Concrete Blonde - Bloodletting (1990)

Concrete Blonde's doorbraak in Europa met het hitje Joey, daarna helaas niet verder doorgezet, ondanks een aantal prachtige albums. Dit album ademt een sfeer uit a la Anne Rice's cyclus over die vampier Lestad, die beter vertolkt zou zijn geweest door Rutger Hauer, edoch dit is een mooi album.
Met Bloodletting heeft het een sterke opener met een onheilspellende baslijn. Vrouwen en bassen dat gaat goed samen.
Daarna een uptempo nummer, wat ook al niet veel goeds belooft. Caroline sfeervol en verlaten, de steil doet denken aan Fleetwood Mac's Tango in the Night. Hierrna m.i een van de toppers van het album Darkening of the Light, mooi opgebouwd, melodieus en een onweerstaanbaar refrein.
I don't need a hero; is het enige nummer waar ik niet veel mee heb. Days and Days; een typisch uptempo nummer van CB.
Dan The Beast, rauwe diamand met een sneer naar de liefde: Love is the leech, sucking you up. Mooie metafoor, zou ik zelf niet snel op gekomen zijn.
Verder een sereen intermezzo met Lullabye, blijkbaar als een soort goedmakertje na The Beast.
Met Joey had CB hun enige hit te pakken en roept ook veel herinneringen bij mij op. Ik zat destijds net in dienst en kwam die clip tegen op de kamer bij een maat van mij die daar ook gestationeerd was. Leuke tijd. Hij kon ook goed muziek maken en heeft een mooie cover gedaan van Darkening of the Light samen met andere vrienden uit die periode. Mooi nummer over een relatie en alcoholisme.
Als laatste een prachtige afsluiter zij het niet een positieve. Tomorrow Wendy, over een meisje dat zelfmoord pleegt. Mooie zin ook: God got is ass kicked, the first time he came down here slumming. De combinatie van de stem van Johnette Napolitano, de sleezy gitaarspel van James Mankey en de stuwende baslijnen en de onheilspellende songs, geven dit album hun specifieke sfeer, dat m.i behoort tot de betere CB albums.

Prima plaat, variërend van lekker stevig naar up tempo naar uiterst melodieus en gevoelig. Het zwoele stemgeluid van Johnette Napolitano, met een soort van dubbele klank - inclusief een wat lage ondertoon - geeft alles een extra dimensie en tilt alles net even op een hoger, zeer aangenaam vlak.

Grappig. Omdat ik 'm weer eens heb gedraaid n.a.v. mijn bericht kwam ik erachter dat Concrete Blonde een nummer (Tomorrow, Wendy) speelt van Andy Prieboy. Totaal andere muziek. Benieuwd hoe zoiets is ontstaan.
Overigens is de tweede stem van Johnette N. in Darkening of the Light geweldig. Ze doet daar dus en de eerste en de tweede stem, al heeft het soms meer weg van een duet. Ook leuk voor de weet: op Darkening of the Light beroert Peter Buck (REM) de mandoline.

Na 29 jaar heb ik dit aangeschaft [vandaag]. De single van Joey heb overigens al wel +/-29 jaar in mijn collectie. Het enigste wat ik heb van zangeressen en heel goed vind is Heather Nova oa het album Oyster die heb ik wel bijna direct na het uit komen aangeschaft. Begin bij *** alleen voor track 3 9 en 10.

Hele mooie plaat.
Een beetje geheimzinnige rock die niet echt in een hoekje te plaatsen valt.
De opener is geweldig en het luchtige Joey werd een hit in Nederland in het najaar van 1990.
Prima zangeres en jammer dat deze groep nooit echt is doorgebroken.
Gaat zeker 4 sterren worden.

Vandaag dan eindelijk voor een leuke prijs op vinyl gevonden. Blij mee! Alleen al vanwege het fantastische Joey.