The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band with Choir - "This Is Our Punk-Rock," Thee Rusted Satellites Gather + Sing (2003)

Een beetje wisselende plaat van Silver Mt. Zion die een beetje de toon inzet die verder gevolgd wordt op de Pretty Little Lightning Paw EP. Een stijl die mij veel minder ligt dan He left Us Alone en Born Into Trouble....

Grootste nadeel is Efrim. Z'n ideëen zijn geniaal, maar hij kan echt voor geen meter zingen. Het stoort op sommige punten gewoon.

De muziek maakt echter ontzettend veel goed. Zelfs een mindere plaat van Zion is nog altijd beter dan de gemiddelde top40 muziek

4*

mee eens Hobbes

Ik vind de samenzang in de eerste track prachtig. Ik zou het niet meer zonder willen horen... Sowieso is wat mij betreft die track misschien wel het mooiste dat ASMZ op plaat heeft gezet. Een lang intro (so fa etc.), maar het stuk dat daarna komt klinkt bijna alsof de hemel net is opengebroken en al het moois van daarboven zomaar uit de lucht komt vallen en voor iedereen voor het oprapen ligt.

De andere tracks zijn ook prachtig, maar het pure zingen van Efrim werkt inderdaad niet altijd even goed. Ik heb overigens niet het idee dat ie ons in de maling neemt, zoals ik Hobbes (toch?) ergens zag schrijven. Overigens vind ik (subtiele) samenzang bij ASMZ (en ook Godspeed!) een van de mooiere elementen van hun muziek.

Godsgloeiende... zat ik tijdens Babylon Was Built on Fire/starsnostars heerlijk te genieten van het zorgvuldig opgebouwde klankenspel, komt Efrim er natuurlijk weer doorheen wauwelen !

Net wat jullie zeggen, geniale ingevingen heeft die vent maar hij zingt als een krolse kat. 3,5*

Babylon is natuurlijk het beste nummer ooit van deze band ben ik van mening, Live gezien in Tivolie en ik ging echt helemaal op in dit nummer..

Ik moet hier toch mijn stem omhoog gaan gooien. Ik wil de Silver Mt. Zion platen inmiddels niet meer zonder de stem van Efrim (en anderen) horen. Het vergt enige gewenning, maar zijn zang past toch erg goed bij de muziek. Zoals Herman al zei, hemelse klanken in die eerste track, dat nummer hoort misschien wel bij mijn twintig favoriete nummers allertijden. Maar ook de andere drie nummers heb ik inmiddels helemaal begrepen, ik doe er een halfje bij --> 4,5* (en binnenkort misschien nog wel een)

de zanger is als een valse kraai
de nummers zijn langdradig
de violen zijn over de top
de hoes is spuuglelijk
de band nog veel lelijker.

even tellen - ja, 5 punten.

Dat stuk rond de 8-9 minuten in het openingsnummer is echt zoooo mooi, even ultieme rust, na een intro met een hele hoop zang.

GY!BE is geweldig. Dreigend, opbouwen tot de climax, veel 'zwarte' orchestraties. Alsof de soundtrack klinkt van een verfilming van de verhalen van Poe. Met dat gevoel deze plaat opgezet, alweer lang geleden. De eerste track is overrompelend, ik graaf mij in en koester dit donkere geluid, maar zodra die man zijn mond opendoet - pop goes the doom!
En hij houdt niet op. Dat vind ik nog ergste. Het voegt mijns inziens niets toe, het breekt juist de opgeroepen sfeer tot de grond toe af. Het simpelweg ontkennen van kunst door het de nek om te draaien met zang, of hoe deze keelklanken ook heten mogen. De Grote Artiest vermag het hiermede de luisteraar op zijn diepste zieleroerselen te trakteren.
Tussen deze vocale praktijken door bekruipt mij het gevoel dat ik belazerd word. De hoes nog eens bekeken. Dit zijn toch de heren van Godspeed? Ja, kan niet missen. Kartonnen hoesje, sobere illustraties, dodelijk serieus allemaal. En dan die niet te verstane ellenlange titel. Is het dan alleen maar een concept? De spanning, die voelbaar is op elk werk van GY!BE! tot nog toe, wordt gebroken en vloeit weg.
Buiten lopen de mensen in kleurige kleding - het is een stralende zomerdag. Ik zit in mijn stoel voor het raam en luister naar het gekerm van de serieuze artiest. Hij doet zijn best me te overtuigen dat alles - al dan niet zichbaar - corrupt, verrot en zinloos is.
Te laat. Ik zet Summer Sun van Yo La Tengo op, open het raam en laat het lichtvoetige geruis van de stad in kleur en geur de kamer binnen...

nah ...het lijkt mij dat het hoesje uitsluitsel had moeten geven.

