Amesoeurs - Amesoeurs (2009)

Schitterende hoes !
Ik ben benieuwd of de muziek net zo mooi is, maar met medewerking van Neige kan het bijna niet mis gaan.

Tof album. Soms heeft het wat intense, harde uitspattingen, maar voor het grootste deel vind ik de muziek erg kalmerend, wat toch opmerkelijk is voor Black Metal. Maar goed, echt Black is dit ook eigenlijk niet meer te noemen, daarvoor flirt het teveel met andere stijlen. Dat is overigens alleen maar goed, want het resultaat is een afwisselend en sfeervol album. 4*

Ik heb overigens begrepen dat dit ook meteen hun laatste album is? Erg jammer, ze waren te goed om zo snel te stoppen.

Het metalalbum van de week. Het klopt dat de band inmiddels uit elkaar is, daarover meer hier. Ik ben benieuwd hoe dit gaat worden; een album waar de beperkte groep liefhebbers zich uiterst zorgvuldig, met de hand aan de sik (baard), over buigt om hem tot op de centimeter te doorgronden, waar nu een groep half tot geheel onwetenden op word losgelaten om binnen een week met een beoordeling op de proppen te komen.

Uieteraard misschien nog eens een dieper verhaal op de muziek, van mij hier. Dit soapachtige verhaal had ik buiten het topic gelaten en niet zonder reden.
De band is gesplit en dat mag best vermeld worden, de rest doet er niet toe. Dit soort soap taferelen leiden echter alleen maar af van de muziek en stellen de band en diens muziek in een verkeerd daglicht. Hart van Nederland niveau.

Laten we ons met zn allen lekker gaan concentreren op de muziek en persoonlijk laten wat persoonlijk is. Boeiend

Tsja, nou hierbij aan iedereen: als je het niet wilt horen, klik vooral niet die link aan. Het is alleen des te triester dat om zo'n reden zo'n potentievolle band opgeheven moet worden. Aan de andere kant geeft het dit album automatisch een zekere status mee. Maargoed, laten we ons inderdaad concentreren op de muziek.

Post-rock meets black metal, tot nu toe vind ik het niet echt bij elkaar passen, het is me wat te rustig voor metal, redelijk saai en voorspelbaar.

Post-punk meets black metal, zou ik zeggen.

En qua donkere melancholieke sfeer passen die twee wel bij elkaar.

Ik hoor hier weinig post-punk in.

Luister bijvoorbeeld eens naar het nummer Amesoeurs.



Ik vind Trouble en La Reine Trayeuse alvast erg goed.

Het drumwerk is heel typerend postpunk. Vergelijk het maar met Alcest; het enige cruciale verschil is eigenlijk de drumstijl. Relatief rechtoe rechtaan hamerend, en duidelijk geproduceerd. Voor mij het grootste struikelblok hier. Ze breken voor mij een beetje de 'trance'.

Bij post punk moet ik altijd denken aan bands als husker du en public image ltd, maar ik zie dat er ook joy division enzo mee bedoelt wordt, ik noem dat altijd new wave, maar goed je hebt wel gelijk, dat nummer doet erg aan die stijl denken.

Inmiddels ben ik dit een erg fijn plaatje gaan vinden.

De algehele sfeer is zwaar melancholisch en verstikkend donker, maar daarin komt een heel spectrum van fijngevoelig breekbaar tot bruut krachtig aan bod. Dat geeft het album een boeiende spanningsboog.

Het cruciale verschil met Alcest zit hem toch duidelijk in de zang hoor. .

Klopt ook. Dan moet je niet gelijk je cheeleadertietjes laten hangen, want dit hoeft zeker niet negatief te zijn. Audrey Sylvain heeft een prachtige stem. De screams zorgen er in ieder geval vor dat het album uitdagender is dan Souvenirs.

Toch klopt het wel, instrumentaal zorgt het ervoor, dat het dromerige een beetje wegvalt. Het tempo ligt er vaak net iets te hoog voor. Ook van mijn kant dus een lagere score dan Alcest, want dat is gewoon een fantastische droomplaat.

Echter zoals eerder gezegd, door de afwisseling in deze plaat word ik wel veel meer uitgedaagd. Het gaat van lieve vocalen naar screams, van melancholische rock naar heftige Metal passages. Af en toe gewoon in 1 nummer, erg verfrissend.

Het had van mij allemaal wel wat donkerder gemogen zoals in het nummer Trouble wat ik het beste nummer van deze plaat vind.Het is allemaal een beetje voorspelbaar en de gitaarpartijen neigen me te veel naar post-rock. 3 sterren want slecht is het natuurlijk ook niet.

Ik blijf bij de 3,5. Aantal pluspunten; de mooie franse zang, de soms erg mooie gitaar- en pianomelodieën, maar ook minpunten; het drumwerk is niet echt heel indrukwekkend, en is ook dito geproduceerd. Geen golf van geluid, maar een duidelijke en lichtelijk saaie sound.

Ik zak een halfje. Qua originaliteit van het geheel, het crossover-idee zeg maar, is het wel erg geslaagd naar mijn mening. Maar wat er uiteindelijk aan muziek op dit album staat weet mij niet echt helemaal te overtuigen. Dat boeit mij niet genoeg om dit album in huis te willen halen. Als ik het ergens voor een prijsje tegenkom neem ik het zeker wel mee.

