, die ook producer is, voor een nieuwe versie gezorgd hebben, want op de mooie nieuwe site staat te lezen dat beiden heren zich er lekker tegenaan bemoeid hebben, dus hopelijk zit dat wel goed. En natuurlijk zijn er inderdaad ook nog van die bonus tracks toegevoegd om de re-issue nog aantrekkelijker te maken. Opnieuw opgenomen niet eerder uitgebrachte nummers wordt gezegd; "Still the Night" dat volgens mij wel degelijk eerder is uitgebracht, maar dan in de Phenomena versie en een track getiteld "Love Don't Come Easy".

Dan is er ook nog het nieuws dat Hughes en Thrall een nieuw album uit gaan brengen, waarschijnlijk in 2007 al, met zeven nieuwe stukken en twee oude nummers, nu eindelijk opgenomen zoals het hoort, die waren namelijk al heel lang als demo versies bekend bij de meeste fans. Ik ken "Pay the Price" en "It's Not Too Late", dat zouden ze dus kunnen zijn. Ik ben natuurlijk wel benieuwd hoe dat nieuwe werk klinkt, want Glenn Hughes heeft solo in de laatste jaren niks meer uitgebracht wat ook maar een beetje op het Hughes/Thrall geluid lijkt…

Heb deze afgelopen zaterdag aangeschaft. was al in het bezit van de lp versie , mar die had ik al helemaal
grijsgedraaid lp begon al aardig over te slaan !!
Ben heel blij met deze cd versie .leuk boekwerkje erbij met veel anekdotes en verhalen rond de oprichting van de band.
Vind ook dat dit van Glenn Hughes het beste werk is
Hoop (maar twijfel) dat de 2e van ook een hoog nivo is
4 *

De tweede komt er niet. Pat Thrall scheen al tien jaar aan het mixen geweest te zijn van het materiaal en dat vind Glenn Hughes te lang en heeft daarom besloten de fans niet meer te laten wachten en te vertellen dat het er niet van gaat komen.

Dan zet ik deze nog maar es op

Jammer dan blauwe vla ik zou het wel prettig hebben gevonden mits hij ook kwaliteit had natuurlijk. En bij hughes vraag ik me wel vaker af waarom ieder jaar een nieuwe cd. Bij sommige heb ik wel eens de indruk kom op waarom eens niet wat langer de tijd nemen om het niveau naar boven te krikken. De voorlaatste vond ik een prima cd weer wat meer funk en een tikkeltje soul. De laatste ken ik nog niet. Door de jaren heen heeft deze lp/cd toch wel iets aan kracht ingeboet. Laats de geremasterde versie aangeschaft maar dat vond ik eigelijk zwaar tegen vallen het geluid dan toch pfff jammer hoor. Voor de rest prima cd hoor. Maaar kennen jullie zijn 1e solo wek totaal anders dan zijn huidige en h&t. Vette soul en funk incluisief blazers. Maar na mijn inziens toch zijn beste werk maar smaken verschillen

Goede hardrock van begin 80. Eerst op elpee gehad, en nu ook al meer dan 15 jaar op cd. Vorige week vond ik 'm weer voor 1 euro (!). Kon 'm weer niet laten liggen. Kan ik een vriend nog mee plezieren.
Prima album welke al bijna 30 jaar in mijn geheugen zit, met een indrukwekkende hoes.
First step of love is mijn favoriete track, maar alles wat o.a. "blauwe vla" heeft geschreven sluit ik mij volledig bij aan.
En ja het klinkt allemaal gedateerd, maar ik vind het toch nog knap dat dit staaltje werk de tand des tijds (30 jaar) ferm heeft weten te doorstaan.
Net geen 4 sterren album...dus 3,5

Enige plaat van dit duo.
Hughes krijgt flink de ruimte dus het is echt genieten geblazen van deze zanger.

Thrall komt uit de band van Pat Travers en is een erg functionele gitarist, hij zit Glenn absoluut niet in de weg.
Leuk ook dat Frank Banali van Quiet Riot mag meetrommelen...

Eigenlijk liggen een paar nummers wel enorm tegen de soul/funk aan.
Past prima bij Hughes.

Ik krijg er nooit genoeg van

De metal/hardrock liefhebbers op Musicmeter zouden deze ook moeten oppikken.
Het is echt een lekker stevige plaat met een aantal gave riffs en solo's...

Ergens gelezen dat deze plaat de toon zette voor de hardrock/aor van de jaren 80.
Weet niet of we deze plaat moeten overschatten. Onderschatten ook niet.