Maar zelfs al is de muziek van A Silver Mount Zion dan sterk verwant met GYBE, ik hoor toch wel degelijk verschillen. Deze muziek is veel meer dan GYBE geënt op conventionele songstructuren, en bovendien is de samenzang (hoe hemeltergend vals ook) veel belangrijker bij A Silver Mount Zion. Dat toont zich ook tijdens optredens, GYBE is gepositioneerd zoals een rockband met ongeveer acht man zich doorgaans poitioneert: in slagorde. A Silver Mount Zion positioneert zich in een cirkel en zijn daarmee ook fysiek volstrekt op elkaar georiënteerd. Men lijkt elkáár haast toe te zingen ....

FAl-LA-DA-SOL-FA-LA-SA, FAl-LA-DA-SOL-FA-LA-SA, FAl-LA-DA-SOL-FA-LA-SA , FAAAAAAAAAAAAAAAAAA.


En dan een stuk muziek wat ieter stukje idealisme in je naar boven haalt, schreeuwend om aandacht, gerechtigheid. Woedend, verdrietig maar ook aansporend om je leven te beteren. je verdrinkt bijna in de bedrukkende lading van het muziekstuk.

En dan gaat Ernfin weer zingen.

Jammer maar helaas...

Geen enkele moeite mee, bij vlagen vind ik het zelfs erg mooi. Nou moet ik wel zeggen dat ik nooit echt gefocust ben op individuele dingen in de muziek, ik luister hier heel erg als geheel naar, misschien dat ik me er daardoor minder aan erger.

Na de grote teleurstelling met Horses in the Sky durfde ik eigenlijk niet meer de rest van het oeuvre van Efrim en zijn Silver Mt. Zion te doorspitten, bang dat ook op dat werk (na Born Into Trouble) zang teveel werd gebruikt voor boodschappen overbrengen en het niet in dienst te laten staan van de muziek. Gelukkig is daar hier in ieder geval geen sprake van. Het begin is al een mooi voorbeeld van hoe zang bij deze band het beste tot z'n recht komt, maar ook de andere stukken tekst komen goed uit de verf. Zeker niet veel minder dan zijn voorgangers, dit album. Meer dan de 4* nu zijn goed mogelijk.

Het einde van Goodbye Desolate Railyard is echt prachtig!

everybody gets a little lost sometimes...

Jemig, het is alsof je een Hummer naast een Austin Martin zet. Begrijp me niet verkeerd, Efrim is mijn idool en zal dat altijd blijven, maar de foeilelijke zang tegen de prachtige muziek creëet een wel hele grote paradox.

De zang bij ASMZ moet je denk ik meer dan bij de meeste andere bands als extra instrument zien. Het is dan wel vals, maar het draagt in mijn ogen zeker wel een zekere lading mee, waardoor ik me er niet aan stoor. Het gaat natuurlijk ook om het geheel, focussen op de zang lijkt me in dit geval absoluut geen goed idee.

Wel vind ik dat dit ASMZ bij dit album duidelijk even in een dipje zat. De opener is nog een nummer zoals dat ook op Born into Trouble te vinden was (lees: is erg goed), maar bij de drie daarop volgende nummers heb ik meer een 'been there, done that' gevoel. De verrassing is er daar een beetje uit. Dan duurt zo'n album toch snel lang.

Ben ik niet helemaal met je eens. Efrim weet de sound op ieder album net wat anders te maken. Zijn composities blijven geniaal, maakt niet uit hoevaak ik ze langs hoor komen.

Wat is de eerste track mooi zeg. Zo ontzettend triest, depressief en koud.

Ik zat even het artworkboekje door te neuzen en volgens mij staat Efrims hond Wanda op de voorkant. Be free staat eronder. Dat doet me denken aan mijn lieve hond die ik moest laten inslapen vanwege misvormde heupen. De tranen waren moeilijk te onderdrukken. Maargoed, Everybody gets a little lost sometimes Hoe vals het ook is, Efrim zingt vanuit zijn hart en ook deze plaat ASMZ is heel persoonlijk. Halfje erbij.

Rust zacht lieve Tiny.

Goh, het weinige dat ik van ze had gehoord leek enigszins te neigen naar een bevestiging dat The(e) Silver Mt. Zion Memorial Orchestra (& Tra-La-La Band with Choir, in dit geval) gewoon Godspeed You! Black Emperor onder een andere naam is maar dat blijkt toch ontzettend mee te vallen. Dit is het eerste album van deze groepering die ik in z'n geheel hoor en ik kan niet zeggen teleurgesteld te zijn.