Dit album is het tiende album al in onze reeks Het Metal Album van de Week, de eerste indruk een tijdje geleden was al positief en ik blijf het een aardig album vinden. Zou ik zelf zoiets kopen? Ik weet het nog altijd niet, maar ik weet wel dat dit album zijn tijd zou nodig hebben. Een mens moet soms geduld uitoefenen en dieper gaan zoeken. Over het geheel vind ik het bijzonder sfeervol, de zang van de aanwezige dame bevalt mij en zorgt bij mij voor een toegevoegde waarde (nog meer sfeer), de zang van de aanwezige brulaap/heer bevalt mij minder: aan grunten ben ik al lang gewoon, maar het schreeuwen gaat mij nog altijd niet af. Beauty is in the eye of the beholder. Lekkere nummers vind ik hierop: Les Ruches Malades, Receuillement, Trouble en La Reine Trayeuse. Het valt me op dat ik de laatste tijd meer en meer ben gaan houden van sfeervolle uitgebreide nummers (de schuld van Opeth ) en daarom waardeer ik dit album wel. Het heeft een aantal luisterbeurten nodig gehad (zoals eigenlijk met alle albums), maar beetje bij beetje komt de schoonheid in dit album vrij. Aangename verrassing.

Een beetje laat, sorry frank. De zangeres, I love her, of ze nou gewoon zingt of brullende vocalen inzet. Natuurlijk helpt het ook een handje dat ze in het Frans zingt, aangezien het een sfeervolle taal is, in het engels had het waarschijnlijk veel minder leuk geklonken.

De muziek, die is ook mooi. Sfeervolle Post-black (?) met een erg dromerig geluid, lekker. Het is alleen jammer dat het sterkste punt eigenlijk ook de zwakte is, het is namelijk iets te dromerig en langgerekt, waar het af en toe net iets steviger had mogen zijn. Dit maakt dat ik het plaatje niet zo heel snel op zal zetten vrees ik, maar toch vindt ik het allemaal erg lekker klinken. Leuke keuze Frank

Ik vind het aan de ene kant best aardige muziek. Inderdaad de zangeres is erg goed, maar verder kabbelt het maar wat voort en vind ik het nergens echt spannend.
Nu is het wel dromerige muziek, maar ik wil er dan toch graag mijn aandacht bij kunnen houden en dat is iets wat ik bij deze plaat niet echt kan.

3 sterren omdat het allemaal best aardig is.

Indrukwekkend. Erg rustige en kalme metal plaat met hier en daar een typische black metal uitspatting. Ik hou hier wel van. Ik had nog nooit van ze gehoord en ik wist ook niet dat dit album het album van de week is geweest. Dit vind ik erg jammer, ik had ze veel liever eerder leren kennen, zodat ik ze een keer live had kunnen zien. Nu word het hopen dat ze een keer een reunie gaan geven of dat ze gewoon weer bij elkaar komen.

Moeilijk te beoordelen, deze Amesoeurs, met name door de zang. Ik heb echt niets met die black metal schreeuw, verpest het hele sfeertje voor mij, dat was al zo bij de EP en daar is niets aan veranderd. De cleane zang is uitstekend, al zal het vrouwelijke en het Franse daar zeker een invloed op hebben. Ik krijg, door de andere berichten te lezen, de indruk dat de meeste mensen de shrieks belangrijk vinden als element van afwisseling, maar mijn inziens is Souvenirs het bewijs dat dat helemaal niet noodzakelijk is. Verder vind ik de sound van Alcest toch ook net wat beter, iets voller en warmer tijdens de harde stukken. Tijdens de tweede minuut van 'Au Crépuscule de Nos Rêves' bijvoorbeeld word ik niet omvergeblazen, mede door het fletse drumwerk . Beste Winterhalter, je kan andere dingen doen op een drumstel dan blastbeats en de basis rockbeat. Vooralsnog een ruime 3,5*.

Toen dit album Metal Album van de Week was, deed ik nog niet mee aan dat topic. Omdat dit album als beste beoordeeld werd van alle albums in de eerste ronde, heb ik toch de schade maar even ingehaald.
Gelukkig maar, want dit is een erg goed album. De sfeer is lekker dromerig, trippy bijna. De muur van gitaarherrie die wordt opgetrokken is goed, maar met de vocalen erbij wordt het bijna magisch.
Wat ik minder vind aan Amesoeurs zijn de black metal uitspattingen. Met de harde snelle gitaarstukken heb ik geen probleem, maar de shrieks vind ik niet echt bij de sfeer van het album passen. Heb je net het gevoel dat je aan het zweven bent, komt er ineens iemand doorheen bulderen...

Wel een beetje paradoxaal overigens, bij een voormalig Metal Album van de Week neer te pennen dat met name de metaldelen wat tegenvielen.

Al met al een erg goed album. Overigens ben ik naar aanleiding van de berichten hierboven ook naar Alcest gaan luisteren, en dat vond ik net een stukje beter dan dit album.

4*

Via Agalloch de erg fijne band Alcest ontdekt en nu via Alcest dit Franse orkest aan het beluisteren. Wat een geweldige plaat!

In het begin had ik wat moeite met de hardere stukken en de black metal gil, maar na enkele keren luisteren beginnen deze stukken steeds meer in het geheel te passen.

Postpunk, shoegaze, black metal, het zal me allemaal aan mijn anus jeuken wat voor genre het is, dit is moooooooi!

Oh ja, de hoes is ook schitterend trouwens!

Probeer ook eens Les Discrets. Zelfde gitarist en drummer. Heeft nog een split gedaan met Alcest. Iets minder black metal trekjes dan Alcest en Amesoeurs.

Bedankt voor de tip! Ga ik ook eens checken!

Wat is het laatste nummer "Au Crépuscule de Nos Rêves" toch een monster van een nummer, zo intens! Ik baal iedere keer dat ie bij vijf minuut zoveel wegzakt in net zo'n intense stilte, ik zou zo nog een kwartier verder kunnen luisteren, helemaal geen straf!