Royal Hunt - Paradox II (2008)

Geweldig progressieve power metal album

Dit Metal Album van de Week heeft weer alle ingrediënten waar mijn haren recht van overeind gaan staan: bombast, gillende zanger, voortdurende achtergrondkoortjes, teveel keyboards, dichtgeplamuurd geluid, stomme teksten.

Geen idee waarom ik die progalbums altijd weer een kans of 2, 3 geef. Kom uiteindelijk toch tot dezelfde conclusie: het zal allemaal wel heel knap en technisch zijn, maar het komt allemaal zo gefaket op me over. Emotieloos.

Zelfkastijding.

2.0*

niets bijzonders moet ik zeggen. luistert af en toe lekker weg maar is over het algemeen vrij vlakjes.
het doet me in zijn algemeen een beetje aan dit album denken. alleen die stem is iets anders misschien.

Een imposante plaat vind ik het. Ik was ze een tijdje uit het oog verloren. Maar ik merk dat er aan kwaliteit nog immer geen gebrek is. Al moest ik wat fronsen bij de titel. Een vervolg op Paradox uit 97? Het zal wel.

De bombastische melodieuze hardrock is inderdaad niets nieuws onder de zon al is het wel zo dat Royal Hunt dat al veel langer doet dan menig stijlgenoot. Ook komt de band gewoon met sterke composities vol met sterke melodieën op de proppen.

Het weerzien met Mark Boals is een aangenaam weerzien. Ik houd erg van zijn theatrale manier van zingen. Het duet met Doogie White is ook om te smullen. Die stemmen passen uitstekend bij deze muziek. Al heet de enige echte Royal Hunt zanger mi nog altijd D.C. Cooper, het doet aan de pret niets af.
Puike schijf.

Mijn god, wat is dit bombastisch! Dat was mijn reactie na de eerste luisterbeurt enkele weken geleden al en sindsdien is dit album een tiental keer gepasseerd ten huize Spamalot en ten kantore Spamalot. Mijn uiteindelijke reactie is nu, dit is bombastisch maar het heeft zeker zijn momenten, hoewel ik nooit een liefhebber ben geweest van die achtergrondkoortjes maar zo heb je altijd iets om over te “èrtefreten”.

Een blij wederhoren was het ook met zanger Marc Boals, die ik maar al te goed ken als zanger op het album Trilogy van Yngwie “kijk, mijn ego is nog altijd groter dan mijn buik” Malmsteen. Een zekere heesheid hoor ik in zijn stem, een welgekomen verandering met die zangers die hoger willen zingen dan een castraat op Mount Everest. Hier en daar kan hij wel nog het uiterste uit zijn stembanden persen. Hij doet het weeral goed. Muzikaal vind ik dit ok, de ervaren heren beheersen hun instrumenten, laten horen dat ze het kunnen maar de song blijft het belangrijkste. De nummers lopen naadloos in elkaar over en daar ligt een klein gevaar: het loopt soms te naadloos in elkaar over.

De plezierigste songs voor de Spamalot oren zijn Exit Wound, The Clan en Tears of the Sun. Soms denk ik aan Kamelot of Tiles. Ik vond dit een verrassende keuze van andnino gezien zijn vorige bijdragen in onze topic HMAvdW en deze had ik niet zien aankomen. Ik vind het wel dit ok.

Een prachtig album. Royal Hunt levert een progressieve metal af en dat doen ze bijzonder goed zonder te vergeten om songs te maken. Mooie melodieën en prachtige zang. De nummers lopen eigenlijk feilloos in elkaar over en dat vind ik een sterk punt, je heb eigenlijk geen moment het idee dat je naar het volgende nummer gaat, het gebeurd gewoon.

Top album en niet te missen voor wie van melodie houd!

Ik luister ontzettend veel power metal maar ik vind dit album nou niet perse heel bijzonder. Ik lees allerlei lovende recensies maar mij doet het eigenlijk niet zo heel veel.
Ik wil niet zeggen "smaak is smaak" maar ik denk toch als je hier van houdt ligt er wel een hoop meer voor je klaar.

Ik vind Royal Hunt meer melodieuze hardrock dan powermetal. Wellicht waren je verwachtingen wat anders.

Nee, helemaal niet. Ik vind dit duidelijk (Progressive) Power Metal maar dan op een middelmatig niveau. Het kan zijn dat ik af en toe een beetje tempo mis, echt vol gas gaan ze nooit echt.

Misschien is dat nou juist de krux van mijn punt...

Wat voor genre je deze band ook kan toeschrijven, ik vind de songs matig. De zanger is sterk, het album is goed geproduceerd en af en toe hoor ik een goede riff/melodielijn maar in het algemeen vind ik dit geen top Metalalbum.

Ik noem snelheid maar ook midtempo Metalnummers kunnen omwille van prachtige melodielijnen of sterke arrangementen nog overeind blijven staan. Deze band slaagt in alles aardig, maar nergens bereikt het de top.

Ik had vandaag in de aarschok gelezen dat D.C. Cooper weer terug is bij Royal Hunt. Toch jammer dat ze deze plaat niet samen hebben opgenomen. Kijk in ieder geval erg uit naar hun volgende werk met Cooper.