Amesoeurs - Amesoeurs (2009)

Ik blijf bij de 3,5. Aantal pluspunten; de mooie franse zang, de soms erg mooie gitaar- en pianomelodieën, maar ook minpunten; het drumwerk is niet echt heel indrukwekkend, en is ook dito geproduceerd. Geen golf van geluid, maar een duidelijke en lichtelijk saaie sound.

Dit album is het tiende album al in onze reeks Het Metal Album van de Week, de eerste indruk een tijdje geleden was al positief en ik blijf het een aardig album vinden. Zou ik zelf zoiets kopen? Ik weet het nog altijd niet, maar ik weet wel dat dit album zijn tijd zou nodig hebben. Een mens moet soms geduld uitoefenen en dieper gaan zoeken. Over het geheel vind ik het bijzonder sfeervol, de zang van de aanwezige dame bevalt mij en zorgt bij mij voor een toegevoegde waarde (nog meer sfeer), de zang van de aanwezige brulaap/heer bevalt mij minder: aan grunten ben ik al lang gewoon, maar het schreeuwen gaat mij nog altijd niet af. Beauty is in the eye of the beholder. Lekkere nummers vind ik hierop: Les Ruches Malades, Receuillement, Trouble en La Reine Trayeuse. Het valt me op dat ik de laatste tijd meer en meer ben gaan houden van sfeervolle uitgebreide nummers (de schuld van Opeth ) en daarom waardeer ik dit album wel. Het heeft een aantal luisterbeurten nodig gehad (zoals eigenlijk met alle albums), maar beetje bij beetje komt de schoonheid in dit album vrij. Aangename verrassing.

Ik vind het aan de ene kant best aardige muziek. Inderdaad de zangeres is erg goed, maar verder kabbelt het maar wat voort en vind ik het nergens echt spannend.
Nu is het wel dromerige muziek, maar ik wil er dan toch graag mijn aandacht bij kunnen houden en dat is iets wat ik bij deze plaat niet echt kan.

3 sterren omdat het allemaal best aardig is.

Moeilijk te beoordelen, deze Amesoeurs, met name door de zang. Ik heb echt niets met die black metal schreeuw, verpest het hele sfeertje voor mij, dat was al zo bij de EP en daar is niets aan veranderd. De cleane zang is uitstekend, al zal het vrouwelijke en het Franse daar zeker een invloed op hebben. Ik krijg, door de andere berichten te lezen, de indruk dat de meeste mensen de shrieks belangrijk vinden als element van afwisseling, maar mijn inziens is Souvenirs het bewijs dat dat helemaal niet noodzakelijk is. Verder vind ik de sound van Alcest toch ook net wat beter, iets voller en warmer tijdens de harde stukken. Tijdens de tweede minuut van 'Au Crépuscule de Nos Rêves' bijvoorbeeld word ik niet omvergeblazen, mede door het fletse drumwerk . Beste Winterhalter, je kan andere dingen doen op een drumstel dan blastbeats en de basis rockbeat. Vooralsnog een ruime 3,5*.

Toen dit album Metal Album van de Week was, deed ik nog niet mee aan dat topic. Omdat dit album als beste beoordeeld werd van alle albums in de eerste ronde, heb ik toch de schade maar even ingehaald.
Gelukkig maar, want dit is een erg goed album. De sfeer is lekker dromerig, trippy bijna. De muur van gitaarherrie die wordt opgetrokken is goed, maar met de vocalen erbij wordt het bijna magisch.
Wat ik minder vind aan Amesoeurs zijn de black metal uitspattingen. Met de harde snelle gitaarstukken heb ik geen probleem, maar de shrieks vind ik niet echt bij de sfeer van het album passen. Heb je net het gevoel dat je aan het zweven bent, komt er ineens iemand doorheen bulderen...

Wel een beetje paradoxaal overigens, bij een voormalig Metal Album van de Week neer te pennen dat met name de metaldelen wat tegenvielen.

Al met al een erg goed album. Overigens ben ik naar aanleiding van de berichten hierboven ook naar Alcest gaan luisteren, en dat vond ik net een stukje beter dan dit album.

4*