Royal Hunt - Paradox II (2008)

Mijn god, wat is dit bombastisch! Dat was mijn reactie na de eerste luisterbeurt enkele weken geleden al en sindsdien is dit album een tiental keer gepasseerd ten huize Spamalot en ten kantore Spamalot. Mijn uiteindelijke reactie is nu, dit is bombastisch maar het heeft zeker zijn momenten, hoewel ik nooit een liefhebber ben geweest van die achtergrondkoortjes maar zo heb je altijd iets om over te “èrtefreten”.

Een blij wederhoren was het ook met zanger Marc Boals, die ik maar al te goed ken als zanger op het album Trilogy van Yngwie “kijk, mijn ego is nog altijd groter dan mijn buik” Malmsteen. Een zekere heesheid hoor ik in zijn stem, een welgekomen verandering met die zangers die hoger willen zingen dan een castraat op Mount Everest. Hier en daar kan hij wel nog het uiterste uit zijn stembanden persen. Hij doet het weeral goed. Muzikaal vind ik dit ok, de ervaren heren beheersen hun instrumenten, laten horen dat ze het kunnen maar de song blijft het belangrijkste. De nummers lopen naadloos in elkaar over en daar ligt een klein gevaar: het loopt soms te naadloos in elkaar over.

De plezierigste songs voor de Spamalot oren zijn Exit Wound, The Clan en Tears of the Sun. Soms denk ik aan Kamelot of Tiles. Ik vond dit een verrassende keuze van andnino gezien zijn vorige bijdragen in onze topic HMAvdW en deze had ik niet zien aankomen. Ik vind het wel dit ok.

Een prachtig album. Royal Hunt levert een progressieve metal af en dat doen ze bijzonder goed zonder te vergeten om songs te maken. Mooie melodieën en prachtige zang. De nummers lopen eigenlijk feilloos in elkaar over en dat vind ik een sterk punt, je heb eigenlijk geen moment het idee dat je naar het volgende nummer gaat, het gebeurd gewoon.

Top album en niet te missen voor wie van melodie houd!