Weinig aansprekende nummers; weinig aansprekende jaren 80 productie.

@ spinout zeker geen fan van het bluesy stemgeluid van ome Glenn en Pat Thral, vind je zeker ook een weggooier?? 'the First Step of Love is toch een wereld nummer??

Dat kan je niet menen.

Wat verwachtte je toen je deze plaat kocht? En wat bedoel je met aansprekend?

Ik kan de nummers lekker meezingen.

Ik vind deze plaat trouwens behoorlijk rauw voor die tijd.

Wat is "rauw voor die tijd"? De hele punk rage was net achter de rug en de Engelse hardrock invasie was al aan de gang. Een stuk rauwer dan dit. Je noemt het zelf ook AOR. Hughes heeft betere dingen gedaan met Purple, Sabbath en solo. Helaas schreeuwt Hughes een beetje te veel op dit album. Nee, helaas geen hoogvlieger. Maar ieder z'n mening uiteraard.

AOR slaat op het feit dat dit een rockplaat is dat niet gericht is op singlesverkoop.
Maar schijnbaar betekent AOR niet voor iedereen hetzelfde.

Jij zei: jaren 80 productie. De meesten mensen zijn jaren 80-haters, dus ik ging ervan uit, dat je het te gelickt zou vinden. In het opzicht van gelickte producties vind ik deze plaat lekker rauw klinken.

En of Hughes nou wel of niet gave dingen in het verleden heeft gedaan, staat toch los van deze plaat. Waarom zou je dit met Deep Purple vergelijken?

Zozo, lekker album zeg. Lekker poppy sfeertje voor Glenn wat hem zeker niet misstaat.

En hij schreeuwt nooit te veel, de man is pure rock 'n' roll in stemvorm.

Hughes kwaakt zeker wel eens te veel. Luister maar eens naar zijn live plaat Burning Japan.

@ Neal. Een bluesy stem geluid?? Wat is er nu blues aan Hughes zijn stem?

Hij laat graag zien wat hij in huis heeft, zo ben ik ook wel een beetje.

In overdrijven bedoel je?

In hard pushen en zacht belanden zowel in geschrift als zang.

Dat wel ja.

Op dit album overdrijft hij in ieder geval nergens naar mijn idee.

En The look in Your Eye vind ik wel een perfect popnummertje eigenlijk met een meesterlijk refrein.

Coast to Coast ook erg lekker en bovendien doen ze een heel leuk dingetje waar de vocal overgaat in een sterke gitaarsolo.

Heel leuk album en een van de beste dingen waar ik Glenn op gehoord heb.

Op deze plaat overdrijft hij inderdaad niet nee. Dat ben ik zeker met je eens.

Ben jij bekend met Hughes zijn eerste solo plaat?

Ja, die vind ik ook wel geslaagd. Staat hem zeker die soulvolle setting.

Al geef ik persoonlijk wel de voorkeur aan deze.

Dat vind ik dan weer zijn beste. En achteraf gezien ook zijn meest gewaagde plaat.

Grappig dat iedereen het over Hughes heeft terwijl het natuurlijk ook een Thrall-plaat is.

De beste man speelde altijd tweede viool in de band van Pat Travers, maar laat hier zien dat hij zeker zijn mannetje kan staan.

Ik heb hem ook horen scheuren op een liveplaat van Asia (Live in Moscow, geloof ik). Verder heb ik weinig van hem gehoord.
Maar ik vind het echt wel een vette gitarist.

Er was een tijdje geleden nog sprake van een 2e Hughes/Thrall. Waarom dat niet is doorgegaan weet ik eigenlijk niet.

Klopt, hij heeft ook in Automatic Man gespeeld en bij Asia Live in Moscow. Dit was gewoon een heerlijke combinatie. Een 2e album van die twee is er helaas nooit van gekomen.

Glenn Hughes Heeft op zijn website een bericht geplaatst een hele tijd terug, dat Pat Thrall al tien jaar ermee aan het mixen was en dat het maken van een plaat zolang niet hoort te duren. Zodoende heeft Hughes voor de duidelijkheid aan z'n fans vermeld dat het er niet komt. Maar ik ben toch wel heel benieuwd naar dat materiaal. Ik ken een aantal demo's uit de jaren '80 die behoorlijk goed zijn van idee en in de stijl van dit eerste album, maar of die nummers er nog iets mee te maken hebben weet ik niet.